II SA/Wa 1223/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Przedmiotem skargi D.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W treści skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na fakt, że rozstrzygnięcia organu obarczone są wadami prawnymi i powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W odpowiedzi na złożony wniosek, Komendant Główny Policji stwierdził, że skarżący nie wskazał i nie uprawdopodobnił istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do treści § 3 wskazanego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy spoczywa na wnioskodawcy. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ppsa, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący łączy w istocie z postawionymi w skardze zarzutami i możliwym kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, a jak wskazano powyżej instytucja wstrzymania wykonania aktu, wolą ustawodawcy, została powiązana z kwalifikowanymi (ściśle określonymi) skutkami jakie może wywołać wykonanie decyzji. Instytucja ta jest zatem niezależna od ewentualnej wadliwości zaskarżonego aktu bowiem ocena legalności zaskarżonego aktu następuje dopiero podczas rozpoznania sprawy, a nie podczas incydentalnego postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W tej zaś sytuacji rozpoznanie wniosku o wstrzymanie pod kątem zarzutów skargi byłoby nie tylko przedwczesne, ale i niedopuszczalne. W konsekwencji, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący nie wykazał, aby w sprawie zaistniały takie okoliczności, z którymi ustawodawca, poprzez treść art. 61 § 3 ppsa, łączy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.