II SA/Wa 1224/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Beata Kowalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ") decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 poz. 572, z późn. zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), art. 6 ust. 1, art. 17 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej "RODO", nakazał M.L., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P. z siedzibą w K., usunięcie danych osobowych B.B. udostępnionych w dniu [...] października 2021 r. na stronie internetowej dostępnej pod adresem [...] w zakresie imienia, nazwiska, dodatkowego określenia włączonego do firmy (tj. B.), informacji o przystąpieniu do procedury rejestracji umowy w Systemie Rejestracji [...], przedmiotu tej umowy oraz informacji o dwukrotnej nieskuteczności tej rejestracji. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, Prezes UODO ustalił następujący stan faktyczny. 1. B.B. (dalej: "skarżący") oraz M.L. (dalej: "przedsiębiorca") prowadzą odrębne działalności gospodarcze polegające na pośredniczeniu w nawiązywaniu współpracy pomiędzy [...] i [...]. Między stronami postępowania zaistniał konflikt związany z [...]. 2. Na stronie internetowej serwisu społecznościowego [...] pod adresem [...] opublikowano w dniu [...] października 2021 r. z profilu P. wpis o treści "[...]". Do wpisu załączono treść pisma [...] z [...].10.2021 r. o sygn. [...] oraz oświadczenie M.L.. W piśmie [...] z [...].10.2021 r. wskazano, cyt.: "[...]". Dane osobowe uczestnika zostały pozyskane przez M.L. od Polskiego Związku [...], w związku z otrzymaniem pisma z [...].10.2021 r. o sygn. [...]. Pismo PZ[...] stanowiło odpowiedź na zapytanie skierowane przez ML. do PZ[...] w sprawie statusu zawodnika. Ponadto dane osobowe skarżącego były znane przedsiębiorcy z uwagi na jawność danych osobowych związanych z działalnością gospodarczą, ujętych w rejestrze CEIDG. B.B. przedmiotem skargi do Prezesa UODO uczynił udostępnienie swoich danych osobowych bez podstawy prawnej przez przedsiębiorcę M.L. w zakresie imienia, nazwiska, dodatkowego określenia włączonego do firmy (tj. B.), informacji o przystąpieniu do procedury rejestracji umowy w Systemie Rejestracji [...], przedmiotu tej umowy oraz informacji o dwukrotnej nieskuteczności tej rejestracji, na stronie internetowej dostępnej pod adresem [...]. Organ uzasadniając rozstrzygnięcie odwołał się do art. 4 pkt 1 RODO, zgodnie z którym "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową społeczną tożsamość osoby fizycznej. Prezes UODO w przedmiotowej sprawie przyjął, że za dane osobowe skarżącego B.B. nie tylko dane w zakresie jego imienia, nazwiska, dodatkowego określenia włączonego do firmy prowadzonej indywidualnej działalności gospodarczej, tj. oznaczenie B., ale również informację o przystąpieniu do procedury rejestracji umowy w Systemie Rejestracji [...], przedmiot tej umowy oraz informację o dwukrotnej nieskuteczności tej rejestracji. Organ zwrócił uwagę, że aby przetwarzanie danych osobowych było zgodne z prawem administrator jest zobowiązany przetwarzać dane osobowe na podstawie przesłanek określonych w art. 6 RODO. Katalog przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 1 RODO jest zamknięty. Każda z przesłanek legalizujących proces przetwarzania danych osobowych ma charakter autonomiczny i niezależny. Oznacza to, że przesłanki te co do zasady są równoprawne, a wobec tego spełnienie co najmniej jednej z nich stanowi o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych. Przedsiębiorca wskazał, że udostępniając dane osobowe skarżącego w ww. zakresie legitymował się przesłankami, wskazanymi w art. 6 ust. 1 lit. b., lit. c oraz lit. f RODO. Prezes UODO nie zgodził się z tym stanowiskiem wskazując, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wykazał, aby udostępniając dane osobowe skarżącego w zakresie imienia, nazwiska, dodatkowego określenia włączonego do firmy (tj. B.), informacji o przystąpieniu do procedury rejestracji umowy w Systemie Rejestracji [...], przedmiotu tej umowy oraz informacji o dwukrotnej nieskuteczności tej rejestracji, we wpisie zamieszczonym na stronie internetowej dostępnej pod adresem [...], przedsiębiorca legitymował się którąkolwiek z przesłanek legalizujących ww. proces przetwarzania. W szczególności podstawą udostępnienia nie jest zawarta umowa (art. 6 ust. 1 lit. b RODO). Skarżący nie