II SA/Wa 124/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej pomoc finansową postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić J. H. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem wpisu sądowego uiszczonego od skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie zaś do art. 52 § 2 powołanej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] października 2010 r. stwierdzająca nieważność decyzji przyznającej pomoc finansową, wydana została na podstawie m.in. art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Od decyzji tej stronie przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Straży Granicznej, o czym strona nie została prawidłowo pouczona. Wobec niewyczerpania środka zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej, skargę uznać należało za niedopuszczalną. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 postanowienia oparto na przepisie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.