II SA/Wa 1243/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Ewa Grochowska-Jung (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. N. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w części dotyczącej ustalenia daty od której przysługuje B. N. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat; 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 2 kpa uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie odmowy ustalenia [...] B. N. wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: [...] B. N. raportem z dnia [...] grudnia 2009 r. zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji W. z prośbą o zaliczenie do pracowniczego stażu pracy okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] maja 1996 roku do dnia [...] czerwca 2001 roku. Do raportu załączył zeznania dwóch świadków, oświadczenie wnioskodawcy oraz kopię orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia [...] lutego 2009 roku. W odpowiedzi Komendant Rejonowy Policji W. pismem (uznanym w dalszym postępowaniu za decyzję administracyjną) nr I. dz. [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmówił stronie zaliczenia wskazanego okresu. Po rozpoznaniu odwołania B. N. od powyższej decyzji Komendant [...] Policji uchylił zaskarżoną decyzję - pismo I. dz. [...] Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Rejonowy Policji W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. ustalił funkcjonariuszowi wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] marca 2012 r. w wysokości 14 %. Organ uznał, że funkcjonariusz spełnia warunki aby uznać, że pracował on w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, bowiem miał ukończone 16 lat, był zameldowany w gospodarstwie domowym rodziców, stale pracował w gospodarstwie rolnym rodziców położonym w miejscowości L., co potwierdzają dokumenty wydane w Urzędzie Gminy Z. oraz zeznania dwóch świadków. Poza tym nauka w szkole ponadpodstawowej znajdującej się w odległości ok. 10km od jego miejsca zamieszkania nie wyklucza stałej pracy w tym gospodarstwie. Dodatkowo organ wskazał, że funkcjonariusz uzupełnił wniosek o zaliczenie wysługi lat o brakujące dokumenty w dniu [...] marca 2012 r., a zatem tę datę należy uznać za dzień złożenia dokumentów, od której, zgodnie z art. 106 ustawy o Policji, przysługuje funkcjonariuszowi procentowy wzrost uposażenia. Od powyższej decyzji B. N. wniósł odwołanie, sprecyzowane pismem z dnia [...] maja 2012 r., w którym nie zgodził się z określonym zaskarżoną decyzją terminem ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Zdaniem wnoszącego odwołanie właściwym terminem ustalenia wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat jest dzień [...] grudnia 2009 r., a więc dzień złożenia kompletnego wniosku w przedmiotowej sprawie. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 roku uchylił zaskarżoną decyzję - rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] marca 2012 roku w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W rozkazie tym omyłkowo wskazano jako decyzję I instancji – decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. W wyniku wniesionej przez stronę skargi na wskazany wyżej rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1624/12 z dnia 5 grudnia 2012 roku uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego odnosi się do innej decyzji organu I instancji, aniżeli wskazano w uzasadnieniu organu II instancji. Komendant [...] Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uchylając rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2013 r., rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] marca 2012 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazał, że z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż funkcjonariusz o zaliczenie do pracowniczego stażu pracy okresu pracy w gospodarstwie rodziców zwrócił się raportem z dnia [...] grudnia 2009 r. Do przedmiotowego rozkazu wymieniony załączył zeznania świadków J. S. i S. F., oświadczenie wnioskodawcy z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie zatrudnienia w gospodarstwie rolnym oraz kopię orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia [...] lutego 2009 roku. Dalej, na wezwanie Komendanta Rejonowego Policji W. strona przedstawiła jeszcze stosowne zaświadczenie o zameldowaniu. Następnie organ przy decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. zwrócił stronie załączone przez nią do wniosku z dnia [...] grudnia 2009 r. dokumenty, w postaci oświadczenia z dnia [...] sierpnia 2006 r., zeznania świadków oraz odpisu wyroku z dnia [...] lutego 2009 r. W dalszym toku postępowania Komendant Rejonowy