II SA/Wa 1223/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi A. I. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej – uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej – Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. 2014 r., poz. 1414 ze zm.) oraz § 16, 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.) i § 5 i 7 ust 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. 2012 r., poz. 1013), rozpoznała u skarżącej [...] A. I.: 1. przebyte uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej kolana prawego, leczone artroskopowym usunięciem uszkodzonej łąkotki, wygojone z rozluźnieniem aparatu więzadłowego tego stawu, nieznaczne upośledzające sprawność ruchową kończyny dolnej prawej – § 77 pkt 5, 2. nieprawidłowe wyniki analizy moczu do diagnostyki – § 48 pkt 12 (w zast), 3. blizny pozabiegowe kolana prawego – § 3 pkt 1. W tej sytuacji nadano jej kategorię N – Zał. 1 Grupa I – niezdolna do zawodowej służby wojskowej oraz orzeczono, że powyższe schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. W uzasadnieniu podano, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznania 1, 2 powodują niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej, na podstawie wykazu stanowiącego załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. Służba wojskowa żołnierza zawodowego ze względu na swoją specyfikację jest obarczona wieloma czynnikami uciążliwymi dla zdrowia między innymi: nieregularnym trybem pracy, bardzo dużym stresem (zajęcia strzeleckie z różnego rodzaju broni palnej, rzuty granatem, udział w misjach bojowych), dużą urazowością oraz związanym z tym nieregularnym i nieprawidłowym odżywianiem. Wymaga ona dużej odporności i wytrzymałości zarówno fizycznej jak i w sferze psychicznej). Zajęcia często odbywają się w trudnych warunkach zarówno atmosferycznych jak i terenowych. Wszystkie wymienione wyżej uwarunkowania wymagają od żołnierza zawodowego bardzo dobrego stanu zdrowia a w znacznym stopniu do nasilenia bądź wystąpienia poważnych dolegliwości związanych z rozpoznanymi schorzeniami ad. 1 i 2 u skarżącej. W odwołaniu do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., skarżąca nie zgodziła się z zaskarżonym orzeczeniem w części dotyczącej określenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], mając za podstawę § 11 ust. 1 oraz § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w części zdolności do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że skarżąca nie przedłożyła dokumentacji medycznej potwierdzającej słuszność swojego sprzeciwu, a która podważałaby ustalenia dokonane w toku postępowania orzeczniczego w RWKL w [...] CWKL w [...] rozpatrzyła odwołanie w oparciu na dokumentach orzeczniczo – lekarskich znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy zgodnie z § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.) według którego wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżąca na wniosek Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] została skierowana do RWKL w [...] w celu określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej. Po wykonaniu stosownych badań i konsultacji specjalistycznych, w tym konsultacji ortopedycznej (przebyte uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej kolana prawego, leczone artroskopowym usunięciem uszkodzonej łąkotki wygojone z rozluźnieniem aparatu wiązadłowego tego stawu nieznacznie upośledzającego sprawność ruchową kończyny dojnej prawej) oraz w oparciu o treść karty informacyjnej z odbytego leczenia szpitalnego w Oddziale Ortopedycznym w Wojewódzkim Szpitalu w [...] w dniach [...] luty 2007 r. – [...] luty 2007 r. i wykonanego tam w dniu [...] lutego 2007 r. zabiegu artroskopii kolana prawego, RWKL w [...] wydała w dniu [...] kwietnia 2015 r. orzeczenie nr [...], w którym ujęła stwierdzone nieprawidłowości, a opisane w orzeczeniu. Komisja swoją decyzję podjęła zgodnie z przepisami § 77 pkt 5 i § 48 pkt 12 (w zast.) – (dotyczą tych schorzeń) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich, które stanowią u kandydatów do zawodowej służby wojskowej o kategorii N/Z. Jednak mając na uwadze zarówno charakter schorzenia, dobro samej orzekanej, jak również uwarunkowania i specyfikę zawodowej służby wojskowej