II SA/Wa 125/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. Sp. j. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] września 2010 r. nr [...] wydanych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] września 2010 r. w części nakazującej I. Sp. j. z siedzibą w W. dopełnienie obowiązku informacyjnego. I. Sp. j. z siedzibą w W., w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] listopada 2013 r. nr [...], zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Zaskarżonymi decyzjami Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nakazał skarżącej dopełnienie obowiązku informacyjnego wobec osób, których dane pochodzące ze źródeł powszechnie dostępnych (Monitor Sądowy i Monitor Gospodarczy) zostały zebrane i utrwalone przez Spółkę. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie zachodzą obie przewidziane w art. 61 § 3 ppsa przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonych decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Spółka podniosła, że w wykonaniu powyższych decyzji zobowiązana będzie do realizacji obowiązku informacyjnego względem kilkuset tysięcy osób (co najmniej 150 000), których dane osobowe znalazły się dotychczas w MSiG, co narazi ją na istotne, nieodwracalne koszty. Skarżąca wskazała, że nie posiada danych niezbędnych do skontaktowania się z ww. osobami celem zrealizowania nałożonego na nią obowiązku informacyjnego. Przyjmując, że pozyskanie tych danych będzie w ogóle możliwe, koszt uzyskania jednostkowej informacji o osobie fizycznej z Centrum Personalizacji Dokumentów MSW wynosiłby 31 zł. Szacunkowy koszt samego pozyskania danych niezbędnych do realizacji nałożonego obowiązku informacyjnego wyniesie zatem ponad 3 500 000 zł. Do kosztów tych należy doliczyć również koszt przesłania przesyłki listem poleconym (jednostkowo ok. 3,80 zł), co daje kolejne 570 000 zł wysokości potencjalnej szkody. Spółka podniosła również, że wykonanie powyższego obowiązku spowoduje skutki niemożliwe do odwrócenia. Raz wykonany obowiązek informacyjny spowoduje, że skarga do WSA (oraz inne środki zaskarżenia przysługujące skarżącej) stanie się w praktyce bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności , o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że w zakresie wyznaczonym przez art. 61 § 3 in fine ppsa mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, lecz również decyzja wydana przez organ I instancji, czy też decyzja wydana przed ponownym rozpatrzeniem sprawy (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2011, str. 434, teza 18.). Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analiza powołanych stronę skarżącą okoliczności czyni złożony wniosek zasadnym. To bowiem już sam charakter zaskarżonej decyzji przesądza, jak słusznie przyjął pełnomocnik skarżącego, iż jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu, z podanych we wniosku okoliczności wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji, spowodowałoby niebezpieczeństwo powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, jak również wynagrodzenia ewentualnej szkody. Spełnienie przez skarżącą obowiązku informacyjnego względem kilkuset tysięcy osób niewątpliwie wiąże się ze znacznymi kosztami. Ze swojej istoty powoduje również trudne do odwrócenia skutki, nie tylko w sferze majątkowej. Jak słusznie bowiem wskazała strona skarżąca, wykonanie decyzji i realizacja obowiązku informacyjnego jest czynnością nieodwracalną, nie ma bowiem możliwości usunięcia skutków takiej czynności. W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej - wstrzymanie wykonania obydwu zaskarżonych decyzji administracyjnych w części obejmującej nakaz dopełnienia obowiązku informacyjnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.