II SA/Wa 1252/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Wieczorek, Konrad Łukaszewicz, Protokolant sekretarz Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] w L. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania kategorii naukowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz skarżącego [...] w L. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej "K.p.a.") utrzymał w mocy swoje orzeczenie z [...] listopada 2017 r., o przyznaniu jednostce naukowej Uniwersytetowi [...] w [...], Wydziałowi [...] – zwanemu dalej "Skarżącym" lub "Jednostką Naukową" – kategorię naukową B. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - wnioskiem z [...] kwietnia 2017 r. Jednostka Naukowa wystąpiła przyznanie jej kategorii naukowej wypełniając ankietę w systemie teleinformatycznym POL-on (zwany dalej: "Systemem"), - na gruncie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. z 2018 r., poz. 87, zwana dalej "Ustawą") kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych dokonuje Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych (zwany dalej: "Komitetem"); na podstawie § 9 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2154, zwane dalej "Rozporządzeniem") właściwą ocenę przeprowadza się w Grupie Wspólnej Oceny (dalej: "GWO"); decyzją Komitetu Jednostka Naukowa została przyporządkowana do grupy GWO [...] – grupy nauk o życiu, obejmujących obszar nauk przyrodniczych, rolniczych, leśnych i weterynaryjnych, a także obszar nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz nauk o kulturze fizycznej; o składzie poszczególnych GWO decydował Komitet z uwzględnieniem specyfiki każdej z grup nauk oraz wielkości i rodzaju jednostek; składy poszczególnych GWO zostały ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej: "Minister"); jednostki naukowe mogły zgłaszać zastrzeżenia odnośnie zaszeregowania do określonej grupy w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia projektu składów GWO; Komitet - na wniosek Zespołu ewaluacji [...] (dalej: "Zespół") – mógł zmienić grupę określonej jednostki, jeżeli podczas kompleksowej oceny analiza informacji przedstawionych przez jednostkę naukową w ankiecie uzasadniała taką zmianę; Zespół nie zgłosił omawianego wniosku, - zgodnie z § 8 Rozporządzenia przy kompleksowej ocenie jednostek naukowych stosowano cztery kryteria: I. "Osiągnięcia naukowe i twórcze", II. "Potencjał naukowy", III. "Praktyczne efekty działalności naukowej i artystycznej", IV. "Pozostałe efekty działalności naukowej i artystycznej"; w odniesieniu do I. kategorii Zespół uwzględnił 362 osiągnięcia, za które przyznał łącznie 75,24 pkt; w ramach II. kategorii pozytywnie zaopiniowano 125 osiągnięć, za które przyznano łącznie 336,55 pkt; na gruncie III. kategorii Zespół ocenił 26 osiągnięć, przyznając 0,24 pkt; w ostatniej kategorii Zespół przyznał Jednostce Naukowej 75 pkt, - Komisja do spraw Grupy Nauk o Życiu (zwana dalej: "Komisją") uchwałą porównała oceny Jednostki Naukowej przyznane jej przez Zespół, co dało wynik – w odniesieniu do kategorii naukowej A: -15 pkt, zaś do kategorii naukowej B: 39 pkt; na podstawie § 22 ust. 7 Rozporządzenia zaliczono Jednostkę Naukową do kategorii naukowej B; - Komisja przekazała powyższą uchwałę Przewodniczącemu Komitetu, który na podstawie art. 45 Ustawy wystąpił do Ministra o przyznanie Jednostce Naukowej kategorii naukowej B; - Minister decyzją z [...] listopada 2017 r. przyznał rzeczoną kategorię Skarżącemu; - wnioskiem z [...] grudnia 2017 r. Jednostka Naukowa wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy; zarzuciła, że przy ocenie nie uwzględniono osiągnięć przedstawionych w ankiecie w ramach kryteriów I-III i nie uzasadniono w sposób merytoryczny tej oceny; równocześnie Skarżący wniósł o uwzględnienie przy ponownej ocenie 15 aplikacji, które świadczą o rozbudowanej aktywności Jednostki Naukowej w zakresie implementacji dorobku nauki, - w wyniku ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału Komitet przyznał Jednostce Naukowej: w kategorii