II SA/Wa 1241/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędziowie WSA Jacek Fronczyk Janusz Walawski Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę - Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o cofnięciu A. P. pozwolenia na posiadanie broni sportowej. Organ uzasadniając powyższą decyzję wskazał, że cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni sportowej, uzyskanego na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 1998 r., nastąpiło w związku z lekkomyślnym i nieodpowiedzialnym postępowaniem A. P. polegającym na pozostawieniu amunicji w dwóch magazynkach, które stanowi naruszenie zasad przechowywania, noszenia broni i amunicji do celów sportowych określonych w § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343). Organ ustalił, że w dniu [...] kwietnia 2009 r. funkcjonariusze Policji zostali wezwani do baru w D. w związku z informacją, że spożywa tam alkohol osoba (A. P.) posiadająca przy sobie broń. Wezwani funkcjonariusze stwierdzili, że wymieniony posiadał przy pasku na wierzchu kaburę, w której widoczny był pistolet i dwa magazynki, w których była amunicja. Organ podkreślił, że w dniu zdarzenia nie był on odnotowany w książce osób przebywających na strzelnicy. Podniesiono, że posiadacz broni zatrzymał się w barze na obiad nie bacząc, że ma przy sobie broń palną sportową z dwoma załadowanymi magazynkami i z pełną świadomością działania wbrew nakazom prawa spożywał alkoholu w ilości dającej w I badaniu wynik potwierdzający stan po użyciu alkoholu. Wynik I badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 1315 wykazał - 0,11 mg/l, II badanie o godz. 1330 – dało wynik - 0,07 mg/l. W związku z tym, funkcjonariusze sporządzili wniosek o ukaranie wymienionego za czyn z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu , jednakże Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. sygn. akt [...] (prawomocny) uniewinnił A. P. od zarzucanego mu czynu. Organ cofając pozwolenie na broń wziął pod uwagę, że strona była w przeszłości karana za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości w 2003 r. i za złamanie orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w 2005 r. W ocenie organu, mimo zatarcia skazania, powyższe fakty świadczące o naruszeniu przez stronę w przeszłości prawa mają znaczenie dla oceny jej dotychczasowego postępowania w kontekście ważenia racji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Zdaniem organu, poczynione w sprawie ustalenia nie pozwalają na zachowanie A. P. pozwolenia na broń, gdyż wskazują na jego beztroski stosunek do bezpiecznego przechowywania i noszenia broni palnej sportowej. Oceny tej nie zmienia zarówno pozytywna opinia w miejscu zamieszkania oraz zgodne z wymogami warunki do przechowywania broni. Wskazane okoliczności wyczerpują dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy o broni o amunicji oraz w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. P. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: • naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, art. 107 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., • naruszenie przepisów art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji, w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że Komendant Główny Policji nie poddał w całości kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji organu I instancji, ponieważ nie rozpatrzył zarzutów w zakresie zaniechania pełnej oceny materiału dowodowego w szczególności, co do opinii skarżącego z miejsca zamieszkania, a także oględzin miejsca przechowywania przez niego broni palnej sportowej. Organ odwoławczy nie odniósł się również do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i nie wskazał powodów uznania, że dowody te nie miały znaczenia dla sprawy. Wnoszący skargę, niekwestionując naruszenia § 8 powoływanego rozporządzenia przez przemieszczenie broni sportowej z amunicją w jednym magazynku, stwierdził, że organ nie wykazał, iż skarżący postępując w ten sposób umożliwił dostęp do nich osób nieuprawnionych (art. 32 ustawy o broni i amunicji). Skarżący stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ wykroczył poza zakres rozstrzygnięcia, poprzez koncentrowanie się w uzasadnieniu decyzji na spożywaniu alkoholu przez skarżącego przy jednoczesnym wskazywaniu, jako podstawy rozstrzygnięcia art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni o amunicji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji ogólnie do treści art. 32 tej ustawy, oznacza, że jego wolą było sankcjonowanie każdego naruszenia przepisów wskazanego rozporządzenia, niezależnie od zaistnienia skutku w postaci realnego niebezpieczeństwa dostępu do broni osób nieuprawnionych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ dokonał oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazał na przesłanki, którymi kierował się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, a więc dostęp do broni i amunicji poddany jest istotnym ograniczeniom. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cechować się nieskazitelną postawą, dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a przede wszystkim bezwzględnie przestrzegać przepisów ustawy o broni i amunicji i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych. Rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni palnej zobowiązują właściwe organy państwa do ścisłej kontroli przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji oraz przepisów aktów wykonawczych do tej ustawy, jak też do stanowczej reakcji w przypadkach stwierdzenia naruszenia norm prawnych. W takim przypadku decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń ma charakter sankcji administracyjnej. W myśl art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Ten z kolei przepis w ust. 1 nakazuje przechowywać oraz nosić broń i amunicję w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, natomiast w ust. 2 upoważnia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, (...), z uwzględnieniem zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp do broni i amunicji osobom trzecim. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji do art. 32 ustawy oznacza, że organ Policji ma możliwość cofnięcia pozwolenia na broń zarówno osobie naruszającej ogólną zasadę wyrażoną w art. 32 ust. 1 ustawy, tj. przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, jak też osobie, która narusza szczegółowe zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, ustalone w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie delegacji zawartej w art. 32 ust. 2 tej ustawy. Przepisy tego rozporządzenia, zgodnie z upoważnieniem ustawowym, mają także uwzględniać szczegółowe zabezpieczenia uniemożliwiające dostęp do broni i amunicji osobom trzecim, jednakże delegacja ustawowa przewiduje określenie zasad i warunków przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji w znacznie szerszym zakresie niż to przewiduje ust. 1 art. 32 ustawy. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika bezspornie, że skarżący przebywając w dniu [...] kwietnia 2009 r. w barze w miejscowości D. posiadał przy pasku na wierzchu kaburę, w której widoczny był pistolet i dwa magazynki, w których była amunicja. Taki sposób przenoszenia broni pozostaje w sprzeczności z regułą wskazaną w § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r., przewidującą, że broń do celów sportowych przenosi się bez amunicji w komorze nabojowej i magazynkach nabojowych. Cofnięcie pozwolenia na broń skarżącemu na podstawie fakultatywnego przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, należy uznać za słuszne i celowe. Organ w sposób niekwestionowany wykazał naruszenie przez niego zasad przechowywania broni i amunicji i powiązał ten fakt z dotychczasowym zachowaniem A. P., które cechuje lekceważąca postawa wobec porządku publicznego. Osoba o takiej postawie nie daje gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Zdaniem Sądu, bez wpływu na dokonaną przez organ ocenę skarżącego, jako osoby posiadającej pozwolenie na broń pozostaje pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, a także fakt prawidłowego przechowywania broni, ponieważ dotyczą one innych sfer zachowań skarżącego. Należy zwrócić uwagę, że cofniecie skarżącemu pozwolenia na broń nie zostało wywołane nieprawidłowym przechowywaniem broni, lecz naruszeniem zasad jej przenoszenia. Na kwalifikację naruszenia przez skarżącego tych zasad ma natomiast wpływ jego dotychczasowe zachowanie w sferze publicznej. W związku z tym były podstawy do uwzględnienia przez organ prowadzący postępowanie wyroków, które zapadły w stosunku do skarżącego w związku z prowadzeniem pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz złamaniem orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także faktu, że skarżący naruszając zasady przenoszenia broni i amunicji, spożywał alkohol. Na podstawie ustalonych okoliczności organ miał podstawy przyjąć, że jest on osobą nieodpowiedzialną i nie gwarantuje prawidłowego i bezpiecznego korzystania z broni. Organ wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji ma prawo posłużyć się wydanymi wobec posiadacza broni wyrokami skazującymi mimo ich zatarcia, bowiem ocena jego dotychczasowej postawy, sposobu postępowania oraz cech charakteru może mieć znaczenie z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione, należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz, czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się przekroczenia tych granic. Organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz należycie oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 tej ustawy zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.