II SA/Wa 1239/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Danuta Kania, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją nr [...]z dnia [...] lipca 2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]odmawiającą J. L. wydania pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r. J. L. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o wydanie pozwolenia na 3 sztuki broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R., działając na podstawie art. 10 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o broni i amunicji odmówił J. L. wydania pozwolenia na posiadanie broni we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że J. L. posiadał pozwolenie na broń palną do celów łowieckich, które decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. zostało cofnięte. Podstawą cofnięcia pozwolenia na broń było uzyskanie wyroku Sądu Rejonowego w P. [...] Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w S., sygn. akt [...], z dnia [...] czerwca 2014 r., z treści którego wynikało, że J. L. w dniu [...] lutego 2013 r. w miejscowości S. gm. Z., posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną postaci: samodziałowo wytworzonej jednolufowej strzelby myśliwskiej kal. 16/70 tzw. "pojedynki", karabinka Berthier wz. 1916 kal. 8 mm, samodziałowo przerobionej lufy wymiennej do karabinu maszynowego MG 42 kal. 7,92 mm z komorą nabojową dostosowaną do naboju karabinowego kal. 7,92 x 57 mm wz. Mauser oraz amunicję w postaci 29 sztuk naboi bocznego zapłonu kal. 5,6 mm (.22) Long Rifle. W tej sytuacji [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął J. L. pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. zaznaczył jednocześnie, że wskazane w powyższym wyroku jednostki broni oraz amunicji J. L. przechowywał bez należytego zabezpieczenia w drewnianej komodzie w pomieszczeniu garażowym piwnicy. Fakt ten został ujawniony podczas wykonywania czynności służbowych przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w S.. Wyjaśniając fakt nielegalnego posiadania broni wnioskodawca oświadczył, że broń palną w postaci strzelby jednolufowej znalazł jesienią 2012 r. w lesie w miejscowości K.. Porzucił ją spłoszony przez niego kłusownik. Jak stwierdził, zamierzał przekazać Policji znalezioną broń, ale ostatecznie zrezygnował chcąc uniknąć wyjaśnień i przesłuchań. Postanowił ją zniszczyć ponieważ nie nadawała się do bezpiecznego użytkowania. Jednak nic nie zrobił albowiem zapomniał o niej. Ponadto wyjaśnił, że pozostałe dwie jednostki broni znalazł w 1976 r., kiedy na swojej posesji rozbierał drewniany dom wybudowany przed wojną przez jego dziadka. Nie zna pochodzenia tej broni i potraktował ją jako pamiątkę z dawnych czasów, która nie nadaje się do praktycznego wykorzystania z uwagi na jej korozję. Stwierdził, że nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji jej posiadania. W odniesieniu do posiadanej amunicji bocznego zapłonu wyjaśnił, że kupił ją na strzelnicy około 3-4 lat temu, kiedy przygotowywał się do egzaminu na broń gwintowaną. Nie wykorzystał zakupionej amunicji podczas strzelania i zabrał pozostałe 29 sztuk do domu z zamiarem wykorzystali jej przy kolejnym strzelaniu. Zdaniem organu z analizy akt sprawy sygn. akt [...] jednoznacznie wynika, że J. L. naruszył dwa przepisy karne, tj. nielegalnie posiadał broń palną i amunicję, którą jednocześnie przez okres prawie 40 lat niewłaściwie przechowywał. Nie dopełnił obowiązku powiadomienia o tym fakcie organów Policji, stwarzając tym samym bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pomimo, iż Sąd wydając orzeczenie w przedmiotowej sprawie nie wziął pod uwagę sposobu przechowywania przez J. L. nielegalnie posiadanej broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, to swoim postępowaniem wypełnił także przesłanki wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Będąc myśliwym z ponad 40 letnim stażem łowieckim i posiadając pozwolenie na broń, w ocenie organu, trudno przyjąć, że J. L. nie zdawał sobie sprawy z tego, jakie grożą konsekwencje karne za nielegalne posiadanie broni oraz jakie może mieć skutki niewłaściwe przechowywanie broni dając możliwość dostępu do niej osób nieuprawnionych. W ocenie organu, brak zgłoszenia właściwym organom odnalezienia broni