komisja określiła kategorię – N. Stwierdzone zmiany w moczu (potwierdzone dwukrotnie wykonanym badaniem wymagają dalszej diagnostyki w ramach procedur prowadzonych przez POZ i opiekę specjalistyczną Narodowego Funduszu Zdrowia i stanowią także o kategorii N. Wymagania wobec kandydatów do pełnienia zawodowej służby wojskowej są bardzo wysokie co spowodowane jest perspektywą, wieloletniej, ciężkiej służby. Kandydat na żołnierza zawodowego winien być całkowicie sprawny i zdrowy w chwili orzekania. Do zawodowej służby wojskowej powinni być powoływani zdrowi ludzie, gdyż służba ta ze względu na swoją specyfikę jest obarczona wieloma czynnikami uciążliwymi dla zdrowia między innymi bardzo dużym stresem – zajęcia strzeleckie z różnego rodzaju broni palnej, rzuty granatem, udział w misjach bojowych bardzo dużą urazowością, nieregularnym trybem pracy oraz związanym z tym nieregularnym i nieprawidłowym odżywianiem się. Wymaga ona dużej odporności i wytrzymałości zarówno fizycznej jak i w sferze psychicznej. Zajęcia często odbywają się w trudnych warunkach zarówno atmosferycznych (upał, mróz, deszcz, kurz) jak i terenowych na poligonie czy też w ramach misji pokojowych (w różnych strefach klimatycznych, często z narażeniem zdrowia i życia). Wszystkie wymienione wyżej uwarunkowania wymagają od kandydatów bardzo dobrego stanu i predysponują w znacznym stopniu (a w tym przypadku graniczy to niemal z pewnością) do nasilenia powyższych dolegliwości związanych z rozpoznanymi schorzeniami u skarżącej, czyniąc orzekaną niezdolną do wykonywania jakichkolwiek zadań służbowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, poprzez niezwrócenie się do niej o uzupełnienie braków formalnych w postaci dostarczenia posiadanej dokumentacji lekarskiej. W uzasadnieniu podała, że składając odwołanie została wprowadzona w błąd, że wszelką posiadaną dokumentację należy przedstawić w dniu wezwania na komisję lekarską do CWKL i dlatego nie załączyła jej do odwołania pozostając w przekonaniu, że w razie konieczności zostanie wezwana do usunięcia braków formalnych, tj. dosłania dodatkowej dokumentacji. Dodała, że posiada orzeczenie z 2012 r., które nadało jej kategorię zdrowia A przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w [...] nr [...]. Ponadto w okresie od maja 2013 r. do czerwiec 2015 r. odbywała ćwiczenia rotacyjne i w tym okresie nie przebywała ani jednego dnia na zwolnieniu lekarskim, ani nie odczuwała żadnych dolegliwości bólowych. Podczas ćwiczeń wykonywane były bardzo ciężkie ćwiczenia w różnych warunkach atmosferycznych, a także zajęcia strzeleckie. Dalej wskazała, że postępowanie przed CWKL w [...] toczyło się bez jej udziału, co stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Do skargi załączyła badania lekarskie, analizę moczu oraz badanie USG stawu kolanowego prawego wraz z opisem badania i zdjęciami. W odpowiedzi na skargę, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała, że skarżąca do odwołania nie przedłożyła żadnej dokumentacji medycznej potwierdzającej słuszność swojego sprzeciwu, a która poważałaby ustalenia dokonane w toku postępowania orzeczniczego w RWKL w [...] CWKL w [...] rozpatrzyła odwołanie w oparciu o dokumentację orzeczniczo – lekarską znajdującą się w aktach przedmiotowej sprawy zgodnie z § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. według którego wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. Stwierdzone zmiany w moczu (potwierdzone dwukrotnie wykonanym badaniem), wymagają dalszej diagnostyki w ramach procedur prowadzonych przez POZ i opiekę specjalistyczną Narodowego Funduszu Zdrowia oraz stanowią także o kategorii N. Dodano, że w razie potrzeby (np. wątpliwości co do prawidłowości dokonanych rozpoznań lekarskich bądź dokonanej kwalifikacji rozpoznanego schorzenia do odpowiedniego paragrafu załącznika wskazującego na kategorię zdrowia osoby orzekanej), wojskowa komisji lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badania lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (zgodnie z zapisem § 30 pkt 2 cytowanego już wyżej rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r.). W przedmiotowej sprawie takiej potrzeby zespół orzeczniczy CWKL nie stwierdził, gdyż zgromadzona dokumentacja orzecznicza w