II SA/Wa 1219/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Marta Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Centralnego Portu Komunikacyjnego sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Stowarzyszenie [...] (dalej jako "wnioskodawca", "Stowarzyszenie" lub "skarżący") w piśmie z [...] kwietnia 2024 r. złożyło wniosek do Centralnego Portu Komunikacyjnego Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie "raportów z wewnętrznych audytów części lotniskowej, kolejowej, marketingowej, finansowej, Programu [...], Programu [...] i z zakresu HR, które zostały przekazane do Biura Pełnomocnika ds. CPK, o czym poinformowali Państwo na portalu X [...] kwietnia 2024 r. o godzinie [...]. Treść wpisu z portalu X w załączeniu." Decyzją z [...] czerwca 2024 r. nr [...] Centralny Port Komunikacyjny Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako "CPK", "Spółka" lub "organ") działając na podstawie art. 107 § 1 k.p.a. i art. 16 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 17 ust. 1, w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, po rozpatrzeniu ww. wniosku odmówiła udostępnienia informacji publicznej w ww. zakresie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność wydania decyzji odmownej ze względu na okoliczność, iż wnioskowane dane są objęte tajemnicą ustawowo chronioną, tj. tajemnicą przedsiębiorstwa i tajemnicą w zakresie danych osobowych. Spółka dokonała bowiem analizy przedmiotowego wniosku pod kątem przepisów regulujących dostęp do informacji publicznej, z jednoczesnym uwzględnieniem przepisów ograniczających ten dostęp. W szczególności zbadano czy informacje w zakresie objętym wnioskiem o dostęp do informacji publicznej są objęte tajemnicą ustawowo chronioną. Spółka wskazała, że informacje objęte wnioskiem o dostęp do informacji publicznej dotychczas nie były ujawniane. Ujawnienie informacji, o które wnioskuje wnioskodawca, mogłoby narazić CPK na szkody wizerunkowe, operacyjne ale przede wszystkim finansowe. Spółka zleciła wykonanie siłami wewnętrznymi opracowań, bazując częściowo na dokumentach audytów ogłoszonych w trybie zamówień publicznych. Obszary tematyczne opracowań to: 1. HR, 2. Podprogram [...] ("Audyt podprogramu [...] CPK. Wyniki audytu"), 3. Podprogram [...] ("Weryfikacja i ocena Podprogramu [...] CPK. Wyniki audytu"), 4. Program [...] ("Audyt Programu [...] - Raport Końcowy"), 5. Program [...] ("Raport z badania dotychczasowej działalności Spółki Centralny Port Komunikacyjny w zakresie Programu [...]"), 6. PR i Marketing ("Opracowanie wewnętrzne: ocena obszaru PR i marketingu"), przy czym elementy badań finansowych leżą w zakresach audytów branżowych. Organ wskazał, że kluczowe powody objęcia tajemnicą przedsiębiorstw ww. dokumentów to: • Okoliczność, że Spółka w dacie wydania decyzji administracyjnej jest na etapie procesu decyzyjnego w zakresie zlecania audytów zewnętrznych w przyszłości, biorąc pod uwagę m.in. to, że dotychczasowe postępowania w zakresie audytów zewnętrznych w reżimie zamówień publicznych unieważniono z przyczyn nie leżących po stronie Spółki. W przypadku zawarcia umów na audyty audytor nie może w jakimkolwiek stopniu sugerować się (ani inspirować) analizą i wynikami audytów wewnętrznych, bowiem wpłynie to na obiektywizm prac audytorów zewnętrznych. Audyty zewnętrzne będą miały narzucony pryzmat postrzegania pewnych zagadnień przyjęty w audytach wewnętrznych i Spółka poniesie stratę, w tym szkodę finansów. Nie otrzyma produktów rzetelnie prowadzonych od podstaw audytów z obiektywną, profesjonalną metodologią badań i własnymi wnioskami wynikającymi z badania, mimo, że zapłaci za produkty umów. Nie ma możliwości, aby audyty były dostępne dla każdego, z wyłączeniem audytorów. • Trwa obecnie kontrola Najwyższej Izby Kontroli w Spółce ws. Programu [...] i wyniki kontroli także powinny być niezależne od wyników wewnętrznych badań Spółki. Dodatkowo należy wspomnieć, że publikacja wewnętrznej oceny może być odebrana jako próba wpłynięcia na prace NIK. • Wnioski z audytów mogą mieć znaczący wpływ na motywację i utrzymanie składu osobowego zatrudnionych pracowników, podczas, gdy konkretne decyzje w zakresie pracowników są w zakresie ewentualnych przyszłych decyzji. Zmiany będą wprowadzane na bieżąco w zależności od osiąganych efektów i ich progres będzie uzależniony od osiąganych rezultatów, wobec tego obecnie byłoby poważną szkodą ze