oraz niewłaściwe przechowywanie broni jest nie tylko przejawem nieodpowiedzialności osoby, która tak postępuje, ale świadczy także o braku wyobraźni co do ewentualnych skutków takiego postępowania, a takie cechy u posiadacza broni - urządzenia niebezpiecznego i ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego - wykluczają możliwość dysponowania bronią. Organ podkreślił, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cechować się nieskazitelną postawą, dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a przede wszystkim respektować przepisy ustawy o broni i amunicji. Wskazał także, że choć stanowiący podstawę decyzji przepis ustawy o broni i amunicji ma charakter fakultatywny, jednak w świetle okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, odmowa wydania pozwolenia na broń jest słuszna i celowa. Posiadanie i używanie broni palnej w Polsce stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu ze społecznego punktu widzenia słusznym jest, by broń posiadały wyłącznie osoby dające rękojmię nie tylko zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego jej używania, lecz także takiego przechowywania, by te interesy nie doznały uszczerbku. Zatem osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi dawać gwarancję pełnej psychofizycznej zdolności do dysponowania bronią, zaś jej zachowanie powinno charakteryzować się nienaganną postawą. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podniósł, że uzyskanie pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażania zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Organ zauważył jednocześnie, że co prawda J. L. zwrócił się o wydanie pozwolenia na broń po upływie prawie trzech lat po cofnięciu posiadanego pozwolenia i po zatarciu skazania za popełniony czyn, lecz ustawodawca uniemożliwia wydanie pozwolenia na broń, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym, okaże się, że wnioskodawca może stanowić zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z innych przyczyn, a zatem sam fakt nieskazania za popełnienie przestępstwa nie stanowi pozytywnej przesłanki do wydania pozwolenia na broń. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. ponowne ubieganie się o wydanie pozwolenia na broń może świadczyć o braku świadomości naganności własnego postępowania albo też o wyjątkowym lekceważeniu ustalonego porządku prawnego, i lekceważeniu norm, których celem jest zapewnienie bezpieczeństwa innym osobom. Normą taką jest informowanie właściwych organów o odnalezieniu rzeczy, urządzeń czy przedmiotów, których posiadanie bez zezwolenia jest zabronione oraz właściwe przechowywanie broni. Mając pozwolenie na broń J. L. miał pełną świadomość tego, że posiadanie broni wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na broń. Świadomość ta nie przeszkodziła mu w zatrzymaniu znalezionych egzemplarzy broni. Wynika z tego, że popełnienia przestępstwa dopuścił się on mając wiedzę o tym, że jego działanie jest działaniem przestępczym. W ocenie organu, powyższe okoliczności uniemożliwiają pozytywną ocenę złożonego w przedmiotowej sprawie wniosku. Spełnienie przez wnioskodawcę wszystkich kryteriów formalnych jak niekaralność, pozytywna opinia w miejscu zamieszkania nie oznacza jego prawa do uzyskania pozwolenia na posiadanie tej broni. Skoro J. L. posiadał nielegalnie broń, a ponadto poprzez jej niewłaściwe przechowywanie umożliwiające dostęp do niej osób postronnych stworzył zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego, zdaniem organu, uznać należy, że jest osobą, która nie dostrzega konieczności przestrzegania porządku prawnego. Sprzeniewierzył się on nie tylko przepisom prawa, ale i normom moralnym, które od posiadacza pozwolenia na broń wymagają szczególnej troski o to, by posiadanie przez nich broni nie stanowiło zagrożenia dla życia, czy zdrowia innych. Postępując w taki sposób wnioskodawca utracił nieposzlakowaną opinię, a popełniony przez niego czyn, choć teoretycznie niczym nie skutkował, wyrządził wymierną szkodę środowisku myśliwych, o których opinię kształtują tego rodzaju zachowania osób posiadających pozwolenie na broń do celów łowieckich. Postępowanie J. L. nie zasługuje zatem na pobłażanie i uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie jego wniosku o wydanie pozwolenia na broń. Reasumując organ stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego J. L. nie powinien dysponować bronią, z uwagi na uzasadniony dotychczasowym postępowaniem brak gwarancji bezpiecznego i odpowiedzialnego używania broni. Od decyzji tej J. L. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym uznaniu, że swoim zachowaniem stworzył poważne zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podniósł, że w chwili złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na broń minął okres próby i nastąpiło zatarcie skazania. Wyjaśnił, że do chwili wydania wyroku skazującego nienagannie przestrzegał norm bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jego zachowanie polegające na niezgłoszeniu organom ścigania faktu znalezienia broni należy uznać za incydentalne. Podniósł także, że znaleziona przez niego broń była skorodowana i nie nadawała się do użytku. Jej posiadanie nie stanowiło zatem zagrożenia dla zdrowia, czy życia innych osób. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]Komendant Główny Policji, działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zagrożenie, o którym mowa w przepisie art. 10 ust. 1 ustawy obroni i amunicji może stanowić nie tylko osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne (w tym skarbowe) bądź określone nieumyślne, o czym jest mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o broni i amunicji, ale także osoba stanowiąca zagrożenie dla tych dóbr z innych powodów, np. nie respektująca przepisów prawa materialnego. Osoba taka nie mieści się w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy, niewątpliwie jednak bronią dysponować nie powinna. Dlatego, w ocenie Komendanta Głównego Policji, możliwa jest odmowa wydania pozwolenia na broń z powodu istnienia zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy i którą należy odróżnić - z tych właśnie powodów - od zagrożenia, którego przesłanki wskazano enumeratywnie w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b omawianej ustawy. Komendant Główny Policji podkreślił, że jak wynika z informacji Krajowego Rejestru Karnego, wnioskodawca obecnie nie figuruje jako osoba skazana (zdarzenie z 2013 r. uległo już zatarciu z mocy prawa), jednakże zgromadzone w jego sprawie materiały, dotyczące sprawy karnej zakończonej wyrokiem skazującym wydanym przez Sąd Rejonowy w P. w dniu [...] czerwca2014 r., wskazują, że może on stanowić zagrożenie dla siebie, bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 K.p.a., iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie uprawnienie popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami może wskazywać na to, że stanowi ona zagrożenie dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie jej osobowości ważny jest nie tyle fakt skazania bądź nie, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Organy Policji mają zatem prawo do oceny całej dotychczasowej postawy życiowej wnioskodawcy, a nie tylko jego zachowania we wskazanym przez niego okresie (do chwili skazania go, jak również w okresie próby). W przypadku strony dokonując tej oceny organy policji wzięły zatem pod uwagę także naruszenie prawa z 2013 r., który to fakt potwierdza zatarty w chwili obecnej wyrok sądu powszechnego. Organ odwoławczy ocenił, że w zachowaniu strony dostrzec można rażącą lekkomyślność lub nawet niedbalstwo, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że jest ona od 1973 r. czynnym członkiem koła łowieckiego, którego założycielem był jej ojciec i gdzie cieszy się nieposzlakowaną opinią. Zdaniem organu wieloletni staż w myślistwie stanowi w tym przypadku okoliczność obciążającą stronę w aspekcie oceny jej postawy w kontekście posiadania broni. Od osoby, która posiada tak wieloletnie doświadczenie nie tylko w zakresie obchodzenia się z bronią podczas polowania, ale również w zakresie bezpiecznego i zgodnego z prawem jej noszenia i przechowywania przykłada się bowiem miarę szczególnej staranności. W ocenie organu doświadczenie życiowe wnioskodawcy powinno podpowiadać mu jakie mogą być następstwa określonych zachowań, czy zdarzeń w sytuacjach dysponowania bronią i amunicją bez zezwolenia oraz jakie skutki niesie jej niewłaściwe przechowywanie. Winien też mieć świadomość konsekwencji