II SA/Wa 1221/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych – oddala skargę. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 8 ust. 2, art. 71 ust. 1, 2, 6 i 7, art. 72 ust. 3 oraz art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.); art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 67 i art. 71 ust 1 pkt b (II) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. (WE) L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5 t. 1 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 219, poz. 2222 z późn. zm.) w zw. z art. 2 i 80 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (...) (Dz. Urz. (WE) L 74 z dnia 27 marca 1972 r.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1 z późn. zm.), a także decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 z dnia 13 października 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 300) (2005/204/WE) (Dz. Urz. (WE) L73 z dnia 18 marca 2005 r.), utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania J. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. J. P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy dla S. w dniu [...] października 2007 r. Następnie w dniu [...] grudnia 2007 r. złożył do tego urzędu formularz E – 301, potwierdzający okres ubezpieczenia i zatrudnienia na terytorium [...], zaznaczając, iż wskazana w ww. dokumencie końcowa data okresu zatrudnienia i ubezpieczenia została określona błędnie. Wojewódzki Urząd Pracy w [...], do którego została przekazana sprawa bezrobotnego, biorąc pod uwagę jego oświadczenie dotyczące błędnej daty oraz fakt, iż przedstawione dokumenty nie były wystarczające do rozpatrzenia sprawy J. P., wystąpił w dniu [...] stycznia 2008 r. do [...] instytucji właściwej z prośbą o wystawienie formularza E – 301 na rzecz bezrobotnego. Nowy formularz z poprawioną datą końcową ubezpieczenia i zatrudnienia wpłynął do PUP w dniu 15 kwietnia 2008 r. i został niezwłocznie przekazany do WUP w [...] Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] przyznał J. P. prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych w wysokości [...] zł brutto miesięcznie stanowiące 120 % zasiłku od dnia 15 kwietnia 2008 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania J. P., który nie zgodził się głównie z datą, od której przyznano mu ww. świadczenie. Stwierdził, iż powinien otrzymać zasiłek od dnia rejestracji w PUP, tj. od dnia [...] października 2007 r., ponadto nie może ponosić konsekwencji wynikających z pomyłek organu. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2008 r. wskazał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego. Wskazał, iż zgodnie z obowiązującymi normami prawa wspólnotowego, obowiązek udokumentowania okresu ubezpieczenia lub zatrudnienia odbytego za granicami państwa w innym państwie członkowskim ciąży przede wszystkim na zainteresowanym. Dopiero w sytuacji, gdy nie wywiąże się on z tego zadania i nie przedstawi on formularza E – 301, instytucja państwa przyznająca prawo do zasiłku dla bezrobotnych sama występuje o te informacje. Ponadto Minister wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami prawa krajowego, tj. art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po 7 dniach od rejestracji prawo do zasiłku powstaje dopiero od dnia udokumentowania tego prawa, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2008 r., tj. w dacie wpływu do organu prawidłowo wypełnionego formularza E – 301. Organ wskazał, iż pierwotny formularz, który wpłynął do organu w dniu [...] grudnia 2007 r. zawierał okres ubezpieczenia i zatrudnienia niewystarczający do przyznania J. P. zasiłku dla bezrobotnych, okres wystarczający zawierał natomiast formularz, który wpłynął do organu w dniu 15 kwietnia 2008 r. Dlatego organ uznał, iż z tym dniem bezrobotny udokumentował prawo do zasiłku. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący stwierdził, iż organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy. Podkreślił, iż nie może on ponosić winy za nieprawidłowe działanie organów i błędne określenie daty zatrudnienia w formularzu E – 301, zwłaszcza w sytuacji, gdy dokument ten, jego zdaniem, jest przekazywany między instytucjami państw. On zaś sam nie miał możliwości otrzymania tego zaświadczenia i ewentualnego skorygowania zaistniałej pomyłki. Wskazał, iż wypełnił ciążący na nim obowiązek polegający na zarejestrowaniu się i złożeniu w odpowiednim czasie dokumentów, którymi mógł obiektywnie dysponować, tj. umowę o pracę, świadectwo pracy. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty fatyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 71 ust 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), stanowi katalog okoliczności uprawniających osobę bezrobotną do uzyskania zasiłku. Z wyliczenia tego wynika, iż prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. Do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku zalicza się także, na mocy art. 71 ust 7 cytowanej ustawy, okresy zatrudnienia poza granicami państwa, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. WE. L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. ze zm.), bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstwa innych państw członkowskich Unii Europejskiej (UE), pozostałych państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Konfederacji Szwajcarskiej (Szwajcarii), pod warunkiem spełnienia ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium kraju, w którym bezrobotny ubiega się o zasiłek dla bezrobotnych. Nawiązując do wyżej przytoczonych norm prawa, należy wskazać, iż skarżący wykazał niezbędny okres do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, co skutkowało przyznaniem mu wnioskowanego świadczenia. Poza sporem pozostaje również fakt, iż skarżący ostatni okres ubezpieczenia spełnił na terytorium [...], na okoliczność czego przedstawił stosowne dokumenty, w tym formularz E – 301. Sporna w niniejszej sprawie jest natomiast data, od której świadczenie to skarżącemu przysługiwało. Stosownie do art. 71 ust 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku, po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 80 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. (WE) L 74 z dnia 27 marca 1972 r.), aby skorzystać z uprawnień wynikających z przytoczonego wcześniej art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71, zainteresowany przedstawia instytucji właściwej (krajowej), zaświadczenie wymieniające okresy zatrudnienia lub ubezpieczenia. Z ustępu 2 powyższego artykułu wynika natomiast, iż zaświadczenie to wydaje się na wniosek zainteresowanego. Jeżeli natomiast nie przedstawi on tego zaświadczenia instytucja właściwa (krajowa) zwraca się o nie. Oznacza to, iż obowiązek udokumentowania okresów zatrudnienia i ubezpieczenia na formularzu E – 301 spoczywa przede wszystkim na bezrobotnym. W niniejszej sprawie pierwotny formularz E – 301 wpłynął do PUP w dniu [...] grudnia 2007 r., a wskazany w nim okres zatrudnienia od [...] marca 2006 r. do [...] września 2006 r. nie był wystarczający do przyznania bezrobotnemu świadczenia. Warto podkreślić, iż formularz ten został dostarczony przez skarżącego osobiście, należy więc przypuszczać, iż już wcześniej mógł on zapoznać się z jego treścią i kwestionować błędne dane w instytucji [...]. Tymczasem skarżący uczynił to dopiero w dniu przedłożenia tego dokumentu do organu. Prawidłowo więc Wojewódzki Urząd Pracy w [...], zwrócił się do tej instytucji o przedstawienie zaświadczenia na formularzu E – 301, uwzględniającego uwagi bezrobotnego co do daty zakończenia zatrudnienia i ubezpieczenia. Skoro więc poprawiony formularz E – 301, który wskazywał na okres zatrudnienia od [...] marca 2006 r. do [...] września 2007 r., uprawniający do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, wpłynął do organu w dniu 15 kwietnia 2008 r. to tę datę należy traktować, jako dzień, w którym skarżący udokumentował swoje prawo do zasiłku. Nie ma racji skarżący wskazując, iż powyższe świadczenie winno być mu przyznane z dniem rejestracji w PUP. Z uwagi na charakter niniejszej sprawy zastosowanie obok prawa krajowego, tj. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, będą tu miały również przepisy prawa wspólnotowego, które w tym przypadku uzależniają przyznanie zasiłku od spełnienia określonego warunku, tj. od przedłożenia zaświadczenia na formularzu E – 301 (art. 80 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 574/72 w zw. z decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 z dnia 13 października 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 300) (2005/204/WE) (Dz. Urz. (WE) L73 z dnia 18 marca 2005 r.). Pozostałe dokumenty, takie jak świadectwo pracy, czy też umowa o prace mają charakter pomocniczy. Skoro więc, J. P. udokumentował swój okres zatrudnienia i ubezpieczenia w dniu 15 kwietnia 2008 r., tj. w dacie wpływu żądanego dokumentu – formularza E – 301 do PUP, to zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zasiłek dla bezrobotnych powstało z tą datą. Reasumując, Minister Pracy i Polityki Społecznej rozpoznając niniejszą sprawę, wypełnił ciążące na nim obowiązki i wydał decyzję odpowiadającą prawu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.