II SA/Wa 1252/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Wydziału II Sędzia WSA Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania orzeczenia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. K. na orzeczenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary wydalenia ze służby postanawia - odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia. Pismem z dnia 29 maja 2014 r. M. K., reprezentowany przez pełnomocnika - r. pr. W. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary wydalenia ze służby, w treści której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Wojewódzkie sądy administracyjne nie są zobowiązane na mocy art. 49 § 1 ppsa do wzywania stron o uzupełnienie wniosków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, w sytuacji braku ich należytego uzasadnienia przez strony. Należy stwierdzić, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego orzeczenia. M. K. swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uzasadnił koniecznością czasowej ochrony skarżącego oraz pozostających na jego utrzymaniu członków rodziny. Skarżący wyjaśnił, że uposażenie służbowe stanowi dotychczas wyłączne źródło ich utrzymania. Podniósł, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia oznaczałoby zwolnienie zainteresowanego ze służby, pomimo tego, że w jego sprawie może zapaść wyrok uwzględniający skargę, zaś ocena prawna, zawarta w potencjalnym wyroku WSA, może obligować organ dyscyplinarny co najmniej do zmiany rodzaju orzeczonej kary na bardziej łagodną, aniżeli wydalenie ze służby w ABW i stanowiłaby zaporę dla prowadzenia postępowania personalnego o zwolnienie ze służby. W piśmie procesowym z 17 lipca 2014 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, wskazał na swoją szczególnie złą kondycję zdrowotną oraz bytową (związaną z utratą środków utrzymania rodziny). Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Powołane przez skarżącego w niniejszej sprawie okoliczności nie prowadzą do takich konsekwencji. Wprawdzie wydalenie ze służby w ABW wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego (wykonanie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby polega na wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, a to wiąże się z utratą świadczeń wynikających ze stosunku służbowego, co wpływa na zmianę statusu materialnego, a ewentualna długotrwała procedura odwoławcza może oznaczać pozbawienie środków egzystencji), niemniej jednak nie uzasadnia to poglądu, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 22/07: "zwolnienie z pracy i co się z tym łączy - pogorszenie statusu majątkowego rodziny - nie może być oceniane w kontekście wyrządzenia znacznej szkody rodzinie". Podkreślić należy, że skarżący nie wykazał jakie przełożenie na funkcjonowanie rodziny skarżącego będzie miała utrata przez skarżącego świadczeń wynikających ze stosunku służbowego. Ogólne wyjaśnienie skarżącego, że wykonania zaskarżonego orzeczenia spowoduje utratę środków utrzymania jego rodziny, jak również ogólne stwierdzenia o złej kondycji zdrowotnej skarżącego, nie zasługują na uwzględnienie. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.