II SA/Wa 1249/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2007 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby - oddala skargę - Z. M. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 1 grudnia 2004 r. na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2004 r. nr [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] o przyznaniu Z. M. ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby za 280 godz. tj. 35 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2006 r. sygn. akt. II SA/Wa 1870/05 oddalił skargę Z. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...]. Z. M. w dniu 20 października 2006 r. (data stempla pocztowego 21 października 2006r.) wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby zakończonego decyzją ostateczną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2005 r. Wnioskodawca uzasadniając żądanie podniósł, że wskazana ostatnio decyzja została podjęta z naruszeniem prawa, a ustalony w niej stan faktyczny jest fałszywy, zaś ustalenia, co do czasu przepracowanego ponad normę nierzetelne. Wskazuje, że ekwiwalent pieniężny z tytułu przepracowania godzin nadliczbowych podczas służby w latach 2000-2004 należy mu się za 70 dni, co w jego ocenie, ma źródło w następujących dokumentach: a) ewidencji obecności za lata 2000-2004, b) pisemnych poleceniach wyjazdów służbowych za lata 2000-2004, c) stosownych miesięcznych kartach pojazdów służbowych użytkowanych w latach 2000-2004 wskazanych komórek organizacyjnych Centralnego Biura Śledczego KGP w B., d) bilingach służbowego telefonu komórkowego użytkowanego w latach 2000-2003 przez wnioskodawcę, e) raportach o urlop z lat 2000-2004. Z. M. stwierdzając, że dowody, w oparciu o które została wydana decyzja z [...] sierpnia 2005 r. zawierają nieprawdziwe dane, powołuje się w tym względzie na: - pismo z dnia [...] stycznia 2005r. Naczelnika Wydziału IV Zarządu II CBŚ KGP w B. nr [...] zatwierdzone przez Dyrektora CBŚ, - ewidencję obecności wydziału IV zarządu II CBŚ KGP za rok 2003, - odpowiedź na skargę MSWiA z 19 października 2005 r., w której fałszywie organ twierdzi, że wnioskodawca wykorzystał 14 dni wolnych w terminie od 13 sierpnia 2004 r. do 1 września 2004 r. gdyż nie mógł w tym czasie przebywać na urlopie z tytułu wypracowanych godzin nadliczbowych, ponieważ przebywał na zwolnieniu lekarskim wystawionym od 26 sierpnia 2004r. do 1 grudnia 2004r. Znajduje to także potwierdzenie w raportach o udzielenie czasu wolnego za ponadnormatywny czas służby za lata 2000-2004. Jego zdaniem, twierdzenia organu, że do dnia zwolnienia ze służby nie ubiegał się o udzielenie czasu wolnego za ponadnormatywny czas służby są fałszywe. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] stycznia 2007r. nr [...] na podstawie art. 149 § 3 i 150 § 1 Kpa odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Organ uznał, że w sprawie brak jest podstaw do wznowienia, ponieważ wnioskodawca nie wskazał podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 Kpa. Stwierdził, że Z. M. we wniosku dokonuje odmiennej analizy i oceny owych dowodów, które były znane organowi wydającemu decyzję, co nie daje podstaw do żądania wznowienia postępowania stosownie do przyjętego orzecznictwa (wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 września 1987r. sygn. akt IV SA 436/87). Odnosząc się do zakwestionowanych przez Z. M. dowodów w sprawie, w szczególności do pisma nr [...], kopii list obecności w służbie, odpowiedzi organu na skargę, to dokumenty te były oceniane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie II SA/Wa 1870/05. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wydał w dniu [...] maja 2007r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2007r. W skardze do sądu Z. M. zakwestionował zaskarżoną decyzję. Wskazał, że w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. dowody, w oparciu o które została wydana, są fałszywe. Jednocześnie podaje, że decyzja ta została wydana w wyniku przestępstwa. Ponadto podnosi, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a także, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał. Zdaniem skarżącego wskazują na to: • raporty o udzielenie urlopu za ponadnormatywny czas służby za lata 2000-2004 istniejące w dacie wydania decyzji z [...] sierpnia 2005 r., a nie załączone do akt sprawy, • pozbawienie go uczestnictwa w postępowaniu w sprawie ustalenia ekwiwalentu przez niezawiadomienie o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego, • poświadczenie nieprawdy, co do przysługującego mu ekwiwalentu pieniężnego przez Komendanta Głównego Policji w decyzji z [...] czerwca 2005 r., na co jego zdaniem wskazuje pismo z [...] stycznia 2005 r. nr [...]. Zarzut ten dotyczy także kwestii wykorzystania przez niego 14 dni wolnych w okresie od 13 sierpnia 2004 r. do 1 września 2004 r. (pismo nr [...]) kiedy to przebywał na zwolnieniu lekarskim od 26 sierpnia 2004 r. do 1 grudnia 2004r. Zarzut poświadczenia nieprawdy podniósł również, co do przyjęcia przez organ, że do czasu zwolnienia ze służby nie ubiegał się o udzielenie czasu wolnego za ponadnormatywny czas służby. W jego ocenie czegoś innego dowodzą raporty skarżącego składane na tę okoliczność w latach 2000-2004. Według skarżącego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie przesłał całości akt postępowania administracyjnego do Sądu. Stwierdził, że nie jest prawdą, że dowody w sprawie wymienione w decyzji z dnia [...] stycznia 2007r. tj. pismo nr [...] i listy obecności funkcjonariuszy w służbie były ocenione przez Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1870/2005. Skarżący