był klientem przedsiębiorcy, a pomiędzy nimi nie została zawarta żadna umowa. Podstawą prawną przetwarzania danych osobowych, o której mowa w tym przepisie, może być umowa zawarta między stroną a podmiotem danych, a nie jakakolwiek umowa związana z przedmiotem działalności przedsiębiorcy. Po drugie, przetwarzanie danych osoby, która ją zawarła, jest niezbędne do wykonania tej umowy. Żadna z tych okoliczności nie zachodzi w niniejszej sprawie. Przedsiębiorca nie wykazał również, aby udostępnienie danych skarżącego było niezbędne do wypełnienia ciążącego na nim obowiązku prawnego (art. 6 ust. 1 lit. c RODO). Przepis art. 6 ust. 1 lit. c samodzielnie nie stanowi podstawy legalizacyjnej przetwarzania. Obowiązek, z którego wynika niezbędność przetwarzania danych osobowych powinien wynikać z odrębnego przepisu. Swój obowiązek prawny przedsiębiorca upatruje w konstytucyjnych zasadach swobody gospodarczej (art. 22 Konstytucji) oraz swobody wyrażania poglądów (art. 54 Konstytucji). Zdaniem Prezesa UODO, wskazane przez przedsiębiorcę przepisy nie stanowią obowiązku prawnego przetwarzania danych osobowych skarżącego poprzez ich upublicznienie w sieci Internet. Przedsiębiorca nie wykazał również, aby udostępnienie danych uczestnika było niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą jest dzieckiem (art. 6 ust. 1 lit. f RODO). Przedsiębiorca wyjaśnił, że swój prawnie uzasadniony interes w udostępnieniu danych skarżącego upatruje w chęci odzwierciedlenia istniejącego, rzeczywistego stanu rzeczy i obrony własnego interesu zagrożonego jego działaniami. Stanowisko wyrażone przez PZ[...] opublikował w przekonaniu, że jest do tego uprawniony ze względu na zasady swobody działalności gospodarczej i spór toczony przed [...], chcąc powstrzymać działania skarżącego, kreującego niezgodny z rzeczywistością, szkodzący mu obraz prowadzonej przez niego działalności. W ocenie organu, spór związany z kwestią reprezentacji zawodnika, nie stanowi prawnie uzasadnionego interesu legalizującego udostępnienie danych skarżącego, który miałby nadrzędny charakter wobec jego praw i wolności (art. 6 ust. 1 lit. f RODO). Przedsiębiorca nie wskazał jakie konkretnie działanie skarżącego mu zagraża i na jaki konkretnie jego komentarz lub oświadczenie stanowi odpowiedź. Przedsiębiorca nie wykazał również niezbędności (potrzeby) udostępnienia danych osobowych skarżącego, bez której realizacja prawnie uzasadnionych interesów byłaby niemożliwa. Jak wskazuje, przedsięwziął on już odpowiednie środki w celu rozstrzygnięcia tego sporu m.in. przed [...]. W powyższym kontekście, z okoliczności sprawy nie wynika, że udostępnienie danych osobowych skarżącego w skarżonym zakresie było niezbędne. Upublicznienie przez przedsiębiorcę danych osobowych skarżącego ze względu na chęć zdementowania bliżej nie wskazanych jego twierdzeń nie może stanowić wartości wyższej, niż jego prawo do prywatności. Zdaniem Prezesa UODO, wskazane przez przedsiębiorcę okoliczności nie pozwalają na uznanie, że udostępnienie nastąpiło w ramach przesłanki wynikającej z art. 6 ust. 1 lit. f RODO tj. realizacji prawnie uzasadnionego interesu administratora. Skarżący nie dysponował również innymi (nie wskazanymi przez siebie) przesłankami, warunkującymi zgodnie z prawem, udostępnienie danych osobowych skarżącego, a w szczególności, nie dysponował jego zgodą na udostępnienie danych osobowych (art. 6 ust. 1 lit. a RODO), udostępnienie danych nie było niezbędne do ochrony żywotnych interesów skarżącego, lub innej osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 lit. d RODO), ani nie nastąpiło w ramach wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej (art. 6 ust. 1 lit. e RODO). Skarżący nie zwracał się do przedsiębiorcy z żądaniem usunięcia jego danych osobowych (tj. z wnioskiem o realizację uprawnienia z art. 17 ust. 1 RODO). Jednak w każdym przypadku ocena Prezesa UODO służy zbadaniu zasadności skierowania uprawnienia naprawczego odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 RODO. W związku z przewidzianym w art. 58 ust. 2 lit. g RODO uprawnieniem, Prezes UODO nakazał przedsiębiorcy na mocy art. 17 RODO usunięcie danych osobowych skarżącego udostępnionych we wpisie w dniu [...] października 2021 r. na stronie internetowej (...). M.L. (dalej: "skarżący") pismem z dnia [...] czerwca 2024 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa UODO z dnia [...] maja 2024 r., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 6 ust. 1 lit. b RODO (...), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w błędnym przyjęciu, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek (okoliczności), umożliwiających zastosowanie tego przepisu. Zdaniem skarżącego, spełniona została przesłanka warunkująca zastosowanie tego przepisu, ponieważ rzeczona umowa została zawarta pomiędzy nim a osobą trzecią (w tym przypadku zawodnikiem J.K., a przetworzenie danych B.B. (dalej: "uczestnik") było niezbędne dla wykonywania zawartej z zawodnikiem umowy w sytuacji niesubordynacji tego ostatniego polegającej na próbie jej wypowiedzenia; - art. 6 ust. 1 lit. c RODO (...) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w błędnym przyjęciu, że nie wykazał, aby udostępnienie danych osobowych uczestnika było niezbędne do wypełnienia ciążącego na nim obowiązku prawnego, w sytuacji gdy taki obowiązek istniał (i został wskazany) zarówno z uwagi na przepisy Konstytucji RP, tj. art. 22 odnoszący się do swobody działalności gospodarczej, jak i art. 54 odnoszący się do swobody wyrażania poglądów jak i obowiązujące przepisy Polskiego Związku [...], konkretnie art. 11 ust. 9 uchwały Zarządu PZ[...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie współpracy z [...] (wydaną na podstawie statutu PZ[...]), który przewidywał kompetencje Departamentu [...] do merytorycznej weryfikacji złożonych dokumentów dotyczących funkcjonowania Systemu Rejestracyjnego [...]; - art. 6 ust. 1 lit. f RODO poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie wykazał, że udostępnienia danych osobowych uczestnika było niezbędne dla celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów w szczególności poprzez błędne i nieprawdziwe stwierdzenia organu że: a) powstały spór, związany z kwestią reprezentacji zawodnika nie stanowi prawnie uzasadnionego interesu legalizującego udostępnienie danych, który miałby nadrzędny charakter wobec jego praw i wolności; b) nie wskazał jakie konkretne działanie zagraża i na jaki konkretnie komentarz lub oświadczenie stanowi odpowiedź; Ponadto wnoszący skargę zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", polegające na tym, że organ nie podjął wszelkich ustaleń niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechał dokładnego wyjaśnienia prawnych podstaw podejmowanych przez niego działań, uwarunkowań czasowych i biznesowych, które zmusiły go do podjęcia tych działań i negatywnych konsekwencji, które niosło za sobą ich niepodjęcie. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia [...] grudnia 2023 r. uczestnik, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że wadliwy jest zarzut skargi co do naruszenia art. 6 ust 1 lit. b RODO. Pomiędzy nim a skarżącym nie została zawarta żadna umowa, co oznacza, że do kwestionowanego procesu przetwarzania danych osobowych, polegającym na udostępnieniu danych osobowych na portalu X, nie może mieć zastosowania art. 6 ust. 1 lit. b RODO. Zdaniem uczestnika, w skardze zaprezentowano sprzeczną z art. 6 ust. 1 lit. b RODO, wykładnię tego przepisu. Dla oceny przesłanki art. 6 ust. 1 lit. b RODO nie ma bowiem znaczenia, czy dane osobowe są przetwarzane w związku z jakąkolwiek umową, ale musi istnieć umowa, której stroną jest podmiot danych. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje to, czy skarżący zawarł umowę z zawodnikiem J.K., czy taką umowę, z tym samym zawodnikiem, zawarł uczestnik. Co do zarzucanego w skardze naruszenia art. 6 ust 1 lit. c RODO, stwierdził, że przywołane przez skarżącego przepisy art. 22 i art. 54 Konstytucji RP nie formułują obowiązku prawnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. c RODO, jak również brak jest innej normy prawa powszechnie obowiązującego, która wymagałaby od skarżącego przetwarzania danych osobowych uczestnika w kwestionowany sposób. Zaś przepis art. 11 ust. 9 uchwały Zarządu PZ[...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie współpracy z [...] dotyczył kompetencji Departamentu [...] do opracowania założeń technicznych oraz wdrożenia i nadzorowania funkcjonowania Systemu [...]