II SA/Wa 1235/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Andrzej Góraj Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska Protokolant - specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej – uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], jak również decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], – zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Skarżąca J. P. w dniu [...] maja 2001 r. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna i Starosta S. decyzją z tego samego dnia nr [...], orzekł o uznaniu wymienionej z dniem [...] maja 2001 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Następnie Starosta S. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o utracie przez skarżącą z dniem [...] października 2009 r. statusu osoby bezrobotnej i w uzasadnieniu podał, że z posiadanych dokumentów wynika, iż pozostaje ona niezdolna do pracy na wskutek choroby i przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwalny okres 90 dni, a uzyskanie statusu bezrobotnego może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji po 30 dniach. W wyniku odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że skarżąca – jak wynika z zaświadczeń lekarskich przedstawionych na drukach ZUS ZLA – od dnia [...] sierpnia 2009 r. przez nieprzerwany okres 90 dni pozostaje niezdolna do pracy wskutek choroby i powołał się na treść art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy, w myśl którego starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. Zatem 90-dniowy okres kończy się z upływem 90 dnia i decyzja o pozbawieniu statusu powinna być wydana w dniu następnym po upływie tego okresu, tj. 91 dnia, zaś w dalszej części organ powołał się na niespełnienie zastosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego i niespełnienie treści art. 107 § 1 k.p.a. W tej sytuacji Starosta S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., ponownie orzekł o utracie przez skarżącą z dniem [...] października 2009 r. statusu osoby bezrobotnej i w uzasadnieniu podał, że z posiadanych dokumentów wynika, iż pozostaje ona niezdolna do pracy wskutek choroby i przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwalny okres 90 dni. W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. do Wojewody [...], skarżąca stwierdziła, że organ pierwszej instancji zignorował decyzję Wojewody [...] i wskazała, że na zwolnieniu lekarskim przebywała od dnia [...] sierpnia 2009 r. do dnia [...] października 2009 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o utracie przez skarżącą J. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu natomiast – powołując się na argumenty zawarte już w decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. – podał, że skarżąca jest niezdolna do pracy z powodu choroby od dnia [...] sierpnia 2009 r. do dnia [...] sierpnia (16 dni), od dnia [...] sierpnia 2009 r. do dnia [...] września 2009 r. (22 dni), od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] września 2009 r. (21 dni) i od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] października 2009 r. (31 dni), zatem nieprzerwany 90 dniowy okres niezdolności do pracy wskutek choroby upłynął skarżącej [...] października 2009 r., zaś zsumowaniu podlegają powyższe okresy, bowiem przerwy między nimi wynosiły mniej niż 30 dni kalendarzowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca J. P. uznała zaskarżoną decyzję za krzywdzącą. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Dodał jednocześnie, że "Wobec powyższego Wojewoda [...] decyzją znak [...] z dnia [...].06.2010 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...].04.2010 r. znak: [...] orzekającą o utracie przez Panią statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].10.2009 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. W rozpoznawanej sprawie tymczasem, na podstawie dokonanego badania zwolnień lekarskich załączonych do akt administracyjnych bezspornym jest, że nieprzerwany 90-dniowy okres niezdolności skarżącej J. P. do pracy wskutek choroby upłynął – i czego nie kwestionuje również Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji – w dniu [...] października 2009 r. Analiza powyższego przepisu natomiast, a przede wszystkim jego wykładnia leksykalna, nie pozostawia – w ocenie Sądu – żadnych wątpliwości, że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego w nim 90-dniowego okresu. Naczelny Sąd Administracyjny – i co Sąd w niniejszym składzie w pełni popiera – wprawdzie w sprawie dotyczącej innego stanu faktycznego i w całkowicie innej przedmiotowo sprawie, chociaż przy tak samo brzmiącym sformułowaniu przepisu dotyczącym terminu stwierdził, że zwrot "z upływem" należy rozumieć jako "z chwilą nadejścia określonego terminu trwania" (vide: wyrok z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1212/08). W tym stanie rzeczy, pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje w ostatnim dniu 90-dniowego okresu niezdolności do pracy, a skoro dniem tym był [...] października 2009 r., to prawidłowo organ pierwszej instancji orzekł o pozbawieniu skarżącej z tym właśnie dniem owego statusu, a nie – jak błędnie uczynił to organ drugiej instancji – z dniem [...] listopada 2009 r. W tym miejscu wskazać ponadto należy Wojewodzie [...], że wydając zaskarżoną decyzję naruszył on również przepis art. 139 k.p.a. w myśl którego, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Tymczasem orzekając o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2009 r., a nie – jak orzekł organ pierwszej instancji – z dniem [...] października 2009 r., naruszył on zakaz reformationis in pius, bowiem w ten sposób przedłużył jej okres uzyskania na nowo statusu osoby bezrobotnej. Na marginesie już tylko dodać należy, że Wojewoda [...] bezspornie nie do końca przeanalizował rozpoznawaną sprawę przesyłając ją do Sądu, skoro w odpowiedzi na skargę – i to całkowicie wbrew ustaleniom faktycznym oraz prawnym sprawy, a przede wszystkim odmiennie do własnego rozstrzygnięcia i rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji – podaje, że "Wobec powyższego Wojewoda [...] decyzją znak [...] z dnia [...].06.2010 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...].04.2010 r. znak: [...] orzekającą o utracie przez Panią statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].10.2009 r.". Na zakończenie stwierdzić ponadto trzeba, że gdyby wyeliminowano jedynie błędną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], to nadal w obrocie pozostałaby również jego błędna decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Wobec powyższego, skoro ta ostatnia decyzja była podjęta w postępowaniu i w granicach niniejszej sprawy, to niezbędne dla jej końcowego załatwienia było wyeliminowanie decyzji Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] i pozostawienie w obrocie prawnym jego decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], do której – mając na uwadze przedstawione już wyżej wskazania Sądu – winien się ustosunkować Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie skarżącej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i art. 152 w zw. z art. 135 i w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.