Policji W. pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wezwał funkcjonariusza do uzupełnienia wniosku z dnia [...] grudnia 2009 r. o dokumenty określone przepisem art. 3 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. W odpowiedzi na powyższe, w dniu [...] marca 2012 r. funkcjonariusz złożył: oświadczenie wnioskodawcy w sprawie zatrudnienia w gospodarstwie rolnym z dnia [...] sierpnia 2006 r., w którym Urząd Gminy w Z., na podstawie prowadzonej ewidencji gospodarstw rolnych, potwierdził fakt istnienia gospodarstwa rolnego o powierzchni 5,02 ha, prowadzonego od dnia [...] maja 1996 r. do dnia [...] czerwca 2001 r. przez H. N. w miejscowości L., pismo Urzędu Gminy w Z. z dnia [...] lutego 2012 r. informujące, iż wskazany urząd nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie stronie zaświadczenia o pobycie i pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, położonym w miejscowości L.; zeznanie świadka J.S., odebrane w dniu [...] sierpnia 2006 r. wraz z poświadczeniem jego zameldowania na pobyt stały w L. [...] gm. Z. od dnia [...] listopada 1989 r., zeznanie świadka S. F., odebrane w dniu [...] sierpnia 2006 r. wraz z poświadczeniem jego zameldowania na pobyt stały w L. [...] gm. Z. w okresie od dnia [...] czerwca 1972 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz poświadczenie zameldowania funkcjonariusza na pobyt stały w L. [...] gm. Z. w okresie od dnia [...] maja 1980 r. do dnia [...] listopada 2001 r. Ponadto funkcjonariusz złożył oświadczenie, w którym stwierdził, że w okresie od dnia [...] maja 1996 r. do dnia [...] czerwca 2001 r. kształcił się w Zespole Szkół Mechanicznych w Z. Szkoła położona była w odległości 10 km od miejsca zamieszkania. Dojazd zajmował ok. 30 minut w jedną stronę, w okresie nauki wymieniony nie zamieszkiwał w internacie. Wskazał też, że w powyższym okresie pracował w gospodarstwie rodziców w pełnym wymiarze czasu pracy tj. średnio 8 godzin dziennie, wykonując prace związane z prowadzeniem gospodarstwa przez rodziców, takich jak karmienie zwierząt gospodarskich, przygotowywanie dla nich karmy, a także innych prac związanych z ich oporządzeniem. Pracował też przy pracach polowych, sianokosach i żniwach. Dodatkowo funkcjonariusz złożył akt notarialny repertorium [...] z dnia [...] lipca 1993 r. o nabyciu przez H. N. działki o powierzchni 2,02 ha w miejscowości L. oraz akt notarialny repertorium [...] z dnia [...] maja 1996 r. o nabyciu działki o powierzchni 1,87 ha w miejscowości L. oraz działek o łącznej powierzchni 1,28 ha w miejscowości B. Komendant [...] Policji odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że organ I instancji przedwcześnie przyjął, że z przedstawionych przez funkcjonariusza dokumentów wynika, iż spełnia on warunki do uznania go za domownika, w myśl art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, a tym samym do zaliczenia mu okresu pracy w gospodarstwie rolnym we wnioskowanym okresie. Organ stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, aby organ przeprowadził dogłębną analizę dowodów zgromadzonych w sprawie pod kątem ustalenia, czy funkcjonariusz faktycznie pracował w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika. Organ nie skorzystał z możliwości wezwania świadków o przedstawienie stanowiska na piśmie. Nie udowodniono bowiem zeznaniami świadków m. in. w jakim charakterze wnioskodawca pracował w gospodarstwie rolnym, jakie konkretnie czynności wykonywał, czy była to praca stała i w jakim wymiarze była świadczona (w jakich porach dnia, przez jaki czas, jakie czynności wykonywał itd). Wskazał, że samo oświadczenie strony w tym zakresie nie zostało w żaden sposób zweryfikowane i uprawdopodobnione. Podobnie nie zweryfikowano oświadczenia strony co do ewentualnego pobytu w internacie szkolnym poprzez załączenie stosownego zaświadczenia z placówki szkolnej, czy też kwestii dojazdów do szkoły. Nie ustalono, w ocenie organu II instancji, też ile czasu zajmowało wnioskodawcy codzienne przygotowanie się do zajęć szkolnych, zaś całości materiału dowodowego nie poddano weryfikacji w oparciu o dokumenty sporządzone przy przyjęciu do służby w Policji w zakresie, w jakim odnoszą się one do pracy strony w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym rodziców. Zatem w ocenie organu II instancji zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie w znacznej części, albowiem organ I instancji nie przeprowadził postępowania w sposób wyczerpujący i wszechstronny w zakresie tego, czy funkcjonariusz pracował w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika we wnioskowanym okresie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie w całości decyzji organu II instancji jak również o zmianę lub uchylenie w całości decyzji organu I instancji, jako naruszających liczne przepisy prawa materialnego, a także przepisy prawa procesowego tj. kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał też, że z uwagi na zgromadzenie w toku postępowania kompletnego materiału dowodowego i bezsprzeczne ustalenie wszelkich niezbędnych okoliczności wniósł o zmianę rozstrzygnięcia organu I instancji przez ustalenie wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi w wysokości 14% na dzień [...] grudnia 2009 r. tj. dzień złożenia kompletu dokumentów wystarczających do wydania decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji ze wskazówkami, co do sposobu załatwienia jego sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym kątem skarga B. N. zasługuje na uwzględnienie, zarówno bowiem decyzja organu I, jak i II instancji zawierają wady, które skutkują ich uchyleniem. Stosownie do art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konstrukcja prawna cytowanego powyżej przepisu opiera się na dwóch przesłankach, tj. po pierwsze – postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów; po drugie – konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyznaczenie dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego kasacyjnie wymaga zatem wyprowadzenia naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozstrzygnąć. Podstawy do wydania decyzji z art. 138 § 2 kpa nie będzie stanowiła sama potrzeba uzupełnienia dowodów. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w innych sytuacjach, niż te określone powyżej w art. 138 § 2 kpa. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji wydanej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy i dlatego niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca. (por. B. Adamiak, [w] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Warszawa 2012 r., str. 522-524). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ I instancji zebrał znaczny materiał dowodowy w postaci dokumentów urzędowych, oświadczeń z urzędu gminy, zeznań świadków, aktów notarialnych i wreszcie oświadczenia wnioskodawcy. Bezspornym jest również to, że organ I instancji ocenił zebrany materiał dowodowy – wskazał bowiem, że skarżący spełnia warunki aby uznać, że pracował on w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, bowiem miał ukończone 16 lat, był zameldowany w gospodarstwie domowym rodziców, stale pracował w gospodarstwie rolnym rodziców położonym w miejscowości L., co potwierdzają dokumenty wydane w Urzędzie Gminy Z. oraz zeznania dwóch świadków. Poza tym nauka w szkole ponadpodstawowej znajdującej się w odległości ok. 10 km od jego miejsca zamieszkania nie wykluczała stałej pracy w tym gospodarstwie. Tymczasem organ II instancji uchylając decyzję organu I instancji wskazał, że organ nie ustalił, czy funkcjonariusz faktycznie pracował w gospodarstwie rodziców, bowiem nie ma w tym zakresie stanowisk świadków na piśmie. Zarzut ten jest niezrozumiały, ponieważ zarówno z zeznania świadka J. S., jak i zeznania świadka S. F., złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej wynika, że skarżący mieszkał stale i pracował w gospodarstwie rodziców. Dalej organ zarzucił Komendantowi Rejonowemu, że samo oświadczenie skarżącego, co do formy wykonywanej pracy w gospodarstwie, a także oświadczenie skarżącego, co do nieskorzystania z internatu szkolnego, czasu dojazdów i faktycznego czasu poświeconego na przygotowanie do zajęć szkolnych niepotwierdzone zeznaniami świadków i stosownymi zaświadczeniami jest niewystarczające. Również ten zarzut nie może być uwzględniony ponieważ trudno wymagać od świadków (sąsiadów skarżącego) by orientowali się w tych kwestiach, czy też wymagać przedstawienia dokumentów, na okoliczności które nie miały miejsca przed wieloma laty, tj. że skarżący nie korzystał z internatu szkolnego. W ocenie Sądu wskazane przez organ II instancji zarzuty co do wadliwości postępowania wyjaśniającego są bezpodstawne, organ I instancji ustalił bowiem na podstawie przeprowadzonych dowodów, czy skarżący spełnia wszystkie niezbędne przesłanki do przyznania mu wzrostu uposażenia i na tej podstawie wydał rozstrzygnięcie. Natomiast wskazane przez Komendanta [...] Policji okoliczności, które w jego ocenie winny być wyjaśnione dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie mogłyby co najwyżej stanowić uzupełniający materiał dowodowy, który organ mógł przeprowadzić na podstawie art. 136 kpa. Zaskarżona decyzja zasługuje na uchylenie również z innego powodu. W ocenie Sądu decyzja ta narusza zakaz