. Adresatem tych postanowień nie był skarżący. Merytoryczna ocena tych postanowień, które nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego nie odnoszą się do kwestii publikowania danych osobowych na portalu X. Odnoszą się one wyłącznie do prowadzenia rejestracji umów pośrednictwa. W żaden sposób zatem ww. uchwała nie może stanowić podstawy do udostępniania jego danych osobowych na portalu X. Co do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 lit. f RODO, to zdaniem uczestnika, skarżący nie wykazał, aby zaistniały jakiekolwiek okoliczności uzasadniające jej zastosowanie. Nie jest możliwe skuteczne powołanie się na spełnienie przesłanki określonej w art. 6 ust. 1 lit. f RODO dla kwestionowanego procesu przetwarzania jego danych osobowych z uwagi na niewykonanie obowiązku informacyjnego określonego w art. 14 ust. 1 i 2 RODO, co już samo w sobie uniemożliwia powołanie się na przesłankę określoną w art. 6 ust. 1 lit. f RODO, na co wskazuje motyw 47 RODO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2024 r. według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z motywem 40 RODO, aby przetwarzanie danych było zgodne z prawem, powinno się odbywać na podstawie zgody osoby, której dane dotyczą, lub na innej uzasadnionej podstawie przewidzianej prawem: albo w tym rozporządzeniu, albo w innym akcie prawnym Unii lub w prawie państwa członkowskiego, o których mowa w rozporządzeniu, w tym musi się ono odbywać z poszanowaniem obowiązku prawnego, któremu podlega administrator, lub z poszanowaniem umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub w celu podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy. W świetle RODO, przetwarzanie danych osobowych uważa się za legalne, jeśli ich administrator spełni co najmniej jedną z przesłanek wskazanych w art. 6 ust. 1 tego aktu, a mianowicie: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów, b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy, c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą lub innej osoby fizycznej, e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi, f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności, gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Zdaniem Sądu, prawidłowa jest argumentacja Prezesa UODO, przedstawiona w zaskarżonej decyzji i stanowisko organu, zgodnie z którym, brak było podstaw do przetwarzania przez skarżącego danych osobowych uczestnika postępowania. Trafnie organ wskazał, że przesłanki takiej nie stanowią w tej sprawie art. 6 ust. 1 lit. b, c i f RODO. Przetwarzanie jest zgodne z prawem m.in. gdy przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy (art. 6 ust. 1 lit. b RODO). Rację ma organ, że podstawą prawną przetwarzania danych osobowych, o której mowa w tym przepisie, może być umowa zawarta między stroną a podmiotem danych, a nie jakakolwiek umowa związana z przedmiotem działalności wnoszącego skargę. Zatem przesłanki do przetwarzania przez skarżącego danych osobowych uczestnika z art. 6 ust. 1 lit. b RODO nie zostały spełnione. Przepis, ten jest jasny i klarowny. Umowa, w związku z którą ma dojść lub dochodzi do przetwarzania danych osobowych, musi dotyczyć właśnie tej osoby - osoby, której dane dotyczą - w tym przypadku uczestnika postępowania. Taka umowa nie została zawarta. Nie chodzi tu zatem o jakąkolwiek umowę, nawet jeśli pośrednio może ona dotyczyć innych osób. Zastosowanie ww. przesłanki nie uzasadnia wskazywane w skardze naruszenie interesów wnoszącego skargę związanych z umową zawartą z osobą trzecią (zawodnikiem). Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c RODO, przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem, jeżeli jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. Przepis ten samodzielnie nie stanowi podstawy legalizującej przetwarzanie danych i zawsze wymaga swojej konkretyzacji w odrębnym przepisie. Obowiązek, z którego wynika niezbędność przetwarzania danych osobowych powinien wynikać z odrębnego przepisu. Zgodnie z art. 6 ust. 3 RODO, podstawa przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit. c) i e), musi być określona: a) w prawie Unii; lub b) w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator. Cel przetwarzania musi być określony w tej podstawie prawnej lub, w przypadku przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit. e) - musi być ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (element obligatoryjny). W ww. przepisie wskazano elementy obligatoryjne i fakultatywne, pozwalające na ocenę, które musi zawierać prawidłowa podstawa prawna, o której mowa w art. 6 ust. 1 lit. c RODO. Do elementów obligatoryjnych należy przynajmniej jasne i precyzyjne wskazanie celu przetwarzania, w sposób pozwalający zapewnić podmiotom danych świadomość i przewidywalność przetwarzania ich danych osobowych (D. Lubasz, W. Chomiczewski [w:] RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, red. E. Bielak-Jomaa, Warszawa 2018, art. 6, Nb. 15). Skarżący powołuje się na konstytucyjne zasady swobody gospodarczej (art. 22 Konstytucji) oraz swobody wyrażania poglądów (art. 54 Konstytucji). W tym przypadku nie można uznać, że wskazane podstawy są właściwe w niniejszej sprawie. Również podstawy prawnej przetwarzania nie można wywieść z art. 11 ust. 9 uchwały Zarządu PZ[...