karnych za nielegalne jej posiadanie, a przede wszystkim dysponować wiedzą na co prawo jej zezwala, a czego zabrania. Tymczasem ze zgromadzonych w niniejszej sprawie materiałów ze sprawy karnej wynika, że J. L. posiadał nielegalnie broń od jesieni 2012 r. do [...] lutego 2013 r. Broń tę, jak oświadczył, znalazł w lesie państwowym, w pobliżu paśnika dla zwierząt po porzuceniu jej najprawdopodobniej przez kłusownika. Komendant Główny Policji uznał, że takie zachowanie wieloletniego posiadacza broni jest wysoce naganne, tym bardziej, iż miał on pełną świadomość tego, iż postępuje niewłaściwie i łamie przepisy prawa. Inne zabezpieczone elementy (rurkę metalową z gwintem oraz drugą rurkę metalową z innymi elementami mocno skorodowane) wnioskodawca znalazł w 1976 r. w konstrukcji drewnianego sufitu, podczas rozbiórki domu budowanego jeszcze przez jego dziadka. Komendant Główny Policji zaznaczył, że gdyby nie kontrola przechowywania broni w związku z informacją uzyskaną przez Wydział Kryminalny KPP w S. nie ujawniono by tych faktów. Wnioskodawca nie podjął samodzielnie żadnych kroków w kierunku zwrotu lub wyjaśnienia posiadania przez niego nielegalnie broni i amunicji. Zdaniem organu powyższe okoliczności wskazują, że J. L. naruszył dwa przepisy karne, choć ukarany został tylko za jeden. Nielegalnie posiadał on broń palną i amunicję, którą jednocześnie przez okres prawie 40 lat niewłaściwie przechowywał. W ocenie organu od człowieka dojrzałego, doświadczonego, a przy tym długoletniego posiadacza pozwolenia na broń należy oczekiwać, iż ze swego błędnego postępowania wyciągnie odpowiednie wnioski. Tymczasem analiza złożonych przez stronę wyjaśnień jednoznacznie wskazuje, że pomimo, wieloletniego doświadczenia nie zdaje ona sobie sprawy ze swojego bezprawne zachowania. W związku z tym Komendant Główny Policji podzielił stanowisko organu I instancji, że J. L. nie powinien dysponować bronią. Wykazał się bowiem lekceważącym podejściem do przepisów prawa dotyczących materii podlegającej administracyjnej reglamentacji. Ponadto fakt dopuszczenia się naruszenia przepisów związanych z bronią przez okres ponad 30 lat wskazuje na to, że nie zmieni on sposobu zapatrywania na tę istotną z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego kwestię, choć w okresie próby nie popełnił przestępstwa. Zdaniem organu, materiał dowodowy pozwala zatem stwierdzić, że wnioskodawca jest osobą, która poprzez swoją niefrasobliwość oraz nieumiejętność przyznania się do niewłaściwego zachowania oraz wyciągnięcia z niego właściwych wniosków nie daje gwarancji należytego i zgodnej z prawem dysponowania bronią. Ta surowa ocena zachowania strony jako nieodpowiedzialnej nie przekracza, w ocenie Komendanta Głównego Policji, granic uznania administracyjnego. J. L. wniósł na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenia postępowania w sposób podważający zaufanie uczestników do władzy publicznej poprzez przyjęcie, że mimo wykonania kary wnioskodawca będzie (choćby potencjalnie) postępował w sposób sprzeczny z prawem; b) art. 80 K.p.a. w zw. art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą uznaniem, że strona wnioskująca nie dostrzega konieczności przestrzegania przepisów prawa i stanowi zagrożenia dla samego siebie, czy też porządku lub bezpieczeństwa publicznego. 2) naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o broni i amunicji poprzez odmowę wydania pozwolenia na broń, pomimo spełnienia wszelkich pozytywnych przesłanek i braku istnienia aktualnych i rzeczywistych przesłanek negatywnych; b) art. 75 § 1 K.p.a. poprzez dopuszczenie jako dowód orzeczenia o skazaniu, które na podstawie przepisów Kodeksu karnego uległo zatarciu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ twierdzi, że broń niezdatną do użytku i niezdatne do użytku jej elementy, które posiadał, traktując je jako pamiątki po dziadku i wojnie, były przechowywane niewłaściwie, podczas gdy schowane były w metalowej skrzyni zamykanej na kłódkę. Skarżący zrzucił także, że organy przyjęły sprzeczne z prawem założenie, iż skoro raz naruszył porządek prawny - za co został już ukarany, a skazanie uległo zatarciu - zapewne ponownie znów dopuści się czynu niezgodnego z prawem. Ocenę taką wyrażono mimo braku jakichkolwiek