II SA/Wa 1224/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Jacek Fronczyk, Asesor WSA Janusz Walawski (spraw.), Protokolant Jakub Bennewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego - oddala skargę - Szef Służby Celnej decyzją, z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], którą przeniósł Ł. S. z Izby Celnej w K. do pełnienia służby w Izbie Celnej w B. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzje o przeniesieniu organ podał m.in, że zmiana w stosunku do zainteresowanej spowodowana była zmniejszeniem ilości zadań służbowych w izbach celnych znajdujących się na zachodniej granicy, natomiast w izbach celnych położonych na wschodniej granicy nastąpił wzrost tych zadań na skutek przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. W związku z zaistniałą sytuacją zaszła konieczność przeniesienia funkcjonariuszy z izb "zachodnich" do "wschodnich". W wyniku podjętych działań zmniejszyła się również liczba etatów, co oznaczało, że część funkcjonariuszy została zwolniona ze służby. Przeniesienie zainteresowanej nastąpiło w związku ze zmniejszeniem obsady etatowej o co najmniej 300 etatów w izbie celnej, w której zainteresowana pełniła służbę, a zwiększeniem tej obsady o liczbę 250 etatów w izbie celnej, do której została przeniesiona. Podkreślić należy, że przesłanką zawartą w art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, umożliwiającą przeniesienie funkcjonariusza celnego do innej izby celnej, są ważne względy służbowe. Zarzut w tym zakresie nie został we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniesiony. Przedstawione przez skarżącą okoliczności związane z jej stanem zdrowia, nie mogły zostać uznane. Jeżeli stan zdrowia pozwalał jej na pełnienie służby w jednej izbie celnej, to mogła ją pełnić również w innej izbie celnej. Zainteresowana, podejmując służbę, powinna liczyć się z tym, że miejsce jej pełnienia może ulec zmianie, ponieważ wynika to z charakteru stosunku służbowego, z którym związane są liczne prawa, ale także większe obowiązki i dyspozycyjność. Decyzja utrzymująca w mocy decyzję o przeniesieniu Ł. S. stała się przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła ona, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: 1) art. 77 § 1 kpa, polegającym na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, 2) art. 75 § 1 kpa, poprzez niedopuszczenie do przedłożenia "Listy funkcjonariuszy celnych mogących podlegać alokacji z dnia 23 marca 2005 r.", 3) art. 7 kpa, poprzez wybiórczą i tendencyjną analizę dokumentów, 4) art. 8 kpa, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów państwa, 5) art. 10 kpa, poprzez uniemożliwienie skarżącej wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniach swoich decyzji. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze stwierdził, że są one chybione i wyczerpująco uzasadnił ten pogląd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę Ł. S. pod tym kątem Sąd nie stwierdził, aby Szef Służby Celnej, podejmujący zaskarżoną decyzję o przeniesieniu skarżącej do innej miejscowości, dopuścił się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną przeniesienia służbowego skarżącej stanowił przepis art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, przewidujący możliwość przeniesienia funkcjonariusza celnego z ważnych względów służbowych do innej miejscowości. Z użytego w tym przepisie sformułowania "można przenieść" wynika, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ decyzyjny posiada swobodę działania i możliwości wyboru określonego załatwienia sprawy. Do oceny Szefa Służby Celnej należało zatem podjęcie decyzji o przeniesieniu służbowym skarżącej do innej miejscowości lub pozostawienie jej na dotychczasowym stanowisku. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd może zatem tylko badać, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Z treści tego przepisu wynika również, że musi być spełniona przesłanka umożliwiająca przeniesienie funkcjonariusza do innej miejscowości, a mianowicie muszą przemawiać za tym "ważne względy służbowe". W rozpatrywanej sprawie tymi ważnymi względami były zmiany strukturalne i etatowe w izbach celnych. Niewątpliwie ta zasadnicza przesłanka została w niniejszej sprawie spełniona. Należy przy tym zauważyć, że Sąd nie jest władny kwestionować tego rodzaju zmian pod względem ich zasadności i celowości, jak również ingerować w prowadzoną przez Szefa Służby Celnej politykę kadrową, związaną z efektywnym przeprowadzaniem kontroli celnej. Skoro przeniesienie służbowe skarżącej wynikało z rzeczywistego zmniejszenia etatowego w jednostce, w której pełniła ona służbę celną, to była podstawa do zastosowania przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, zaskarżonej decyzji Szefa Służby Celnej nie można przypisać przekroczenia granic uznania administracyjnego. Kryteria, według których skarżąca została wytypowana do przeniesienia służbowego ustalone zostało przez kierownictwo Służby Celnej z Federacją Związków Zawodowych Służby Celnej. Bezspornym jest w sprawie, że skarżąca według uzgodnionych kryteriów została wytypowana do - jak to określał organ - alokacji. Bezspornym jest również, że nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość przeniesienia skarżącej do innej miejscowości, wymienione w art. 19 powołanej ustawy o Służbie Celnej. Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że to Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał na skarżącą, jako funkcjonariusza do przeniesienia i tylko on mógł ewentualnie zmienić swoją decyzję personalną W ocenie Sądu nie nastąpiło także naruszenie przepisów prawa procesowego przy podejmowaniu zaskarżonych decyzji. Szef Służby Celnej przestrzegał zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmował wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należycie i wyczerpująco informował stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Wreszcie w sposób wyczerpujący zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. Jeżeli zatem Szef Służby Celnej wykazał w należyty sposób spełnienie przesłanek z art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, to brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji o przeniesieniu służbowym, zarówno co do przepisu prawa materialnego, jak również przepisu postępowania administracyjnego, w takim stopniu, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przytoczonych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.