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie współpracy z [...] (wydanej na podstawie statutu PZ[...]), który przewiduje kompetencję Departamentu [...] do merytorycznej weryfikacji złożonych dokumentów dotyczących funkcjonowania Systemu [...]. Należy zgodzić się z Prezesem UODO, że ten przepis branżowy nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ określa uprawnienia organu wewnętrznego instytucji ds. sportu, a zatem nie jest skierowany do skarżącego. Nie spełnia on zatem wymogów, o których mowa wyżej, tj. co do jasności i precyzyjności jego zastosowania w sprawie indywidualnej. Nie sposób powiązać, że uprawnienia Departamentu [...] (organu PZ[...]) do weryfikacji stanowi również podstawę prawną do udostępnienia danych przez skarżącego w sieci Internet. Ponadto należy wskazać, że skarżący nie wykazał, aby udostępnienie danych uczestnika było niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą jest dzieckiem (art. 6 ust. 1 lit. f RODO). Zgodnie z motywem 47 RODO, podstawą prawną przetwarzania mogą być prawnie uzasadnione interesy administratora, w tym administratora, któremu mogą zostać ujawnione dane osobowe, lub strony trzeciej, o ile w świetle rozsądnych oczekiwań osób, których dane dotyczą, opartych na ich powiązaniach z administratorem nadrzędne nie są interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą. Taki prawnie uzasadniony interes może istnieć na przykład w przypadkach, gdy zachodzi istotny i odpowiedni rodzaj powiązania między osobą, której dane dotyczą, a administratorem, na przykład gdy osoba, której dane dotyczą, jest klientem administratora lub działa na jego rzecz. Aby stwierdzić istnienie prawnie uzasadnionego interesu, należałoby w każdym przypadku przeprowadzić dokładną ocenę, w tym ocenę tego, czy w czasie i w kontekście, w którym zbierane są dane osobowe, osoba, której dane dotyczą, ma rozsądne przesłanki by spodziewać się, że może nastąpić przetwarzanie danych w tym celu. Interesy i prawa podstawowe osoby, której dane dotyczą, mogą być nadrzędne wobec interesu administratora danych w szczególności w przypadkach, gdy dane osobowe są przetwarzane w sytuacji, w której osoby, których dane dotyczą, nie mają rozsądnych przesłanek, by spodziewać się dalszego przetwarzania. Należy zgodzić się z Prezesem UODO, że powstały między skarżącym a uczestnikiem spór związany z kwestią reprezentacji zawodnika nie stanowi prawnie uzasadnionego interesu legalizującego udostępnienie danych skarżącego w sieci Internet, który miałby nadrzędny charakter wobec jego praw i wolności (art. 6 ust. 1 lit. f RODO). Upublicznienie przez skarżącego danych osobowych uczestnika ze względu na chęć zdementowania bliżej nie określonych jego twierdzeń, nie może stanowić wartości wyższej, niż jego prawo do prywatności. Skarżący nie wskazał jakie konkretnie działanie uczestnika zagroziło jego interesowi i na jaki konkretnie komentarz lub oświadczenie stanowi odpowiedź. Przy czym, zaznaczyć należy, że skarżący przedsięwziął już odpowiednie środki w celu rozstrzygnięcia sporu, m.in. przed [...]. Skoro wymogi prawa, co do dopuszczalności przetwarzania danych osobowych uczestnika, nie zostały spełnione, to zarzuty skarżącego co naruszenia przez Prezesa UODO art. 6 ust. 1 lit. b, c i f RODO, Sąd uznał za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził w tej sprawie również naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Organ dokonał ustaleń faktycznych niezbędnych i wystarczających jednocześnie dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Materiał dowodowy rozpatrzył wszechstronnie, a jego ocena nie była dowolna. W tym stanie rzeczy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, zaś przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).