II SA/Wa 1233/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia grupy zaszeregowania oddala skargę Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...], wydany na podstawie art. 32 ust. 1 art. 101 ust. 1, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), którą [...] R. K. – [...] z zachowaniem w trybie art. 103 ust. 2 ustawy o Policji prawa zaszeregowania na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym w 6 grupie uposażenia zasadniczego, z dniem 1 stycznia 2009 r. ustalono 6 grupę zaszeregowania oraz podwyższono mnożnik kwoty bazowej do wysokości 7,75, ustalając wysokość miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu dodał, że realizując zmiany wynikające z obowiązującego od 1 stycznia 2009 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 30, poz. 2001), zachodziła konieczność podwyższenia R. K. mnożnika kwoty bazowej służbowego do ustalania wysokości miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego. Wyjaśnił także, że stosownie do postanowienia art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, temu policjantowi zachowano uposażenie według 6 grupy uposażenia, mimo że faktycznie pełni służbę na niższym stanowisku służbowym zaszeregowanym do 5 grupy uposażenia zasadniczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K. wnosiła o uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji. Zarzucając naruszenie art. 193 § 1 ustawy o Policji, przez obniżenie uposażenia art. 6, art. 9, art. 10 § 1, art. 12 k.p.a. przy wydawaniu rozkazu i innego rozkazu personalnego. Komendant [...] Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny jedynie kontroluje, czy przy rozpatrywaniu sprawy nie naruszone zostały przepisy materialne lub przepisy procedury administracyjnej. Rozpatrując skargę R. K., Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd ustalił, że w roku 1998 r. przed reformą administracji publicznej wprowadzoną ustawą z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 98, poz. 872) [...] R. K. zajmowała stanowisko służbowe dyżurnego komisariatu Policji [...], zaszeregowana do 13 grupy uposażenia zasadniczego, ze stopniem etatowym nadkomisarza. W związku ze zmianą struktur organizacyjnych przewidzianych reformą administracji publicznej, rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] kwietnia 1999 r., została zwolniona z zajmowanego stanowiska i za jej zgodą – z dniem 1 maja 1999 r. mianowana na niższe stanowisko służbowe [...] z zachowaniem – stosownie do postanowień art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, prawa do uposażenia w 13 grupie uposażenia zasadniczego i zachowaniem stopnia etatowego [...], a następnie z dniem 26 lipca 1999 r., na następne niższe stanowisko – [...] również z zachowaniem uposażenia według 13 grupy zaszeregowania i zachowaniem stopnia [...]. Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 lipca 2000 r. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczególnych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. Nr 83, poz. 945), dotychczasowe stanowisko [...] zaszeregowane zostało zmienione na stanowisko równorzędne specjalisty zaszeregowania w 8 grupie uposażenia, ze stopniem etatowym [...]. Natomiast stanowisko [...] (jakie wtedy pełniła skarżąca) zaszeregowane dotychczas w 15 grupie uposażenia, zostało zmienione na stanowisko równorzędne [...], zaszeregowane w 6 grupie uposażenia. W związku z tym rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...], skarżąca mianowana została na stanowisko równorzędne [...], z zachowaniem – na podstawie art. 103 § 1 ustawy o Policji, uposażenia według 8 grupy uposażenia. Powołany przepis stanowi, że policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. W dniu 14 lutego 2008 r. weszło w życie z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2008 r. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad, otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, zgodnie z którym (art. 4 do rozporządzenia) dotychczasowe stanowisko [...] zaszeregowane do 8 grupy uposażenia, zostało zaszeregowane od 1 stycznia 2008 r. w 6 grupie uposażenia zasadniczego. Rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...], nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., skarżąca, zajmując stanowisko [...], mianowana została na równorzędne stanowisko [...], z zachowaną w trybie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, 6 grupą uposażenia, mimo że na zajmowanym przez nią stanowisku [...], obowiązywało uposażenie wg. 5 grupy. Sąd uznał więc, że skarżąca nadal otrzymuje uposażenie równorzędne z otrzymywanym w 1998 r. uposażeniem wg. 13 grupy uposażenia z tych względów uznał jej zarzut obniżenia grupy uposażenia za bezzasadny. Niezależnie od tego należy podkreślić, że zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji – [...], dotyczyły podwyższenia mnożnika kwoty bazowej, do wysokości 1,75, a nie obniżenia grupy uposażenia. Nietrafny jest zarzut naruszenia procedury, bowiem organy Policji przy wydawaniu zaskarżonych rozkazów personalnych przestrzegały zasad procedury administracyjnej, a w szczególności przestrzegały zasady dochodzenia prawdy materialnej (art. 7 k.p.a..), bowiem podejmowały wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenia praw i obowiązków strony, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Dokładnie informowały stronę o jej sytuacji i faktycznej, i prawnej (art. 9 k.p.a.). Wreszcie w sposób wyczerpujący zebrały, rozpatrzyły i oceniły materiał dowody (art. 77 § 3 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Skarga nie zawiera więc uzasadnionej podstawy, gdyż zaskarżony rozkaz personalny zapadł bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego i dlatego też Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.