incydentów z jego udziałem stanowiących zagrożenie dla niego samego lub społeczeństwa, jak również przy pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania wyrażonej przez sąsiadów, rodzinę, a także lokalną Policję i koło łowieckie, którego jest wieloletnim członkiem. Zupełnie pominięto natomiast fakt, że jeszcze przed skazaniem uświadomił sobie fakt nagannego postępowania i wyciągnął z niego właściwe wnioski. Zdaniem skarżącego brak jest negatywnych przesłanek uzasadniających odmowę wydania mu pozwolenia na broń. Nie można bowiem przyjąć, jak to czyni Komendant Główny Policji, że tymi negatywnymi przesłankami był fakt jego karalności, zważywszy, że skazanie to uległo zatarciu, a zatem w świetle prawa jest on osobą niekaraną. Nie wiadomo na jakiej podstawie Komendant Główny Policji przyjął domniemanie, że skarżący mógłby w sposób nielegalny użyć broni palnej myśliwskiej podczas polowania i że ze względu na karalność, nie daje gwarancji, iż nie stworzy zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Ponadto skarży zarzucił, że dowodem w jego sprawie na pewno nie może być informacja o prawomocnym ukaraniu za popełnione przestępstwo lub wykroczenie. Niedopuszczalne bowiem jest, w rozumieniu art. 75 K.p.a. w zw. z art. 106 Kodeksu karnego i art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń - traktowanie orzeczeń o skazaniu lub ukaraniu objętych przepisami o zatarciu jako dowodów. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r. skarżący oświadczył, że broń, co do której postawiono zarzut, iż posiadał ją nielegalnie, przechowywał w metalowej skrzyni zamykanej na kłódkę, w piwnicy, a nie w szufladzie drewnianej komody. Podniósł także, że nie wie dlaczego inaczej zostało zapisane w sporządzonym protokole przeszukania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839). Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Dokonując wykładni tego przepisu należy mieć również na względzie treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W wyroku z 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 467/13 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o którym mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego obowiązane są podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy powodem odmowy przyznania skarżącemu pozwolenia na broń było ustalenie przez organ, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką organ wywiódł z faktu, iż skarżący w przeszłości posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci: samodziałowo wytworzonej jednolufowej strzelby myśliwskiej kal. 16/70 tzw. "pojedynki", karabinka Berthier wz. 1916 kal. 8 mm, samodziałowo przerobionej lufy wymiennej do karabinu maszynowego MG 42 kal. 7,92 mm z komorą nabojową dostosowaną do naboju karabinowego kal. 7,92 x 57 mm wz. Mauser oraz amunicję w postaci 29 sztuk naboi bocznego zapłonu kal. 5,6 mm (.22) Long Rifle. Ponadto, jak ustalił organ, posiadana nielegalnie broń i amunicja była przez skarżącego niewłaściwie przechowywana. W ocenie Sądu, należy zgodzić się organem, że rodzaj popełnionego przez skarżącego czynu karnego oraz okoliczności jego popełnienia wskazują na to, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący będąc myśliwym z ponad 40 letnim stażem łowieckim i posiadając pozwolenie na broń powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji nielegalnego posiadania broni i amunicji. Mimo to przez długi czas posiadał broń i amunicję bez zezwolenia, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do obowiązujących przepisów prawa regulujących zasady posiadania broni i amunicji. O braku poszanowania obowiązujących przepisów prawa świadczy także fakt niewłaściwego przechowywania przez niego nielegalnie posiadanej broni. Brak zgłoszenia właściwym organom faktu odnalezienia broni oraz niewłaściwe przechowywanie broni jest nie tylko przejawem nieodpowiedzialności osoby, która tak postępuje, ale świadczy także o braku wyobraźni co do ewentualnych skutków takiego postępowania, co wyklucza możliwość dysponowania bronią. Podkreślić w tym miejscu należy, że w obowiązującym w dniu dokonania przeszukania u skarżącego rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), w § 5 wskazano, że osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Tymczasem, jak