II SA/Wa 1240/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca) Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi T.H. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską - oddala skargę - Decyzją z [...] marca 2013 r. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 1230 z późn. zm.) odmówił przyjęcia T. H. (dalej jako skarżący) na aplikację sędziowską. W jej uzasadnieniu podał, że skarżący złożył wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej, który jednak nie mógł być uwzględniony, albowiem Minister Sprawiedliwości zarządzeniem nr [...] z [...] października 2012 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację sędziowską w 2013 r. wyznaczył limit 100 miejsc na tej aplikacji, a Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ustalił miejsce skarżąca na [...] pozycji listy klasyfikacyjnej aplikantów. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez lakoniczność uzasadnienia wyrażającą się w pominięciu przez Dyrektora uzasadnienia prawnego odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i całkowitego pominięcia kwestii prawidłowości sporządzonej listy klasyfikacyjnego, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, mimo wcześniejszych wskazań, iż sposób liczenia uzyskanych przez skarżącego sumy punktów uzyskanych w trakcie aplikacji ogólnej w roku 2009 – 2010 jest nieprawidłowy, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 77 K.p.a. poprzez pominięcie przez Dyrektora wniosku skarżącego o prawidłowe policzenie punktów uzyskanych przez skarżącego w trakcie odbywania przez niego aplikacji ogólnej złożonego przed sporządzeniem listy klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ww. ustawy, w wyniku czego decyzja została wydana w oparciu o błędnie wykonaną czynność materialno-techniczną, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 27 ust. 1 ww. ustawy (w obecnym brzmieniu) w zw. z art. 26 ust. 3 ww. ustawy w brzmieniu na dzień 30 listopada 2010 r. poprzez ich niezastosowanie. Wskazując na powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Dyrektorowi do ponownego rozpoznania. Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ podał, że skarżący ukończył aplikację ogólną [...] listopada 2010 r., albowiem zaliczył wszystkie sprawdziany, uzyskując z nich 35,3 punktu oraz wszystkie praktyki, uzyskując z każdej z nich 5 punktów. Realizując uprawnienia wynikające z art. 27 ustawy, złożył wniosek o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej w terminie 3 lat przewidzianych tym przepisem. Uzyskując wynik 40,3 punkty, ustalony zgodnie z regulacją zawartą w art. 26 ust. 3 ustawy, został umieszczony na [...] pozycji listy klasyfikacyjnej aplikantów III rocznika aplikacji ogólnej. Z uwagi na wyznaczenie limitu 100 miejsc na aplikacji sędziowskiej Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury odmówił przyjęcia skarżącego na aplikację sędziowską. Organ odwoławczy ocenił, że pozycja skarżącego na liście klasyfikacyjnej została ustalona prawidłowo. Lista ta została sporządzona w oparciu o sposób liczenia punktów wskazany w znowelizowanym art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, albowiem liczba punktów powinna być obliczona przy uwzględnieniu metodologii wynikającej z aktualnie obowiązujących przepisów, nie zaś przy przyjęciu obowiązującej w 2010 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister wskazał, że dokonując rozstrzygnięcia, Dyrektor Krajowej Szkoły opierał się na dokumentach znajdujących się w aktach osobowych skarżącego, w tym na tych, z których wynikały oceny punktowe uzyskane przez skarżącego w trakcie aplikacji ogólnej. Ilość punktów, które uzyskał skarżący ze sprawdzianów oraz łączna ocena z praktyk zostały ustalone prawidłowo. Dlatego też – w ocenie organu – zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. są nieusprawiedliwione. Organ uznał natomiast zasadność naruszenia normy art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez lakoniczność wywodów zawartych w uzasadnieniu oraz nieodniesienie się do stanowiska skarżącego w zakresie sposobu ustalenia jego miejsca na liście klasyfikacyjnej, jak również co do sposobu sporządzania listy klasyfikacyjnej. Ocenił jednak, że zasadność tego zarzutu pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem przesłanki jakimi kierował się Dyrektor Krajowej Szkoły przy podjęciu zaskarżonej decyzji zostały w sposób dostateczny wykazane w uzasadnieniu decyzji, zaś samo rozstrzygnięcie w niej zawarte organ uznał za trafne. W skardze na powyższą decyzję, która upłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 8, 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a. przez uznanie, iż decyzja Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z [...] marca 2013 r., nr [...] odpowiada prawu, mimo iż z treści decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły nie wynika, jakimi kryteriami organ ten kierował się ustalając wartość punktów skarżącego ustalonych na liście klasyfikacyjnej z [...] lutego 2013 r.; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 8, 11, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 138 K.p.a. poprzez zastąpienie uzasadnienia decyzji Dyrektora uzasadnieniem organu II instancji, a tym samym brak przeprowadzenia przez organ II instancji postępowania kontrolnego; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 K.p.a. poprzez brak należytego odniesienia się do odwołania skarżącego od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, przejawiającego się w lakoniczności uzasadnienia kwestii spornej tj. sposobu liczenia uzyskanych przez skarżącego punktów uzyskanych w trakcie aplikacji ogólnej w roku 2009 – 2010; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury poprzez jego zastosowanie w stosunku do skarżącego, mimo, iż przepisem właściwym jaki winien mieć zastosowanie do skarżącego jest art. 27 ust. 1 ustawy (w obecnym brzmieniu) w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy w brzmieniu na dzień [...] listopada 2010 r.; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 27 ust. 1 ustawy (w obecnym brzmieniu) w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy w brzmieniu na dzień [...] listopada 2010 r. poprzez ich niezastosowanie. W konkluzji skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią decyzji nr [...] z [...] marca 2013 r. Dyrektora Krajowej Szkoły i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; 2. zasądzenie od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, tj. kosztów z tytułu opłaty sądowej oraz kosztów opłat korespondencyjnych; W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił obszerną argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Podkreślił, że organ odwoławczy dokonał za organ I instancji wykładni przepisów ustawy i uzasadnił przyjęty sposób liczenia punktów uzyskanych przez skarżącego w trakcie aplikacji ogólnej, tym samym przejmując rolę Dyrektora. Uzasadnienie to nie spełnia jednak wymogów określonych w art. 107 § 1 K.p.a., ma bowiem bardziej statystyczny niż prawniczy charakter. Nadto skarżący zaakcentował, iż najistotniejsze zarzuty dotyczą naruszenia prawa materialnego, tj. art. 26 i 27 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Przepisy te regulują kwestie obliczania punktów. Ich analiza prowadzi – zdaniem skarżącego – do wniosku, że ustawodawca przewidział dwa odrębne tryby ustalania liczby punktów. Pierwszy tryb przewidziany jest dla aplikantów, którzy ukończyli w danym roku aplikację ogólną i dla tego roku Dyrektor sporządza listę. O kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje norma art. 26 ust. 3 ustawy. Drugi sposób wskazujący, jak należy ustalić miejsce absolwenta (nie aplikanta) na liście klasyfikacyjnej, przewiduje art. 27 ust. 1 zd. 2 ustawy, zgodnie z którym "podstawą ustalenia kolejności umieszczenia na liście jest liczba punktów uzyskanych w trakcie ukończonej przez nią aplikacji ogólnej", a nie z uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk (art. 26 ust. 3 ustawy). Według skarżącego jest rzeczą logiczną, iż podstawą wyznaczenia miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów jest wartość punktów, którą absolwent uzyskał ukończywszy aplikację ogólną. Przepis art. 27 ust. 1 ustawy ma "gwarantować" niezmienność osiągnięć absolwenta. Dyrektor nie powinien przeliczać punktów zgodnie z regulacją nowej ustawy, lecz odnosić się do punktów, które aplikant uzyskał w dniu zakończenia aplikacji, stosując przepisy z tej daty. Zwracając uwagę na brak przepisów przejściowych skarżący wyraził przekonanie, że wobec tego, iż przepis art. 26 ust. 3 ustawy zmienił się po zaistniałym zdarzeniu jakim jest ukończenie aplikacji, zastosowanie winny mieć przepisy w treści obowiązującej w dacie ukończenia aplikacji, czyli w 2010 r. Reasumując skarżący wskazał, że art. 27 ust. 1 zd. 2 ustawy jednoznacznie nakazuje Dyrektorowi odniesienie się do roku, w którym absolwent ukończył aplikację i obliczenie punktów zgodnie z uprzednio obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości argumentację dotychczas prezentowaną. Podkreślił, że sposób liczenia punktów proponowany przez skarżącego nie jest właściwy, bowiem opiera się na zasadach obowiązujących przy ustalaniu listy klasyfikacyjnej w 2010 r., wynikających z nieaktualnego już stanu prawnego. Zaakcentował także, że kolejność miejsca na liście klasyfikacyjnej została ustalona w sposób jednolity dla wszystkich aplikantów, przy zastosowaniu tożsamych kryteriów, aktualnych na dzień tworzenia listy klasyfikacyjnej. Gdyby postąpić zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, to jego sytuacja byłaby uprzywilejowana wobec aplikantów aktualnego