I. – 76,16 pkt, w kategorii II. – 366,55 pkt, w kategorii III. 1,47 pkt, a w kategorii IV. – 75 pkt; ponowne porównanie zmienionych ocen z ocenami jednostki referencyjnej dało podstawę do zaliczenia Skarżącego do kategorii naukowej B, - Komitet na gruncie § 13 Rozporządzenia zbadał, że przy założeniu pozytywnej oceny wszystkich osiągnięć zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nieujętych w ankiecie, wynik nie dawałby podstaw do przyznania Jednostce Naukowej wyższej kategorii, - po analizie zgormadzonej dokumentacji w tym zastrzeżeń Skarżącego zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister zaskarżoną decyzją podzielił w pełni opinię Komitetu i utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W skardze Jednostka Naukowa sformułowała zarzuty naruszenia przepisów: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji przyznającej Jednostce Naukowej kategorię naukową B, mimo że prawidłowo przeprowadzone postępowanie odwoławcze powinno doprowadzić do uchylenia decyzji I. instancji, - art. 7, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3, art. 80, art. 14 § 1 w zw. z art. 15 i art. 127 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, wszystkich okoliczności sprawy w sposób wyczerpujący oraz brak merytorycznego poparcia decyzji; w ten sposób zaskarżona decyzja nosi cechy dowolności i nie poddaje się kontroli, ponieważ jej uzasadnienie nie odnosi się do zagadnień merytorycznych, podniesionych przez Jednostkę Naukową; Skarżący wskazał też, że żaden przepis Ustawy nie daje organowi podstawy prawnej do ograniczenia uzasadnienia decyzji - sporządzonej w postaci papierowej – poprzez odniesienie się organu do treści zapisanych w Systemie, - art. 41 ust. 1 i art. 47 ust. 4, w zw. z art. 35 ust. 1, Ustawy poprzez brak samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy przez Ministra i oparcie się wyłącznie na opinii Komitetu, a nie na własnej ocenie, - art. 47 ust. 1, 3 i 4 Ustawy, w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1, § 22 ust. 1,3 i 4 pkt 2, § 22 ust. 6 i 7 Rozporządzenia poprzez: 1) nieprzedstawienie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia przyznania określonej liczby punktów dla poszczególnych kryteriów, 2) nieprzedstawienie w jaki sposób zastosowano algorytm określony w załączniku nr 9 do Rozporządzenia – podano jedynie wynik jego zastosowania, co uniemożliwia skontrolowanie prawidłowości jego zastosowania, 3) niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego, zdaniem Komitetu, wynik oceny nie dawałby podstaw do przyznania Jednostce Naukowej wyższej kategorii, niż przyznana decyzją I. instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi: - Jednostka Naukowa we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła o uwzględnienie 15 potwierdzonych aplikacji o zasięgu międzynarodowym; Komitet przy dokonywaniu ponownej oceny stwierdził, że niniejsze aplikacje opatrzone są datami "[...].12.2017 r. i [...].12.2017 r.", natomiast załączone do wniosku skany dokumentów wskazują na daty "[...].12.2016 r. i [...].12.2016 r."; ponadto Komitet wskazał, że powyższe aplikacje zostały potwierdzone jedynie prze [...] ministerstwo, a brakuje potwierdzenia i podpisu podmiotu aplikującego wyniki; jednak dokładniejsza analiza dokumentacji wskazuje, że na aplikacjach widnieje podpis nie tylko "Ministerstwa [...]", ale też "[...] im. [...]" – Rektora właściwej jednostki naukowej; Jednostka Naukowa podkreśliła, że przy niektórych aplikacjach właściwy szablon został zniekształcony ("rozjechał się"), przez co miejsca na potwierdzenie i podpis właściwych jednostek zostało przesunięte na inną stronę, - Komitet błędnie wywiódł, że w aplikacjach brakuje podpisu osoby uprawnionej, gdyż w załącznikach od 1 do 12 oraz od 14 do 15 znajduje się podpis Rektora uczelni [...], zaś w załączniku nr 13 – podpis Przewodniczącego odpowiedniego wydziału Uniwersytetu Stanowego w M., - Komitet zarzucił Jednostce Naukowej, że wskazują okres aplikacji na lata przyszłe – do 2018 roku; przy wcześniejszej