wynika z załączonego do akt administracyjnych protokołu przeszukania z dnia [...] lutego 2013 r., skarżący przechowywał posiadaną nielegalnie broń i amunicję w drewnianej komodzie w garażu. Taki sposób przechowywania nie uniemożliwiał dostępu do niej osób nieuprawnionych. Nie ulega zaś wątpliwości, że posiadacz pozwolenia na broń powinien zachować najwyższy stopień ostrożności i bezpieczeństwa w posługiwaniu się bronią i amunicją oraz jej przechowywaniu, aby nie narazić innych osób na utratę zdrowia, a nawet życia. Twierdzenia skarżącego przedstawione na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r., że posiadaną nielegalnie broń i amunicję przechowywał w metalowej skrzyni zamykanej na kłódkę, a nie w szufladzie drewnianej komody, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Jak wielokrotnie podkreślano natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych, skazanie za przestępstwo które z mocy ustawy uważa się za niebyłe nie stoi na przeszkodzie dokonaniu pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Zatarcie skazania nie stanowi zatem przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 K.p.a., że osoba, która posiada broń, a która popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1097/11, LEX nr 1234072, podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1245/09, LEX nr 694434). Mając powyższe na względzie zgodzić należy się z oceną organu, że osoba, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się naruszenia zasad dotyczących posiadania oraz przechowywania broni i amunicji nie daje gwarancji właściwego obchodzenia się z bronią i wobec takiej osoby można zasadnie podnieść istnienie obawy, że stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty skarżącego wskazujące na to, że posiadana przez niego nielegalnie broń była niezdatna do użytku. Podnosząc tego typu zarzuty skarżący w istocie prowadzi polemikę z ustaleniami Sądu Rejonowego w P. [...] Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w S. dokonanymi w prawomocnym wyroku z dnia [...] czerwca 2014 r. Przeczy temu także dołączona do akt postępowania administracyjnego opinia z dnia [...] stycznia 2014 r. sporządzona przez eksperta Badań Broni i Balistyki Zakładu Broni i Mechanoskopii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego. W opinii tej wskazano, że samodziałowo wytworzona jednolufowa strzelba myśliwska kal. 16/70 tzw. "pojedynka" posiada sprawne mechanizmy umożliwiające oddawanie strzałów śrutowymi i kulowymi nabojami, karabinek Berthier posiada mechanizmy dowodowe dostosowane do oddawania strzałów i na jego posiadanie wymagane było pozwolenie na broń, natomiast samodziałowo przerobiona lufa wymienna do karabinu maszynowego MG 42 kal. 7,92 mm posiada komorę nabojową dostosowaną do naboju karabinowego kal. 7,92 x 57 mm i mogła być wykorzystana do budowy broni oraz, że wymagane jest na jej posiadanie także pozwolenie. W ocenie Sądu, w świetle powyższych ustaleń organy Policji prawidłowo wywiodły, że dotychczasowa postawa skarżącego nie gwarantuje, iż będzie on rozważnie i zgodnie z przepisami posługiwał się bronią palną. Posiadanie i używanie broni stanowi natomiast dobro reglamentowane, a więc dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się w przeszłości naruszenia przepisów dotyczących posiadania oraz przechowywania broni i amunicji. Powyższej ocenie nie przeczy fakt, że J. L. jest długoletnim członkiem koła łowieckiego oraz, że posiada pozytywną opinię w środowisku łowieckim i w miejscu zamieszkania. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł istnienie obawy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie ocenił materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadnił rozstrzygnięcie. Ocena dowodów dokonana przez organ była oceną swobodną, lecz nie dowolną. Organ swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił, odwołując się przy tym i wnikliwie analizując okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie nasuwa istotnych zastrzeżeń. Z uzasadnienia tej decyzji wynika jednoznacznie na jakich dowodach organ oparł swe ustalenia. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzji organu I instancji nie naruszają prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.