II SA/Wa 1253/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi S. R. na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu dodatku za klasę kwalifikacyjną do uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego oddala skargę Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego działając na podstawie art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1, mając na uwadze brzmienie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie Dowódcy Sił Powietrznych nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. dotyczące wstrzymania z urzędu wykonania decyzji nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] lutego 2009 r. przyznającej S. R. dodatek za klasę kwalifikacyjną do uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego w wysokości 18% uposażenia bazowego. W uzasadnieniu organ podniósł, iż decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] przyznał [...] S. R. od dnia [...] kwietnia 2002 r. do dnia [...] maja 2004 r., tj. od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, dodatek za klasę kwalifikacyjną do uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego w wysokości 18% uposażenia bazowego. Następnie w dniu [...] kwietnia 2009 r. Dyrektor Departamentu Kadr powołując się na przepis art. 157 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przesłał do Dowódcy Sił Powietrznych wniosek Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w L. dotyczący wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Dowódca Sił Powietrznych rozpatrując wniosek wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., którym wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] nr [...]. Z uwagi na zaistnienie prawdopodobieństwa, iż decyzja przyznająca zainteresowanemu przedmiotowy dodatek mogła zostać wydana z rażącym naruszeniem prawa, Dowódca Sił Powietrznych wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. wstrzymujące z urzędu wykonanie decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Strona zachowując ustawowy termin do wniesienia środka zaskarżenia dnia [...] maja 2009 r. wniosła zażalenie na postanowienie Dowódcy Sił Powietrznych nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. W swoim zażaleniu zainteresowany wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednak zdaniem organu drugiej instancji wniesione zażalenie nie może być uznane i uwzględnione. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego bowiem zauważył, że wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej (na wniosek lub z urzędu) jest obligatoryjne, o ile organ stwierdza prawdopodobieństwo wystąpienia wady określonej w art. 156 § 1 kpa, a Dowódca Sił Powietrznych wydał postanowienie nr [...], którym wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], ze względu na istnienie uzasadnionego przypuszczenia, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Tak więc, wobec zaistnienia przesłanek z ww. przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego organ uznał postanowienie Dowódcy Sił Powietrznych za zgodne z prawem. W dniu [...] lipca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. R. złożył skargę na powyższe postanowienie. Skarżący zarzucił organowi naruszenia przepisu art. 159 § 1 kpa. Zdaniem skarżącego postanowienie zostało wydane w oparciu o fałszywą przesłankę wskazującą, iż decyzja wydana przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] jest dotknięta wadą nieważności podczas, gdy w sprawie toczy się dopiero postępowanie, które ma to dopiero ustalić. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że procesową podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 159 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wedle brzmienia tego przepisu organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Treści tego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej (na wniosek lub z urzędu) jest obligatoryjne, o ile organ stwierdza prawdopodobieństwo wystąpienia wady określonej w art. 156 § 1 kpa. Wydając postanowienie na podstawie art. 159 § 1 kpa wstrzymujące wykonanie decyzji, organ nie musi mieć pewności, że decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą, określoną w art. 156 § 1 kpa. Wystarczy tu jedynie uzasadnione przypuszczenie (prawdopodobieństwo) wystąpienia takiej wady (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 73/06, LEX nr 351341). Z akt sprawy wynika, że zaistniały przesłanki do zastosowania przez organy administracji wojskowej tego przepisu, bowiem na wniosek Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w L. zostało wszczęte w dniu [...] maja 2009 r. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] lutego 2009 r., przyznającej skarżącemu dodatek za klasę kwalifikacyjną do uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego w kwocie 18% uposażenia bazowego. Zebrane w sprawie dokumenty wskazywały, iż ww. decyzja jest dotknięta wadą nieważności. W takiej sytuacji organy wojskowe były zobowiązane do zastosowania przepisu art. 159 § 1 kpa. Należy także wskazać, że wydane postanowienie nie przesądza o treści rozstrzygnięcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a jedynie dotyczy wstrzymania wykonania decyzji, będącej przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.