Spółki, gdyby pracownicy, którzy należą do ekspertów z niszowych branż (np. w zakresie projektowania i budowy lotniska) z wieloletnim doświadczeniem pozyskanym często poza granicami Polski zaczęli rezygnować z pracy. Zainicjowałoby to też działania firm działających na rynku HR polegające na składaniu ofert ww. pracownikom. Odbudowanie kadry Spółki stanowiłoby dla niej poważny, realny koszt. Nie tylko ekstremalnie trudne i kosztowne byłoby pozyskanie nowych ekspertów ale także kosztowne jest wdrożenie nowych pracowników, którzy nabyli już know how Spółki od jej założenia. Problemy kadrowe wysłużyłyby realizację celów Spółki. • Na podstawie lektury przedmiotowych raportów można wyciągać wnioski odnośnie zakresu, obowiązków i wynagrodzenia określonego pracownika, co umożliwiłoby jego identyfikację, a to naruszyłoby przepisy w zakresie danych osobowych. Pracownicy, którzy nie są funkcjonariuszami publicznymi (nie piastują stanowisk w organach Spółki i nie zajmują stanowisk związanych z podejmowaniem decyzji zarządczych) nie wyrażają zgody na ujawnianie ich danych osobowych (rozumianych jako każda dana pozwalająca na ich identyfikację). • Raporty zawierają wiele map, schematów i opracowań w zakresie przebiegu inwestycji natomiast ostateczny dokładny przebieg inwestycji będzie doprecyzowany w przyszłości, zatem ujawnienie przebiegu inwestycji powoduje bardzo duże ryzyko podejmowania przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie planowanej inwestycji decyzji niekorzystnych dla właścicieli. Istnieje realne ryzyko spekulacji na rynku nieruchomości z uwagi na to z powołaniem się na "dokument źródłowy, pochodzący z CPK" z którego miałby wynikać rzekomy ostateczny (luba najbardziej prawdopodobny) przebieg inwestycji, w konsekwencji powyższego miałyby rzekomo być prowadzone wywłaszczenia na określonych terenach (mimo, że dotychczas nieruchomości były nabywane wyłącznie dobrowolnie) i w oparciu o ww. okoliczności spekulanci na runku nieruchomości nakłaniają właścicieli nieruchomości do ich zbycia, co odbije się negatywnie na wizerunku CPK oraz spowolni realizację, w przypadku, gdy nowi właściciele nieruchomości będą blokowali zbycie nieruchomości. • Raporty dotykają także kwestii związanych z relacjami z interesariuszami CPK. Adresatem ww. wniosków powinna być wyłącznie Spółka, a nie interesariusze lub wykonawcy, bo informacje dotyczące współpracy z nimi oraz wnioski mogą obniżyć relacje z interesariuszami, wpłynąć niekorzystnie na pozycję negocjacyjną CPK. Organ następnie, na str. 3 - 7 swojej decyzji, odniósł się w szczegółowy sposób do poszczególnych raportów wskazując powody, dla których nie może ich udostępnić. W dalszej kolejności organ zauważył, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny czy wskazane we wniosku informacje objęte są tajemnicą ustawowo chronioną w rozumieniu art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że dane, o które wnioskuje Stowarzyszenie są objęte tajemnicą chronioną - tajemnicą przedsiębiorstwa CPK Sp. z o.o. Wyjaśnił, że obecnie w Spółce obowiązuje Polityka Bezpieczeństwa (dalej jako "PBI"). Została przyjęta w Spółce na podstawie uchwały Zarządu Spółki nr [...] z [...] sierpnia 2022 r. w sprawie przyjęcia Polityki Bezpieczeństwa w CPK oraz zatwierdzona uchwałą Rady Nadzorczej Spółki nr [...] z [...] września 2022 r. w sprawie zatwierdzenia Polityki Bezpieczeństwa w CPK. Dane wytworzone po wejściu w życie ww. Polityki podlegają ww. regulacji. W szczególności, zgodnie z art. 6.3 Regulaminu kwalifikacji informacji CPK i ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa CPK, stanowiący załącznik nr 3 PBI stanowi, że w Spółce stosowana jest zasada "need to know", rozumiana jako ścisłe limitowanie dostępu do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa: "1) W odniesieniu do Pracowników i Współpracowników, tajemnica przedsiębiorstwa jest udostępniana pracownikom, którzy w ramach obowiązków służbowych powinni być zapoznani z tego rodzaju informacjami, ponieważ jest to konieczne do właściwej realizacji powierzonych zadań służbowych i realizacji umów na rzecz CPK. 2) W odniesieniu do Osób Trzecich, zasada need to know stosowana jest do osób, którym należy udostępnić informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w związku z realizacją umów podpisanych przez CPK. Udostępnieniu podlegają jedynie informacje, które są konieczne i niezbędne do realizacji