reformationis in peius. Zgodnie bowiem z art. 139 kpa organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Istota tego zakazu polega na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji na niekorzyść odwołującej się strony. Zakaz reformationis in peius wiąże organ odwoławczy przy rozstrzygnięciu sprawy zarówno merytorycznie, jak i kasacyjnie. W sytuacji bowiem gdy organ odwoławczy uchyla decyzje organu I instancji przyznającej stronie uprawnienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, to takie rozstrzygnięcie niewątpliwe pogarsza sytuację strony, bowiem traci ona uprawnienie, którym dysponowała do czasu wydania decyzji odwoławczej i nie ma pewności, że decyzja organu I instancji przywróci jej to uprawnienie, ponieważ decyzja kasacyjna nie może zawierać wskazań, które przesądzałyby o treści ponownej decyzji organu I instancji. Nie ulega także wątpliwości, że przedłużanie się postępowania administracyjnego w wyniku wydania decyzji kasacyjnej może stanowić naruszenie istotnej wartości proceduralnej jaka jest szybkość postępowania i w tym sensie stanowić dla strony odwołującej się rzeczywistą dolegliwość (por. B. Adamiak, [w] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Warszawa 2012 r., str. 522-524). W niniejszej sprawie skarżący zaznaczył w odwołaniu, że skarży decyzje organu I instancji jedynie w zakresie daty, od której ustalono mu przyznane uprawnienie do wzrostu uposażenia, a nie samo ustalenie tego wzrostu. Okoliczność tę dodatkowo wyjaśnił organ II instancji, wzywając skarżącego do sprecyzowania odwołania. Należy bowiem mieć na uwadze, że kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń formalnych, ani materialnych dotyczących prawa odwołania się od decyzji, co oznacza, że to strona decyduje, czy i w jakim zakresie odwołuje się od wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1441/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, LEX nr 447367). Zatem wyraźne wskazanie przez skarżącego, że skarży on decyzję organu I instancji tylko określonym zakresie winno spowodować ograniczenie postępowania odwoławczego tylko do zaskarżonej części decyzji. Dlatego też zaskarżonej uchylenie decyzji w całości, było z pewnością złamaniem zakazu reformationis in peius. Organ drugiej instancji nie tylko bowiem nie rozpatrzył odwołania skarżącego i nie odpowiedział na jego zarzuty, ale dodatkowo odebrał mu uprawnienie, które zostało mu przyznane decyzją organu I instancji, co do której skarżący nie wnosił żadnych zastrzeżeń, w taki sposób konstruując wytyczne dla organu I instancji by jeszcze dodatkowo utrudnić skarżącemu przyznanie przedmiotowego uprawnienia. Odnosząc się natomiast do decyzji organu I instancji Sąd pragnie zwrócić uwagę, że organ naruszył zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 8 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W orzecznictwie przyjmuje się, że zasada ta nakłada na organ administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Tymczasem w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organ I instancji nie ustalił wystarczająco, od jakiej daty należało przyznać skarżącemu wzrost uposażenia. Zgodnie bowiem z art. 106 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. Ani organ I, ani organ II instancji nie odniósł się do faktu, że skarżący już w dniu [...] grudnia 2009 r. składając raport o zaliczenie do pracowniczego stażu pracy okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców dołączył dokumenty, które Komendant Rejonowy, w wyniku błędnego działania (co zostało potwierdzone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) zwrócił skarżącemu, a następnie po blisko dwóch latach zażądał ich ponownego złożenia. W ocenie Sądu okoliczność ta, jako mająca niewątpliwie wpływ na uprawnienia skarżącego winna być wyjaśniona stronie. Tymczasem organy w ogóle nie odniosły się do tego głównego zarzutu skarżącego podnoszonego jeszcze w postępowaniu administracyjnymi i nie zbadały od jakiego momentu należy się skarżącemu przyznane uprawnienie, doprowadzając do sytuacji, w której skarżący czuje się ukaranym niezawinionymi przez siebie a błędnymi działaniami organu. Konkludując w ocenie Sądu zarówno decyzja organu I w części ustalenia daty powstania uprawnienia, jak i decyzja organu II instancji w całości zawiera uchybienia, które muszą skutkować ich uchyleniem. Ponownie rozpoznając sprawę organy mając na względzie powyższe rozważania Sądu oraz zakaz reformationis in peius i zasadę wyrażoną w art. 8 kpa ocenią i wyjaśnią w sposób wyczerpujący skarżącemu, od jakiej daty przysługuje skarżącemu wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.