RWKL w [...] była kompletna i wystarczająca do dokonania rozstrzygnięcia orzeczniczego, tj. zakwalifikowania orzekanej do kategorii zdrowia "N". Niedołączenie przez skarżącą posiadanych wyników badań lekarskich i ambulatoryjnych do odwołania nie obciąża organu odwoławczego, lecz skarżącą, gdyż w takim przypadku organ odwoławczy orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, zgodnie z zapisem § 30 pkt 1 zdanie 1 rozporządzenia. Niezależnie od powyższego podniesiono, że nawet wskazane przez skarżącą badanie USG z dnia [...] czerwca 2015 r. (dokonane już po zakończeniu właściwego procesu orzeczniczego na szczeblu CWKL) potwierdza uszkodzenie łękotki przyśrodkowej kolana prawego (stan po częściowym usunięciu rogu przedniego łękotki przyśrodkowej) bez dokonania kwalifikacji rozpoznanego schorzenia, gdyż wykonujący badanie USG nie jest lekarzem orzecznikiem i nie posiada kompetencji do przeprowadzania procesu orzeczniczego w zakresie oceny przydatności osoby badanej jako kandydata do zawodowej służby wojskowej, a zakres tych kompetencji należy wyłącznie do lekarzy orzeczników wojskowych komisji lekarskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją, zaś do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu m. in. inną osobę, aniżeli żołnierza, która zgłosiła chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej (ust. 2 pkt 2) i według ust. 6 pkt 2) tegoż artykułu, ustala się kategorię "N" – trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Natomiast w myśl ust. 5, wojskowy komendant uzupełnień kieruje do wojskowej komisji lekarskiej inne osoby ubiegające się o powołanie do zawodowej służby wojskowej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca [...] A. I., jako kandydatka do zawodowej służby wojskowej, została skierowany do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], na podstawie zarządzenia Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w [...] i która orzekła wobec niej orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], niezdolność do zawodowej służby wojskowej (kategoria "N"). Z kolei według brzmienia art. 5 ust. 7 ustawy, orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej. Natomiast na podstawie § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.), wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie trzech lekarzy. Wniosek z tego zatem, że – jeśli się ponadto uwzględni konieczność stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – badania specjalistyczne dla potrzeb orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej, mają charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Stosownie zaś do treści tego przepisu, gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użyte zaś w tym przepisie słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego i granice korzystania z tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej to wypływa obowiązek podjęcia przez organ wszelkich czynności, mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W sprawach zatem o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, organ orzekający jest obowiązany wykorzystać ten środek dowodowy. Ponadto w przypadku potrzeby przeprowadzania badania specjalistycznego, nie może być ono dokonane przez członka wojskowej komisji lekarskiej, który jako biegły podlegałby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. (art. 84 § 2), lecz przez innego lekarza specjalistę. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, na podstawie zlecenia wykonania badań lekarsko specjalistycznych do skierowania z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], badanie specjalistyczne przeprowadził m. in. lekarz med. J. S. Jednakże – co najistotniejsze – w składzie tej komisji orzekał właśnie wskazany wyżej lekarz. Zatem była to osoba, które na mocy powołanych już wcześniej przepisów, podlegała wyłączeniu z orzekania. Stąd też w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia – w ocenie Sądu – przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś organ drugiej instancji takie wadliwe orzeczenie utrzymał w mocy. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że u skarżącej rozpoznano m.in. nieprawidłowe wyniki analizy moczu do diagnostyki – § 48 pkt 12 (w zast.) powodujące – jak opisano w uzasadnieniu orzeczenia – niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Analizując powyższe stwierdzić należy, że po pierwsze rozpoznanie owo zostało niedokładnie opisane, bowiem zgodnie § 48 pkt 12 Załącznika nr 1 określającego wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, w powyższym przepisie schorzenie to zostało opisane jako "nieprawidłowe wartości biochemicznych wskaźników wydolności nerek do diagnostyki". Po drugie zaś w uzasadnieniu orzeczenia absolutnie nie wskazano, do jakich wartości należy się odnieść i według jakich norm należy te wartości oceniać uznając, że są one nieprawidłowe. Reasumując, wykazanie schorzenia w tak ogólny sposób, nie pozwala stronie na faktyczne poznanie zakresu nieprawidłowych wartości biochemicznych wskaźników wydolności nerek, zaś sądowi uniemożliwia w jakikolwiek sposób weryfikację tych wyników. Innymi słowy, jeśli się wskazuje na nieprawidłowe wartości biochemicznych wskaźników wydolności nerek, to należy je odnieść w uzasadnieniu orzeczenia do właściwych wskaźników. Ponadto rozpoznanie z § 77 pkt 5 w grupie I, nakazuje komisji lekarskiej ze względu na "łamaną" kwalifikację "N/Z" dokładnie uzasadnić, dlaczego badanego uznano za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji absolutnie tego nie uzasadnił, zaś organ drugiej instancji usiłował to skonwalidować, lecz uzasadnienie o treści "jednak mając na uwadze zarówno charakter schorzenia, dobro samej orzekanej jak również uwarunkowania i specyfikę służby wojskowej komisja określiła kategorię – N" jest – w ocenie Sądu – lapidarne, nadzwyczaj ogólnikowe, a w konsekwencji niekonkretne i nie odpowiadające na pytanie, dlaczego orzeczono kategorię "N". Z tego mianowicie powodu, że przecież sam charakter schorzenia jest znany, a nie podano, w jaki sposób mogłoby to naruszyć dobro skarżącej. Ponadto rzeczą oczywistą dla każdego jest, że służba wojskowa sama w sobie posiada określoną specyfikę i uwarunkowania, podobnie jak każdy inny rodzaj służby, bądź pracy. Reasumując, w warunkach uznania administracyjnego, a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie w tym konkretnym przypadku, uzasadnienie wyboru kategorii zdrowia winno być szczegółowo uzasadnione z uwzględnieniem chociaż ogólnych warunków służby na danym stanowisku służbowym. Zatem zaskarżone orzeczenie lekarskie w tym zakresie, niesie w sobie znamiona dowolności. Rację należy przyznać Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], że zgodnie z § 30 ust. cytowanego już wyżej rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże nie budzi wątpliwości fakt, a o czym już organ nie wspomniał, że w zdaniu drugim tegoż przepisu stanowi się, iż w razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ nie przeprowadził ponownych badań, bądź – a właściwie przede wszystkim – badań specjalistycznych, chociaż okoliczności sprawy nakładały na niego – w ocenie Sądu – taką powinność. Wszak organ dysponował wiedzą i stwierdził ów fakt w zaskarżonym orzeczeniu, że u skarżącej w dniu [...] lutego 2007 r. wykonano zabieg artroskopii kolana prawego. Jednakże nie wziął absolutnie pod uwagę, że od tego czasu pełniła ona nadal służbę wojskową uczestnicząc w każdych zajęciach i ćwiczeniach, a orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], uznano ją za zdolną do czynnej służby wojskowej z kategorią zdrowia "A" – Zał. 1 Grupa I i nie rozpoznano u niej "uchwytnych zmian chorobowych". Zatem skoro od roku 2007 do 2012 r. po wykonanym zabiegu artroskopii kolana prawego, była ona zdolna do zawodowej służby wojskowej, to mając wątpliwości, czy jest do niej nadal zdolna przy wykonywaniu tych samych zadań, należało wykonać badanie specjalistyczne, aby potwierdzić bądź wykluczyć jej zdolność do służby. Wykazana natomiast rozbieżność orzecznicza w przeciągu tak krótkiego przedziału czasowego, rodzi uzasadnione wątpliwości co do rzetelności orzeczonego rozpoznania z § 77 pkt 5 rozporządzenia. Rozpoznając zatem na nowo sprawę, organ pierwszej instancji winien orzekać we właściwym składzie i wydając orzeczenie, komisje lekarskie obu instancji winny wziąć pod uwagę opisane powyżej uchybienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 i z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.