tego rodzaju umów. Za niedopuszczalne uważa się przekazywanie innych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, które nie mają znaczenia dla właściwej realizacji umowy." Tajemnica przedsiębiorstwa nie jest wartością będącą celem samym w sobie, lecz ma chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej przez niego działalności wywołać udzielenie określonych informacji (wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z [...] marca 2023 r. [...]). Organ wyjaśnił, że na potrzeby stosowania art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się definicję "tajemnicy przedsiębiorstwa", którą zawiera przepis art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2020, poz. 1913 ze zm., dalej też jako "u.z.n.k."). Zgodnie z jego treścią przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. O spełnieniu aspektu formalnego tajemnicy przedsiębiorcy stanowią zatem następujące okoliczności: • ujęcie informacji w wykazie informacji objętych tajemnicą przedsiębiorcy, • nieujawnienie ww. informacji do wiadomości publicznej, • ograniczenie dostępu do tych informacji do wąskiego grona osób posiadającego odpowiednie kompetencje, • zobowiązanie pracowników mających dostęp do ww. informacji do zachowania ich w tajemnicy. Spółka wskazała, że podjęła ściśle określone działania w celu zachowania poufności informacji żądanych przez wnioskodawcę. Wnioskowane informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, co przesądza o poufnym charakterze tych informacji. Zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przesłanka poufności informacji zostaje zachowana, gdy informacja nie jest ujawniona do wiadomości publicznej. Ujawnienie informacji mających dla Spółki wartość handlową i ekonomiczną mogłoby naruszyć zasady swobodnej konkurencji, zakłócić obiektywizm przy badaniu spółki przez podmioty zewnętrzne w ramach audytów zewnętrznych, narazić Spółkę na szkody wizerunkowe i roszczenia finansowe oraz wywołać konsekwencje szczegółowo wyżej wyjaśnione w zakresie uzasadnienia faktycznego niniejszej decyzji. Wnioskowane informacje zawierają również dane, które mogą pozwolić na określenie potencjału finansowo - ekonomicznego Spółki, bowiem rozważane są w nich różne warianty wraz z uwzględnieniem ilości i przeznaczeniem działek co mogłoby mieć negatywny wpływ na możliwości negocjacyjne z przyszłymi ewentualnymi kontrahentami, w tym właścicielami działek. Pozwoliłoby to innym podmiotom zapoznać się w sposób nieuprawniony z modelem biznesowym Spółki (który zostałby ujawniony, bowiem pewne rozwiązania Spółka na obecnym etapie ma prawo wykluczać, a jedynie wybrane rozwiązania brać pod uwagę), a także strategią funkcjonowania Spółki, a co za tym idzie wpłynąć na obniżenie jej potencjału ekonomicznego. W konkluzji Spółka wskazała, że w przypadku ustalenia, że dostęp do informacji dotyczy danych objętych tajemnicą ustawowo chronioną, wówczas należy wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzję odmowną. W niniejszej sprawie wszystkie przesłanki pozwalające traktować dane o które wnosi wnioskodawca jako tajemnicę przedsiębiorcy, zostały spełnione. Spółka nie jest organem władzy ani organem administracji publicznej. Pismem z 12 lipca 2024 r. wnioskodawca reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego wniósł skargę do tutejszego Sądu na rozstrzygnięcie organu z [...] czerwca 2024 r. Autor skargi zarzucił naruszenie prawa, tj.: 1. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.), poprzez nadmierne i nieproporcjonalne ograniczenie skarżącemu dostępu do informacji publicznej, pomimo braku podstaw do ograniczenia prawa do informacji w tym zakresie, 2. art. 61 ust. 2 Konstytucji, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do dostępu do dokumentów pomimo, że nie zachodziła podstawa do ograniczenia tego prawa, 3. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm.) - dalej jako "u.d.i.p.", poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, pomimo że w sprawie nie zachodziła okoliczność ograniczająca prawo do informacji publicznej w postaci prawa do prywatności, czy tajemnicy przedsiębiorstwa. Mając na względzie powyższe, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że podstawa w postaci ochrony tajemnicy w zakresie danych osobowych jest nieprawidłowa. Organ powołując podstawę w postaci treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i "tajemnicę danych osobowych" myli dwa różne reżimy prawne. Reżim ochrony prawa do prywatności i reżim ochrony danych osobowych są wobec siebie niezależne. Dokonując więc analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie jest w istocie wiadome, czy intencją organu jest ochrona danych osobowych czy prywatności. Organ nie dokonał żadnej analizy struktury zatrudnienia w Spółce. Dokonał generalnego wskazania, że "pracownicy, którzy nie są funkcjonariuszami publicznymi (nie piastują stanowisk w organach Spółki i nie zajmują stanowisk związanych z podejmowaniem decyzji zarządczych) nie wyrażają zgody na ujawnianie ich danych osobowych (rozumianych jako każda dana pozwalająca na ich identyfikację)". Już z powyższego wynika, że są w strukturach Spółki osoby, które spełniają kryteria uznania za funkcjonariusza publicznego, a więc informacja w tym zakresie nie powinna korzystać z ochrony w postaci prawa do prywatności. W kwestii podnoszonej przez organ okoliczności, że ujawnienie wnioskowanej dokumentacji mogłoby doprowadzić do spadku motywacji u pracowników, braku obiektywnego prowadzenia kontroli przez NIK, czy sporządzenia nierzetelnego audytu zewnętrznego, z uwagi na sugestię treścią ww. dokumentów, skarżący wskazał, że wszelkie wnioski wynikające z prowadzonych kontroli, audytów są informacją publiczną. Ustawodawca nie widział powodów dla ograniczenia prawa do poznania ich treści, z uwagi np. na utratę motywacji przez pracowników, którzy poznają wyniki kontroli, czy zagrożenie, że inny podmiot kontrolujący będzie się sugerował wynikami tychże kontroli. Informacja o wynikach przeprowadzonych kontroli wewnętrznych jest informacją publiczną. Działania objęte zakresem kontroli dotyczą bowiem funkcjonowania podmiotu publicznego. Organ nadużył więc w tym zakresie podstawy do ograniczenia prawa do informacji posługując się pojęciem tajemnicy przedsiębiorstwa. Przyjmując argumentację organu, zapis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. pozostawałby martwy, bowiem wnioski przeprowadzanych kontroli – będąc negatywnymi - zawsze powodowałyby jakieś ujemne konsekwencje, w tym materialne (np. konieczność wdrożenia nowych procedur, dokonania zmian organizacyjnych). Poza tym nie sposób pominąć, że organ wskazał, iż jest w trakcie procesu decyzyjnego co do zlecania przeprowadzenia audytu zewnętrznego. Nie można uznać, że hipotetyczna kontrola zewnętrzna, która być może będzie, a być może nie, stanowi podstawę do ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji. Uzasadnienie odmowy winno umożliwiać sądowi weryfikację stanowiska, że ten określony interes gospodarczy może uzyskać pierwszeństwo przed prawem do informacji oraz winno wykazywać, że zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności informacji publicznej ma większą doniosłość niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji. Odnośnie kontroli NIK i wywierania na ten organ wpływu wynikami audytów wewnętrznych, skarżący zauważył, że NIK bada w szczególności wykonanie budżetu państwa oraz realizację ustaw i innych aktów prawnych w zakresie działalności finansowej, gospodarczej i organizacyjno-administracyjnej kontrolowanych jednostek, w tym realizację zadań audytu wewnętrznego, tych jednostek (art. 3 ustawy o NIK). Skarżący nie rozumie więc wskazanej przez organ podstawy do odmowy z powołaniem się na kontrolę sprawowaną przez NIK i niezależności działań NIK od audytów wewnętrznych jednostki. W odniesieniu do pozostałych wskazanych przez organ przyczyn odmowy, które miałyby stanowić tajemnicę przedsiębiorcy, skarżący wskazał, że organ pomija istotę i cel konstytucyjnego prawa do informacji. W demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Prawo do informacji publicznej ma bowiem służyć obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej i osób wykonujących funkcje publiczne. Obywatele mają też prawo do poznania mechanizmów podejmowania decyzji, które się do nich odnoszą, bo wiedza o otaczającej ich rzeczywistości jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania we współczesnym świecie. Prawo do informacji służy więc wszelakim procesom decyzyjnym podejmowanym przez członków społeczeństwa. Autor skargi wskazał, że wnioskowane przez skarżącego informacje dotyczą funkcjonowania organu. W swojej decyzji organ - w odniesieniu do poszczególnych dokumentów - obszernie uzasadnia swoją odmowę, ale sprowadza się ona zasadniczo do posługiwania się pojęciami w sposób nieusystematyzowany i o takim stopniu ogólnikowości, że czyni to odmowę nieprecyzyjną. CPK posługuje się np. odwołaniem do subiektywnych poglądów osób, co miałoby narażać organ na straty wizerunkowe. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa muszą być wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny. Analiza treści uzasadnienia nie pozwala na przyjęcie, że organ wykazał, aby podnoszone okoliczności stanowiły niepowtarzalne know-how (albo aby stanowiły jakiekolwiek know-how), które nie pozwalałoby na udostępnienie wnioskowanej dokumentacji w całości. Tak sformułowane okoliczności nie mogą stanowić podstawy do ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji. Wydając decyzję odmowną organ powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Odmowa ta powinna być precyzyjna, wyczerpująca i sformułowana w taki sposób, aby zapewnić kontrolę nad zasadnością podjętego rozstrzygnięcia. Nie sposób uznać, aby treść wydanej przez organ decyzji odpowiadała tym kryteriom. Wreszcie, trudno nie zauważyć pewnej sprzeczności: organ wyjątkowo akcentuje, że wnioskowane informacje to tajemnica przedsiębiorstwa, której ujawnienie stanowi nawet zagrożenie dla obronności kraju, ale z drugiej strony publikuje informacje o ich posiadaniu na portalu społecznościowym typu X. Dlatego też, zdaniem skarżącego, niniejszą skargę należy uznać za uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że została wniesiona z naruszeniem przepisu dotyczącego terminu do wniesienia skargi - art. 53 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się bowiem w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a i termin ten upłynął bezskutecznie [...] lipca 2024 r. Data utworzenia poświadczenia doręczenia (UPD, które dokonane jest automatycznie przez system elektroniczny platformy ePuap odnośnie decyzji administracyjnej to [...] (w aktach sprawy), w konsekwencji powyższego w dniu [...] lipca 2024 r. upłynął termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Późniejsze odczytanie przez adresata korespondencji nie zmienia faktu, że termin do zaskarżenia decyzji rozpoczął bieg wcześniej - [...] czerwca 2024 r. i w konsekwencji powyższego 30- dniowy termin upłynął bezskutecznie w dniu [...] lipca 2024 r. W przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W piśmie procesowym z 13 sierpnia 2024 r. pełnomocnik podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazał, że wniosek organu o odrzucenie skargi jest bezzasadny. Skarżący odebrał bowiem decyzję w dniu [...] czerwca 2024 r. o czym świadczy treść UPD. Data utworzenia poświadczenia nie jest zaś datą doręczenia. Za datę doręczenia dokumentu elektronicznego należy uznać datę opatrzenia poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym, a w przypadku braku takiego poświadczenia stosuje się przepisy art. 46 § 5 i 6 k.p.a. (por. postanowienie NSA z 28 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 118/23). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Oceniana w świetle powyższych kryteriów skarga nie podlegała uwzględnieniu. Wskazania wymaga jednocześnie, że Sąd przyjął, że skarga jest dopuszczalna, podzielając argumentację skarżącego zawartą w piśmie procesowym z 13 sierpnia 2024 r. Odnosząc się zaś do istoty sprawy Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2024 r. stwierdził, że nie narusza ona prawa materialnego i procesowego. CPK jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) do udostępnienia informacji publicznej. Jest to bowiem Spółka Skarbu Państwa powołana na mocy art. 11 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym (Dz.U. 2023 r., poz. 892) do przygotowania i realizacji Programu wieloletniego Centralnego Portu Komunikacyjnego obejmującego budowę nowego lotniska centralnego dla Polski oraz koordynacji i realizacji inwestycji towarzyszących, w tym nowej sieci linii kolejowych, dróg ekspresowych, autostrad i pozostałej infrastruktury przesyłowej. Informacja publiczna, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ww. ustawy wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 ustawy nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W ocenie Sądu żądana we wniosku informacja, której udostępnienia odmówiono zaskarżoną decyzją, stanowi informację o sprawie publicznej i powyższe nie było kwestionowane w sprawie. Spółka odmawiając udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej powołała się na tajemnicę przedsiębiorstwa CPK Sp. z o.o., jako przesłankę ograniczającą udostępnienie żądanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zdaniem Sądu Spółka wykazała w niniejszej sprawie, że podstawę ograniczenia dostępu do informacji żądanej we wniosku, tj. raportów z wewnętrznych audytów części lotniskowej, kolejowej, marketingowej, finansowej, Programu [...], Programu [...] i z zakresu HR, które zostały przekazane do Biura Pełnomocnika ds. CPK, stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Spółka nie naruszyła w tej sprawie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu decyzji w wystarczający sposób wykazano, że żądana informacja publiczna stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Takimi właśnie wartościami kierował się ustawodawca wprowadzając w ustawowej regulacji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. kategorię tajemnicy przedsiębiorcy jako wartości uzasadniającej ograniczenie dostępu do informacji publicznej. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, aby była skuteczna i legalna, musi wystąpić po spełnieniu dwóch przesłanek: formalnej i materialnej. W zakresie przesłanki formalnej przedsiębiorca musi wyrazić w sposób zewnętrzny wolę zachowania określonej informacji w poufności. W zakresie zaś przesłanki materialnej, informacja objęta manifestacją przedsiębiorcy musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności (por. wyroki NSA: z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I 2347/15; z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3260/14; orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 11 ust. 4 u.z.n.k., przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Niewątpliwie celem u.z.n.k. jest ochrona swobody działalności gospodarczej przez zapewnienie prawidłowości funkcjonowania i działania podmiotów gospodarczych w warunkach wolnej konkurencji i dostępu do rynku na równych prawach. Określone informacje podlegają ochronie w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa, jeżeli m.in. mają dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą, a ich ujawnienie mogłoby narażać go na dający się oszacować i wykazać uszczerbek ekonomiczny. Inaczej mówiąc, sens i potrzeba ochrony określonych informacji w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa istnieje wówczas, gdy ujawnienie tych informacji może negatywnie wpłynąć, przynajmniej potencjalnie na interesy przedsiębiorcy. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym, na podstawie art. 11 ust. 4 u.z.n.k. prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (informacja o określonej treści, mająca wartość gospodarczą) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji formalny (v. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 195/13; wyrok NSA z 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 759/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie Spółka wykazała spełnienie obu tych elementów, co potwierdza nadesłany do Sądu materiał dowodowy. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej, jako niedostępnej dla osób trzecich. W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Z informacją poufną mamy zatem do czynienia wtedy, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. W sprawie tej nie ma wątpliwości, że Spółka wykazała wolę, aby żądana informacja pozostała tajemnicą dla określonych odbiorców i Spółka podjęła działania w celu ograniczenia liczby osób mających dostęp do informacji. Wynika to jednoznacznie z przyjętej Polityki Bezpieczeństwa, która określa - jak wynika z jej treści - rozwiązania dotyczące m.in. ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa i dotyczy wszystkich pracowników, współpracowników i kontrahentów Spółki (Polityka bezpieczeństwa wprowadzona uchwałą Zarządu z dnia [...] sierpnia 2022 r.). Z dokumentu tego wynika, że Spółka zachowuje informacje stanowiące tajemnice przedsiębiorstwa w poufności, tj. nie jest ona udostępniana lub wyjawiana osobom, podmiotom nieupoważnionym (pkt 7 ppkt 3, 1a). Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji. Spółka w zaskarżonej decyzji wyjaśniła, w sposób wystarczający dla oceny trafności zajętego stanowiska, dlaczego żądane informacje publiczne mają dla niej wartość gospodarczą (handlową, ekonomiczną) i ich ujawnienie może naruszyć zasady swobodnej konkurencji. W załączniku nr 3 do Polityki Bezpieczeństwa Spółka przyjęła też kwalifikację informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Określono w nim też zasady ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, w tym określono powołaną w decyzji w pkt. 6 ppkt 3 1) i 2) zasadę limitowania dostępu do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Regulamin określa też jakie kategorie osób są zobowiązane do przestrzegania zasad związanych z ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa. Sąd po zapoznaniu się z nadesłaną przez Spółkę informacją publiczną, której udostępnienia decyzją Spółka odmówiła wnioskodawcy, stwierdził, że w istocie żądana informacja zawiera m.in. dane, które mogą pozwolić na określenie potencjału finansowo-ekonomicznego Spółki i nie można wykluczyć, że ujawnienie tych danych mogłoby mieć negatywny wpływ na możliwości negocjacyjne z ewentualnymi przyszłymi kontrahentami, w tym właścicielami działek. Sąd podziela pogląd CPK, że pozwoliłoby to innym podmiotom zapoznać się w sposób nieuprawniony z modelem biznesowym Spółki (który zostałby ujawniony, bowiem pewne rozwiązania Spółka na obecnym etapie ma prawo wykluczać, a jedynie wybrane rozwiązania brać pod uwagę), a także strategią funkcjonowania Spółki, a co za tym idzie wpłynąć na obniżenie jej potencjału ekonomicznego. Realizując spoczywający na Sądzie obowiązek rzeczywistej kontroli dokumentów źródłowych będących przedmiotem wniosku i dokonania oceny ich charakteru, Sąd w składzie orzekającym zapoznał się z materiałami nadesłanymi przez Spółkę stanowiącymi żądaną informację publiczną, które nie zostały udostępnione wnioskodawcy. Sąd nie ma wątpliwości, że tego rodzaju informacje, jak żądane przez wnioskodawcę, na dzień wydania decyzji nie są powszechnie znane. Podkreślenia wymaga przy tym, że informacje te jednoznacznie oznaczone zostały przez Spółkę, zgodnie z przyjętymi w Regulaminie zasadami, jako tajemnica przedsiębiorstwa i tak też są przez Spółkę traktowane, co potwierdza postępowanie przed Sądem. W ocenie Sądu brak jest - na gruncie tej sprawy - podstaw do podważenia stanowiska Spółki, że żądane we wniosku informacje stanowią informacje organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą dla Spółki. W sprawie tej Spółka wykazała też, że podjęła działania w celu zachowania informacji, o których mowa we wniosku, w poufności, a tym samym ograniczyła grono osób mających dostęp do treści przedmiotowych informacji. Spółka bezspornie wykazała wolę nieujawniania tych informacji w żądanej postaci. Nadesłany do Sądu materiał dowodowy potwierdza, że wnioskowane informacje podlegają ochronie na podstawie regulacji wewnętrznych obowiązujących w CPK, o których była już mowa wyżej, jako tajemnica przedsiębiorstwa. Nie ma wątpliwości co do obowiązywania w Spółce Polityki Bezpieczeństwa wprowadzonej uchwałą z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...]. Spółka zasadnie wskazała w decyzji, że w punkcie 6.3 Polityki Bezpieczeństwa (dokładniej, załącznika nr 3 do niej), wprost przewidziano, że 1) w odniesieniu do Pracowników i Współpracowników, tajemnica przedsiębiorstwo jest udostępniana pracownikom, którzy w ramach obowiązków służbowych powinni być zapoznani z tego rodzaju informacjami, ponieważ jest to konieczne do właściwej realizacji powierzonych zadań służbowych i realizacji umów na rzecz CPK. 2) w odniesieniu do Osób Trzecich, zasada "need to know" stosowana jest do osób, którym należy udostępnić informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w związku z realizacją umów podpisanych przez CPK. Udostępnieniu podlegają jedynie informacje, które są konieczne i niezbędne do realizacji tego rodzaju umów. Za niedopuszczalne uważa się przekazywanie innych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, które nie mają znaczenia dla właściwej realizacji umowy. W ocenie Sądu, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego, stwierdzić należy, że Spółka miała podstawy, aby odmówić udostępnienia żądanej informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Powołane przepisy zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym tej sprawy. Spółka podjęła działania w celu utrzymania informacji w poufności. Całokształt materiału dowodowego świadczy o tym, że żądane informacje pozostają pod szczególną ochroną i są niedostępne dla szerokiego kręgu osób. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w wyroku.