II SA/Wa 1236/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: przyznać M. C. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. M. C., po oddaleniu jego skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2015 r., zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w niniejszej sprawie. We wniosku podał, że jest osobą samotną, obecnie przebywa w zakładzie karnym, nie uzyskuje żadnych dochodów. Skarżący oświadczył, że posiada mieszkanie o powierzchni 8 m2, a ponadto nie ma żadnego majątku ani oszczędności. Podał, że opłaty za mieszkanie wynoszą 330 zł miesięcznie. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt sprawy, sytuacja finansowa skarżącego jest bardzo trudna – jest osobą w wieku emerytalnym, obecnie przebywa w zakładzie karnym i nie posiada żadnych dochodów ( wcześniej otrzymywał zasiłek z ośrodka pomocy społecznej w wysokości 530 zł). W związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności i brakiem dochodów wnioskodawca jest zadłużony z tytułu opłat za mieszkanie na kwotę 7.000 zł. W tej sytuacji należy uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.