powołał się w tym względzie na protokół rozprawy z posiedzenia Sądu z dnia 9 stycznia 2006 r. Wskazał, że organ nie dochował ustawowego terminu załatwienia sprawy i rozpatrywania odwołań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważając zarzuty skargi należy przede wszystkim nawiązać do jednej z zasad postępowania administracyjnego - zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 kpa). W myśl tej zasady decyzje, od których nie służy odwołanie, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych. Zasada trwałości służy zapewnieniu pewności obrotu prawnego. Obowiązywanie tej zasady wyraża się m.in. w ustanowieniu prawnych wymogów, szczególnego trybu, zasad i terminów w jakich może nastąpić wzruszenie decyzji ostatecznej. Odnosi się to także, jak wyżej wskazano do instytucji wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania stanowi odrębną instytucję procesową uregulowaną w rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145-153). Zasada trwałości decyzji ostatecznych, o której była wyżej mowa, wyraża się także w ustanowieniu ustawowych ograniczeń dotyczących terminów związanych ze wznawianiem postępowania i konsekwencjami prawnymi ich uchybienia (art. 146 i art. 148 kpa). W myśl przepisu art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Należy zwrócić uwagę, że Z. M. powoływał się we wniosku z dnia 20 października 2006 r. (data stempla pocztowego 21 października 2006r.) na podstawy wznowieniowe, które były mu już znane przed rozpatrzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jego skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2005r., a zatem przedmiotowy wniosek złożono z uchybieniem terminu. Otóż w piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2005r. (k. 17 akt sądowych sprawy sygn. akt II SA/Wa 1870/05) Z. M. wskazywał, że udzielona mu w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1870/05 odpowiedź na skargę zawiera fałszywe ustalenia. Powoływał się w nim również na ewidencję obecności za lata 2000-2004 oraz podróży służbowych krajowych i zagranicznych w latach 2000-2004, zwolnienie lekarskie za okres od 26 sierpnia 2004r. do 1 września 2005r. Powyższą argumentację powołał także w zażaleniu z dnia 26 lipca 2006r. (k. 63-66 akt sądowych sprawy sygn. akt II SA/Wa 1870/05) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1870/05, w którym jednocześnie powołuje się na miesięczne karty pojazdów służbowych użytkowanych przez Wydział IV Zarządu II CBŚ KGP w B. za lata 2000-2004, raporty o urlop z tytułu godzin nadliczbowych składane w latach -2000-2004, a także pismo nr [...]. Z. M. większość dowodów, które wskazał w zażaleniu z dnia 26 lipca 2006r. (poza ostatnio wymienionym) powoływał już wcześniej w odwołaniu od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] o przyznaniu mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby za 280 godz. tj. 35 dni. Należy podzielić argumentację organu, że w sytuacji oddalenia skargi przez Sąd następuje ograniczenie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia 1984r. sygn. akt SA/Wr 137/86. Powaga rzeczy osądzonej pełni istotną funkcję dla zagwarantowania stabilności sytuacji prawnej powstałej w wyniku rozstrzygnięcia sprawy, przez wykluczenie ponownego rozpoznania sprawy między tymi samymi stronami. Podkreślenia wymaga, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej, co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Wydawnictwo Beck 2006, str. 634). Niewątpliwie zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygając wyrokiem w dniu 9 stycznia 2006 r. sygn. akt. II SA/Wa 1870/05 w sprawie skargi Z. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z [...] sierpnia 2005r. nr [...] brał pod uwagę w rozpoznawanej sprawie podnoszone przez strony dowody i okoliczności. Należy stwierdzić, że Z. M. również uchybił terminowi do zgłoszenia wniosku o wznowienie jeśli chodzi o wskazanie dowodu z wydruków połączeń jego służbowego telefonu komórkowego użytkowanego w latach 2000-2003. Należy bowiem przyjąć, że skoro skarżący był użytkownikiem tego telefonu, to okoliczność istnienia wydruków z prowadzonych wówczas rozmów z tego telefonu była mu znana już w trakcie korzystania z niego. Zatem brak jest podstaw do uznania, że jest to okoliczność, o której mógł dowiedzieć się w terminie jednego miesiąca wstecz od dnia zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania. Podkreślenia wymaga, że skarżący we wniosku o wznowienie nie powoływał się na fakt uzyskania w tym czasie przedmiotowych bilingów lecz jedynie żądał przeprowadzenia tego dowodu, na okoliczność przepracowania podczas służby w latach 2000-2004 godzin nadliczbowych za 70 dni, podając jednocześnie, że dowodem tym dysponuje organ. Zgodnie z art. 149 § 3 kpa odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Wydanie takiej decyzji jest możliwe gdy strona złożyła podanie o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący uchybił terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa. Jednocześnie należy stwierdzić, że w toku postępowania przed Sądem nie mógł zostać oceniony powołany w uzasadnieniu skargi zarzut pozbawienia skarżącego uczestnictwa w postępowaniu w sprawie ustalenia ekwiwalentu, ponieważ nie był on podnoszony w toku postępowania wznowieniowego wszczętego jego wnioskiem z dnia 20 października 2006r., a zakończonym decyzją ostateczną, która była przedmiotem kontroli Sądu z punktu widzenia legalności. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik, a zatem skarga nie mogła być uwzględniona. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.