II SA/Wa 1250/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia wójta postanawia: odrzucić skargę. Rada Gminy [...] uchwałą z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia Wójta Gminy [..], działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 446), art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 902) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1786): w § 1 uchwały ustaliła miesięczne wynagrodzenie S. G. – Wójta Gminy [...], tj.: 1. wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 4300 zł brutto, 2. dodatek funkcyjny w kwocie 100 zł brutto, 3. dodatek specjalny w wysokości 25% łącznego wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego w kwocie 1100 zł brutto, 4. dodatek za wieloletnią pracę w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 860 zł brutto; w § 2 ustaliła, że wójt ma prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego oraz nagrody jubileuszowej na warunkach i zasadach określonych w odrębnych przepisach. S. G. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w zakresie przedmiotowej uchwały. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2017 r. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę wniesionej w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. Rada Gminy [...] wniosła o odrzucenie skargi w całości, ewentualnie o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "ppsa", w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Przepis art. 3 § 2 pkt 6 ppsa stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, do wyłącznej właściwości rady gminy należy ustalanie wynagrodzenia wójta, stanowienie o kierunkach jego działania oraz przyjmowanie sprawozdań z jego działalności. W myśl art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 902 ze zm.), czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), związane z nawiązywaniem i rozwiązywaniem stosunku pracy, wykonuje przewodniczący rady gminy, a pozostałe czynności – wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) osoba zastępująca lub sekretarz gminy, z tym że wynagrodzenie wójta ustala rada gminy, w drodze uchwały. Zgodnie z art. 43 ust. 2 ww. ustawy o pracownikach samorządowych, spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy. W świetle powyższych regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uchwała w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nie jest aktem publicznoprawnym, gdyż dotyczy sfery prywatnoprawnej (relacji pracownik-pracodawca) i nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (zob. postanowienie NSA z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt II OSK 2469/14, CBOSA). Uchwała regulująca kwestię wynagrodzenia wójta nie spełnia więc przesłanki, o której mowa w art. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała taka jest bowiem podejmowana w sprawie z zakresu stosunku pracy pracownika samorządowego nawiązanego na podstawie wyboru. Wynika to z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 902 ze zm.). Natomiast sprawy ze stosunku pracy, w tym sprawy wynagrodzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej, dlatego sąd administracyjny nie posiada kompetencji do kontrolowania aktów lub bezczynności organów jednostek samorządu terytorialnego w tym zakresie. Powyższe potwierdza ustawa o pracownikach samorządowych, która w art. 43 ust. 2 wskazuje, że spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1534/12; z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1496/13; z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 506/14 , CBOSA). Tym samym skarga S. G. wniesiona na uchwałę Rady Gminy [...] w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia wójta, niemieszcząca się w podanym wyżej zakresie, określonym przez art. 3 ppsa, podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Właściwą drogą do rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu między S. G. a Radą Gminy [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia wójta, mieszczącego się w definicji sporu ze stosunku pracy, jest droga postępowania przed sądem powszechnym. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.