rocznika. Doprowadziłoby to do sytuacji, że na liście klasyfikacyjnej znalazłyby się osoby o dużo gorszych wynikach uzyskanych w trakcie aplikacji ogólnej niż osoby, które na aplikację specjalistyczną nie dostały się z braku dostatecznej ilości punktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez T. H. skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zasadniczy spór między skarżącym a organem dotyczy w rozpoznawanej sprawie kwestii z jakiej daty należy stosować przepis art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, tj. czy w wersji obowiązującej na datę ukończenia przez skarżącego aplikacji ogólnej, czy też w wersji obowiązującej w dacie orzekania w przedmiotowej sprawie. Skarżący ukończył bowiem aplikację ogólną w 2010 r., natomiast z wnioskiem o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej wystąpił – w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy – w 2013 r. Zgodnie z art. 26 ust. 3 ww. ustawy w brzmieniu pierwotnym o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów uzyskanych ze sprawdzianów. Omawiany przepis został zmieniony ustawą z 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 203, poz. 1192), z dniem 12 października 2011 r. i stosownie do jego aktualnego brzmienia o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Wskazana powyżej ustawa nie zawierała przepisów intertemporalnych. W przypadku braku przepisów przejściowych obowiązuje zasada bezpośredniego działania nowego prawa. Takie bezpośrednie działanie nowego prawa ma ten skutek, że ustawodawca decyduje, iż od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju, to jest zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych norm, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa. Bezpośrednie działanie nowego prawa powoduje, że prawodawca dokonuje szybkiej zmiany prawa i uzyskuje przy tym przejrzysty stan prawny, a w konsekwencji wysoki stopień pewności prawa. Jest to rozwiązanie zapewniające z reguły bezkolizyjne zastąpienie "dawnego" prawa nowymi przepisami. Stosownie do art. 27 ust. 1 ww. ustawy osoba, która ukończyła aplikację ogólną, może złożyć wniosek o umieszczenie na liście w kolejnych latach szkoleniowych, nie później niż w terminie 3 lat od dnia ukończenia przez nią aplikacji ogólnej. W takim przypadku podstawą ustalenia kolejności umieszczenia na liście jest liczba punktów uzyskanych w trakcie ukończonej przez nią aplikacji ogólnej. Skarżący z możliwości przewidzianej cytowanym przepisem skorzystał, kończąc aplikację ogólną w 2010 r., a z wnioskiem o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej występując w 2013 r. Oznacza to, że skutki zdarzenia, jakim było ukończenie aplikacji ogólnej trwały do 2013 r., który to rok był graniczny dla wystąpienia z powyższym wnioskiem. Uprawnienia skarżącego do ubiegania się o przyjęcie na aplikację sędziowską zmaterializowały się w 2013 r. i przy tworzeniu listy klasyfikacyjnej w 2013 r. stosować należy przepisy obowiązujące w dacie jej konstruowania. Lista klasyfikacyjna aplikantów jest ogłaszana przez Dyrektora Krajowej Szkoły w oparciu o art. 26 ust. 2 ustawy, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej w Biuletynie Informacji Publicznej. Corocznie, po zakończeniu każdego kolejnego rocznika aplikacji ogólnej, tworzona jest jedna lista klasyfikacyjna i zasady umieszczania na tej liście powinny być jednakowe dla wszystkich aplikantów. Pozycja na liście klasyfikacyjnej decyduje o przyjęciu bądź nie na wybrany rodzaj aplikacji specjalistycznej, a zatem, aby odzwierciedlała ona wyniki osiągnięte przez poszczególnych aplikantów w czasie aplikacji ogólnej, kryteria decydujące o lokacie na tej liście muszą być tożsame dla wszystkich aplikantów, i tych kończących aplikację ogólną w danym roku i absolwentów tej aplikacji z 3 ubiegłych lat. Przyjęcie innej zasady, zaproponowanej przez skarżącego, stawiałoby na uprzywilejowanej pozycji aplikantów, którzy ukończyli aplikację ogólną w 2010 r., gdyż suma ocen ze wszystkich sprawdzianów i wszystkich praktyk oznacza zawsze wynik wyższy niż suma ocen ze wszystkich sprawdzianów i jednej łącznej oceny przebiegu praktyk, stanowiącej średnią arytmetyczną ocen wystawionych przez patronów poszczególnych praktyk. Sytuacja taka jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. Zasadnie wskazał organ, że gdyby lista była tworzona w oparciu o różne zasady, to mogłoby dojść do sytuacji, że znalazłyby się na niej osoby o zdecydowanie gorszych wynikach uzyskanych w trakcie aplikacji ogólnej niż osoby, które na aplikację specjalistyczną się nie dostały z braku dostatecznej ilości punktów. I tak np. skarżący, który na liście klasyfikacyjnej sporządzonej w 2010 r. został umieszczony na [...] pozycji, na liście z 2013 r. musiałby zostać umieszczony na pierwszej pozycji z liczbą punktów [...] obliczonych zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącego. Wbrew twierdzeniom skargi z zapisu zawartego w art. 27 ust. 1 zd. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, nie można wywodzić, że w sytuacji wprowadzenia przez ustawodawcę nowej regulacji prawnej, zmieniającej w sposób zasadniczy metodę ustalania sumy punktów uzyskiwanych ze sprawdzianów i praktyk, decydującej o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów, w stosunku do takiej osoby należy stosować dotychczasowe regulacje, decydujące o miejscu na liście klasyfikacyjnej. Określa on jedynie, że podstawą ustalenia kolejności umieszczenia na liście jest liczba punktów uzyskanych w trakcie ukończonej aplikacji ogólnej. Nie odnosi się natomiast do metodologii ustalenia uzyskanej liczby punktów. Kwestię tę normuje art. 26 ust. 3 ww. ustawy. Art. 27 ustawy nie podlegał nowelizacji, co prowadzi do wniosku, że rolą tego przepisu nie było zagwarantowanie aplikantom ubiegającym się o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej metody ustalania punktów obowiązującej w dacie ukończenia aplikacji ogólnej. Gdyby podążać tokiem rozumowania skarżącego, że norma przepisu art. 27 ust. 1 zd. 2 ustawy ma chronić aplikantów z lat poprzednich od sytuacji, gdy ustawodawca zmienia zasady obliczenia punktów, pojawia się pytanie jaka zatem jest rola tej regulacji obecnie, gdy wyekspirował już 3-letni okres umożliwiający ubieganie się o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej dla aplikantów, którzy kończyli aplikację ogólną pod rządami innego brzmienia art. 26 ust. 3 ustawy. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo przyjęły zasadę obowiązywania przepisów ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w brzmieniu z daty wydawania decyzji i tworzenia listy klasyfikacyjnej. Uwzględniając nowe brzmienie art. 26 ust. 3 ustawy, poprawnie ustalone zostało miejsce skarżącego na liście klasyfikacyjnej przy uwzględnieniu sumy punktów stanowiącej sumę ocen uzyskanych przez skarżącego z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. Suma ta jest zbieżna z wyliczoną skarżącemu w 2010 r. Skarżący nie kwestionował punktów cząstkowych przyznanych za poszczególne sprawdziany i praktyki. Miejsce uzyskane przez skarżącego na liście klasyfikacyjnej – [...], nie pozwalało na przyjęcie skarżącego na aplikację sędziowską, gdyż limit miejsc na tej aplikacji został wyznaczony na 100. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze norm prawa materialnego. Organ dokonał ich prawidłowej wykładni, jak również prawidłowo zastosował w brzmieniu aktualnie obowiązującym. Wbrew zarzutom skargi organ – rozstrzygając w przedmiotowej sprawie – nie naruszył też przepisów proceduralnych. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być wyłącznie decyzja ostateczna, a nie decyzja wydana w pierwszej instancji. Sąd może wprawdzie, uchylając decyzję zaskarżoną, uchylić również decyzję ją poprzedzającą, ale nie zmienia to faktu, że przedmiotem oceny prawnej Sądu jest przede wszystkim decyzja zaskarżona. Z tego też powodu to ta głównie decyzja winna odpowiadać w pełni wymogom nie tylko merytorycznym, ale i proceduralnym. Zaznaczenia także wymaga, że zgodnie z wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności, sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygnięta. Oznacza to, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji wdanej w I instancji, ale ponowne rozpoznanie sprawy. Minister Sprawiedliwości realizując tę zasadę rozpoznał ponownie sprawę zainicjowaną wnioskiem o przyjęcie na aplikację sędziowską. Organ odwoławczy zauważył uchybienia proceduralne popełnione przez organ I instancji, ale zasadnie ocenił, że nie mają one wpływu na wyniki sprawy. W sprawie ustalone zostały okoliczności istotne z punktu widzenia jej przedmiotu i organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, a nie przeprowadzając postępowanie kontrolne, dokonał prawidłowej subsumcji okoliczności przedmiotowej sprawy pod stosowną normę prawną, uzasadniając wydane rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącego, że organ II instancji swoim uzasadnieniem zastąpił uzasadnienie decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. Uzasadnienie decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] kwietnia 2013 r. jest przedstawieniem stanowiska organu odwoławczego rozpoznającego ponownie sprawę. Zawarte zostały w nim ustalenia faktyczne, jak i argumentacja prawna, przy czym jej część stanowi wyjaśnienie kwestii spornej, tj. sposobu liczenia uzyskanych przez skarżącego punktów. Argumentację tę należy uznać za wystarczającą dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd ocenił, że zarzuty naruszenia art. 7, 8, 11, 77 i 107 § 3 K.p.a. są nieuprawnione. Z tych wszystkich względów, uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.