ocenie Skarżącego aplikacje te zostały jednak zaakceptowane; ponadto omawiane aplikacje wskazują zasięg oddziaływania w latach wchodzących w zakres parametryzacji, co spełnia przesłanki konieczne do ich uznania, - uznanie 15 aplikacji o międzynarodowym zasięgu podniosłoby liczbę punktów przyznanych w ramach III. kryterium o 1,25; nie zostało to jednak uwzględnione przy ponownej ocenie; - wskazano na dysonans rozstrzygnięć, wynikający z arbitralnego kwalifikowania osiągnięć w obrębie podejmowanych przez Zespół decyzji; zwrócono uwagę na sprzeczność przy odrzuceniu projektu oznaczonego jako ID [...] w ramach II. kategorii, podczas gdy środki wykorzystane na jego realizację i zgłoszone jako osiągnięcie ID [...] zostały uwzględnione przez Komitet przy powtórnej ocenie i punktowane w III. kryterium; dodatkowo wyniki badań prowadzone w ramach powyższego projektu były prezentowane przez pracowników Jednostki Naukowej podczas krajowych i międzynarodowych konferencji naukowych, a także przedstawione w postaci publikacji, które zostały uwzględnione przez Komitet w ocenie kryterium I.; uwzględnienie omówionych okoliczności wpłynęłoby na zwiększenie ilości punktów w kryterium II. i III., dzięki czemu powstałyby warunki do zmiany kategorii naukowej jednostki na A, - nieuwzględnienie przez organ 16 kart aplikacji produktów, co do których Komitet sformułował zarzuty niewskazania w karcie aplikacji lat realizacji poszczególnych zadań badawczych, w wyniku których powstał produkt; Skarżący wskazał, że tego typu niewielkie braki były wielokrotnie uznawane podczas oceny; ponadto brak wskazania lat realizacji zadań badawczych było oczywistym przeoczeniem, które zostało sprostowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; uznanie powyższych aplikacji spowodowałoby podniesienie oceny całego kryterium III. o 0,42 pkt; - wewnętrznie sprzeczne są decyzje Zespołu dotyczące odrzucenia środków finansowych uzyskanych przez Jednostkę Naukową z opracowania nowej technologii i wyrobu, przy jednoczesnej akceptacji innych osiągnięć – aktywności w koordynowaniu i realizacji projektów w kryterium II. i wydatkowaniu własnych środków na realizację innych projektów w kryterium III.; uwzględnienie tych środków podniosłoby ocenę całego kryterium III. o 0,13 pkt; - w odniesieniu do 12 osiągnięć, dotyczących środków własnych wydatkowanych przez Skarżącego na realizację projektów, określonych w załączniku nr 4 Rozporządzenia, Komitet zadecydował o ich odrzuceniu nie odnosząc się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy tym uzasadnienie decyzji wydanej w II. instancji dotyczy innej sytuacji niż ta, która została przedstawiona przez Jednostkę Naukową we wniosku, - przy ponownej ocenie grantu "[...]" oraz europejskiego grantu transgranicznego określanego jako ID [...] – dwóch innowacyjnych osiągnięć – Zespół bezpodstawnie zadecydował o ich odrzuceniu jako nie spełniających kryteriów oceny, - przedstawiony w ankiecie patent na wynalazek (ID [...]) został zgłoszony do Urzędu Patentowego [...] listopada 2014 r., a ogłoszony [...] czerwca 2016 r.; Zespół przy ocenie zakwestionował powyższy wynalazek twierdząc, że w ankiecie Jednostka Naukowa może "wskazać jedynie informacje za okres 4 lat poprzedzających rok złożenia ankiety wdrożenia lub aplikacje dokonane [...] stycznia 2013 r. a [...] grudnia 2016 r."; Skarżący wskazał, że patent został wdrożony właśnie w tych latach przez co kwalifikował się do oceny, - Komitet odrzucił także projekt dotyczący wirtualnych problemów (pacjentów) w nauczaniu przedmiotów weterynaryjnych, ponieważ edukacja nie jest przedmiotem oceny; Jednostka Naukowa we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał jednak argumenty przemawiające za uznaniem projektu za naukowy, a nie edukacyjny. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i równocześnie odniósł się w sposób merytoryczny do argumentów przedstawionych w skardze. W replice (pismo procesowe k. 28-36) Skarżący polemizował ze stanowiskiem organu podkreślając, że odpowiedź organu na skargę potwierdza naruszenie przepisów postępowania przy wydaniu decyzji II. instancji w zakresie, który ma istotny wpływ na wynik sprawy. W trakcie rozprawy (k. 222-223) pełnomocnik strony skarżącej złożył załącznik do protokołu wraz z dwoma segregatorami obejmującymi dokumentację prac Jednostki Naukowej, które – zdaniem Skarżącego - nie zostały w prawidłowy sposób uwzględnione w procesie ewaluacji. Zwrócił też uwagę, że dokumentacja przedłożona przez organ administracji – wydruki z Systemu - obejmujące wyniki ocen nie są pełne. W systemie znajduje się bowiem także zasób dokumentów które podlegały ocenie przez zespoły ewaluatorów. Pełnomocnicy organu złożyli do akt sprawy przykładowe pliki wydruków z Systemu zawierające uzasadnienia członków Komitetu. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie wszystkie elementy przedłożonych przez pełnomocnika organu wydruków z systemu były dostępne stronie skarżącej. W odpowiedzi pełnomocnik organu wskazał, że jednymi dodatkowymi elementami są zaciemnione nazwiska ewaluatorów. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżoną decyzję wydano wobec następujących uwarunkowań prawnych. Zgodnie z art. 35 pkt 1 Ustawy Komitet jest organem opinio – doradczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Do jego zadań w myśl art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy należy przeprowadzenie, nie rzadziej niż co 4 lata, kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych oraz przedstawienie Ministrowi wniosków w sprawie przyznania poszczególnym jednostkom naukowym kategorii. Kompleksowa ocena jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest przeprowadzona na podstawie wyników oceny poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych oraz ich efektów w odniesieniu do standardów międzynarodowych, a także oceny znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju. W wyniku kompleksowej oceny działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest przyznanie kategorii: A+ - poziom wiodący; A – poziom bardzo dobry; B – poziom zadowalający, z rekomendacją wznowienia działalności naukowej, badawczo – rozwojowej lub stymulującej innowacyjność gospodarki; C – poziom niezadowalający (art. 42 ust. 3 Ustawy). Podstawowymi kryteriami kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest ocena: - poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych; - efektów działalności naukowej w odniesieniu do standardów międzynarodowych – w tym zwłaszcza publikacje autorstwa pracowników jednostki naukowej w renomowanych wydawnictwach oraz monografie naukowe, opracowane nowe technologie, materiały, wyroby, systemy i usługi, wdrożenia, patenty, licencje i prawa ochronne na wzory użytkowe, a także ocena znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju a w zakresie twórczości artystycznej aktywny udział w międzynarodowych wystawach, festiwalach, wydarzeniach artystycznych, plastycznych, muzycznych, teatralnych i filmowych (art. 42 ust. 5 Ustawy). Zgodnie z art. 47 ust. 1 zd. 1 Ustawy Minister przyznaje kategorię naukową jednostce naukowej lub uczelni, o której mowa w art. 42 ust. 7, w drodze decyzji, na okres do dnia przyznania kategorii naukowej na podstawie kolejnej kompleksowej oceny jakości ich działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej. Oznacza to, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w tym zakresie jako organ administracji publicznej i związany jest przepisami K.p.a., z wyłączeniem art. 10 i art. 81, zaś wydawane przezeń orzeczenie w przedmiocie przyznania kategorii naukowej jest decyzją administracyjną. Zgodnie z przepisem art. 107 § 1 K.p.a., decyzja powinna zawierać m. in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast w myśl § 3 tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy podkreślić, że uzasadnienie jest integralną częścią decyzji. Funkcją jego jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego jej część dyspozytywną. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa wskazuje się, że uzasadnienie decyzji: 1) spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta; 2) daje podstawę kontroli poprawności decyzji; 3) może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także wobec organów orzekających, przez którymi sprawa może się toczyć w trybie odwoławczym; 4) pełni inne rozmaite dalsze funkcje (wpływa na kształtowanie praktyki precedensowej i przewidywalności decyzji oraz na kształtowanie się postaw oceniających wśród organów orzekających), może wreszcie stanowić materiał, który - uwzględniony przez prawodawcę - będzie wpływał na zmiany stanu prawnego; 5) pełni funkcję opisową, gdy ma odpowiadać procesowi podjęcia decyzji przez organ orzekający (zob. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, s. 306 – 307). Konieczność szczególnie starannego uzasadnienia decyzji ma znaczenie zwłaszcza w postępowaniach tego typu, jak analizowane w niniejszej sprawie, a więc gdy decyzja ma charakter uznaniowy i jest oparta na interpretacji pojęć niedookreślonych. Przekłada się to na rolę uzasadnienia decyzji w tego typu sprawach, w szczególności w aspekcie rozumienia przez organ nieostrych materialnoprawnych kryteriów oceny wniosku strony, które musi być jej przedstawione. W niniejszej sprawie organ w uzasadnieniu decyzji II. instancji przedstawił argumentację zaprezentowaną przez Komitet, nie formułując swojego stanowiska. Minister na końcu zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że - po analizie dokumentacji zgormadzonej w sprawie - podzielił w pełni opinię Komitetu. Jednostka Naukowa słusznie wywiodła w skardze, że zadaniem organu było ustosunkowanie się do ocen wyrażonych w punktach części składowych każdego z kryterium, a nie jedynie ich podanie. Przyznane punkty bowiem nie są wynikiem prostych przemnożeń, lecz dotyczą ocen o charakterze uznaniowym, a ich wartość zmienia się w zależności od oceny przez Komitet danego zachowania bądź faktu. Z tego względu przytoczenie uzasadnienia poszczególnych ocen oraz podanie powodów nieuwzględnienia określonych osiągnięć przez Zespół jest szczególnie istotne w przedmiotowej sprawie. Ponadto, organ nie odniósł się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując tylko ich treść. Równocześnie wskazał, że szczegółowe uzasadnienia względem poszczególnych zarzutów sformułowanych przez Jednostkę Naukową znajdują się w Systemie. Sąd uznaje za zasadne stanowisko dotyczące braku obowiązku powielania w uzasadnieniu decyzji treści stanowisk wyrażanych w systemie teleinformatycznym. Jednakże w rozpoznawanej sprawie przywołanie stosownych, podzielanych przez organ fragmentów oceny eksperckiej, miało szczególnie istotne znaczenie w sytuacji gdy we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sformułowano szereg konkretnych zarzutów, jakoby przy ocenie popełniono szereg błędów. Odzwierciedleniem faktu, że organ zbadał sprawę w sposób wnikliwy jest wskazanie, które argumenty zawarte w opiniach eksperckich podziela. Takie jednoznaczne wskazanie jest szczególnie cenne w sprawach, gdzie zarzutem formułowanym przez stronę jest błąd w kwalifikacji poszczególnych projektów naukowych, czy błędy formalne. Zarzuty Skarżącego mogą zostać w istocie pogrupowane i organ może się do nich odnieść co do meritum zbiorczo. Nie jest natomiast oczywiście konieczne rozpisywanie stanowiska co do każdej aplikacji, o ile spór dotyczy tego samego problemu. Wobec istotnej wady w postępowaniu, w postaci braku stosownego uzasadnienia stanowiska organu (art. 107 § 3 wobec art. 8 § 1 i 11 K.p.a.), przedwczesne byłoby zajmowanie przez Sąd stanowiska w kwestii naruszenia stosownych przepisów prawa materialnego w zakresie prawidłowej klasyfikacji strony skarżącej. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 135 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach rozstrzygnięto w pkt 2 w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz.265). Na zasądzone koszty składają się: kwota 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, 480 zł - wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.