II SA/Wa 1257/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 15 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na uchwałę Rady Powiatu w S. Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie wynagrodzenia Starosty S. p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - W dniu [...] marca 2010 r. Rada Powiatu w S. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wynagrodzenia Starosty S. – Pana P. K. W dniu 25 marca 2010 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynęło wezwanie P. K. do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej uchwały Rady Powiatu w S. Wezwanie to skarżący uzupełnił kolejnym pismem, złożonym w Starostwie w dniu 19 kwietnia 2010 r. Wnioskodawcy nie udzielono jednak odpowiedzi na złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. P. K. skargę na powyższą uchwałę wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 2 czerwca 2010 r. Sąd przekazał skargę Radzie Powiatu w S. w dniu 11 czerwca 2010 r. przy piśmie o nr KO/Wa 182/10, a w dniu 3 sierpnia 2010 r. Rada Powiatu złożyła skargę, odpowiedź na skargę i akta sprawy. W skardze P. K. wniósł o uchylenie podjętej uchwały, jako niezgodnej z prawem. Zarzucił, że projekt tej uchwały nie był zaopiniowany przez właściwe komisje Rady oraz Zarząd Powiatu w Si., a tym samym uchwałę podjęto z naruszeniem przepisów proceduralnych, a mianowicie: § 24 ust. 2 i 3 Statutu Powiatu S. w związku z jego § 24 ust. 1. W odpowiedzi na skargę, Rada Powiatu w S. wniosła o jej oddalenie, uznając, że uchwała została podjęta w ramach kompetencji określonych w art. 12 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.). przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał podjętych przez organy powiatu. Art. 87 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż skargę na uchwałę organu powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą. Zgodnie z powołanym przepisem ustawy, zaskarżyć uchwałę organu powiatu można dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Z kolei, z bezskutecznością będziemy mieli do czynienia zarówno wtedy, gdy organ powiatu nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, jak i wówczas, gdy w doręczonej wnoszącemu odpowiedzi nie uwzględni jego wezwania. Należy zauważyć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest nie tylko wymogiem formalnym – warunkiem koniecznym – skutecznego wniesienia skargi na uchwałę organu powiatu, ale ma również podstawowe znaczenie dla ustalenia terminu do wniesienia skargi. Oceny tej dokonuje się bowiem w oparciu o treść art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), (por. także uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60). Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 tej ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w dniu 25 marca 2010 r., a organ nie udzielił na nie odpowiedzi. Oznacza to, że termin na wniesienie skargi upływał z dniem 24 maja 2010 r. Natomiast skargę do WSA w Warszawie P.K. wniósł 2 czerwca 2010 r., czyli po upływie wskazanego terminu. Nadto, skargę wniósł bezpośrednio do Sądu, w sposób niezgodny z treścią art. 54 ust. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji, wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa , do jej odrzucenia.