II SA/Wa 1257/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spraw.) Protokolant Paweł Wyszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1.oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. R. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę 55,20 (słownie: pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], na podstawie art. 8 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 61 ust. 2 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2003 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 z późn. zm.), a także § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118 z późn. zm.) w związku z art. 11, art. 12 ust. 1 i art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. U. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r.) - po rozpatrzeniu odwołania L. R., od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], odmawiającej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, iż L. R. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...]jako osoba bezrobotna w dniu 31 stycznia 2011 r. Dnia 9 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wpłynął wniosek wymienionego o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw Unii Europejskiej. W związku z faktem, że załączona do wniosku dokumentacja nie zawierała dokumentów urzędowych potwierdzających okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnione przez L. R. na terytorium [...], Wojewódzki Urząd Pracy wystąpił do [...]instytucji właściwej z prośbą o wydanie odpowiedniego dokumentu. W dniu 11 lutego 2011 r. Marszałek Województwa [...]zawiesił prowadzone postępowanie administracyjne do czasu wydania ww. dokumentu urzędowego, przez [...] instytucję właściwą. Dnia 28 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy wpłynął dokument SED U002, potwierdzający okresy ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia spełnione przez L. R. w [...], a także fakt pobierania przez niego zasiłku dla bezrobotnych w tym państwie. W konsekwencji Marszałek Województwa [...]postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne i wydał w dniu [...] marca 2011 r. decyzję o odmowie przyznania L. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że L. R. nie spełnił ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie może on zostać uznany za pracownika, który podczas pracy za granicą posiadał miejsce zamieszkania w Polsce. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym nie zgodziła się z wydaną decyzją, zarzuciła organowi, że zaniechał obowiązku wystąpienia do irlandzkiej instytucji właściwej o wydanie dokumentu potwierdzającego jego prawa do pobierania w Polsce transferowanego z [...]zasiłku dla bezrobotnych. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, iż Marszałek Województwa [...]działał w oparciu o przepisy przywołanych w podstawie prawnej rozporządzeń 883/2004 oraz 987/2009 dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 i 2 rozporządzenia 883/2004 bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia, w koniecznym zakresie, okresów ubezpieczenia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE pod warunkiem spełnienia ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium kraju, w którym bezrobotny ubiega się o zasiłek dla bezrobotnych. W rozpatrywanej sprawie L. R. ubiega się o prawo do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednak, że ostatni okres ubezpieczenia spełnił on na terytorium [...]. W związku z powyższym zgodnie z art. 61 ust. 2 ww. rozporządzenia okres ten nie może być co do zasady uwzględniony przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 65 ust. 2 i 5 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy, i który nadal mieszka w tym państwie lub powróci do tego państwa, pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia państwa zamieszkania oraz korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Jednakże aby bezrobotny mógł korzystać ze świadczeń dla bezrobotnych w państwie, w którym nie był ostatnio zatrudniony (na podstawie art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004) musi on nie tylko oddać się do dyspozycji służb zatrudnienia, ale także udokumentować fakt zamieszkania w tym państwie podczas zatrudnienia w innym państwie członkowskim UE. Stanowisko takie potwierdził ETS w orzeczeniu w sprawie C-128/83 - Guyot (ECR 1984/9/03507), dotyczącym wykładni art. 71 rozporządzenia 1408/71, który to przepis odpowiada co do istoty treści art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004. W wyroku tym ETS wyraźnie stwierdził, że art. 71 rozporządzenia 1408/71 nie ma zastosowania do osoby bezrobotnej, która w trakcie wykonywania ostatniej pracy mieszkała w państwie miejsca zatrudnienia. Kwestia interpretacji powyższego przepisu została szeroko omówiona w decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Nr U2 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu art. 65 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 dotyczącego uprawnienia do zasiłków dla bezrobotnych osób całkowicie bezrobotnych innych niż pracownicy przygraniczni, które, w okresie ich ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, miały miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego innego niż właściwe państwo członkowskie (Dz. Urz. UE C 106 z dnia 24 kwietnia 2010 r.). Zgodnie z ww. decyzją, art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004 może być stosowany do pewnych kategorii pracowników, którzy utrzymują bliskie związki z krajem swego pochodzenia. Nie można jednak zaakceptować tego, aby z powodu zbyt szerokiej interpretacji pojęcia miejsca stałego zamieszkania zakres stosowania art. 65 rozporządzenia 883/2004 rozszerzono na wszystkie osoby, które mają stałe zatrudnienie w państwie członkowskim i którzy pozostawili swoje rodziny w kraju swojego pochodzenia. W myśl ust. 3 ww. decyzji do celów ustalania miejsca zamieszkania danej osoby należy się oprzeć na kryteriach wskazanych w art. 11 rozporządzenia 987/2009. Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia 987/2009 przy ustalaniu miejsca zamieszkania danej osoby należy w pierwszej kolejności porównać czas trwania i ciągłość pobytu danej osoby w obu państwach, a także dokonać analizy sytuacji osobistej tej osoby, na którą składają się: charakter i specyfika jej pracy, jej więzi rodzinne, prowadzenie jakiejkolwiek działalności o charakterze niezarobkowym, jej sytuacja mieszkaniowa oraz państwo, w którym dana osoba uważana jest za rezydenta dla celów podatkowych. W myśl art. 11 ust. 2 ww. rozporządzenia dopiero w przypadku, gdy ww. kryteria nie pozwolą na jednoznaczne ustalenie miejsca zamieszkania danej osoby, należy brać pod uwagę zamiar tej osoby oraz cel jej wyjazdu do innego państwa. Organ odwoławczy wskazał, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia z dnia 7 lutego 2011 r. L. R. przed wyjazdem za granicę nieprzerwanie zamieszkiwał w Polsce. Okoliczność ta mogłaby sugerować, że L. R. nie przebywał za granica na stałe. Jednakże, treść ww. oświadczenia wskazuje, że L. R. przebywał na terytorium [...] od kwietnia 2005 r. do grudnia 2010 r. (tj. przez ponad pięć i pół roku), a jego kontakty z Polską w tym czasie ograniczyły się do dwóch wizyt w Polsce na okresy od 10 do 15 dni, co świadczy o ciągłości jego pobytu w [...]. Organ zaznaczył, że orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że warunkom pobytu stałego nie odpowiadają sporadyczne wizyty o charakterze okazjonalnym (...) oraz przebywanie co kilka miesięcy i powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1260/04. Co więcej, w swoim oświadczeniu L. R. stwierdził, że nie podlegał w Polsce obowiązkowi podatkowemu od dochodów uzyskanych za granicą, co oznacza, że w ww. okresie nie był on uważany w Polsce za rezydenta dla celów podatkowych. Organ stwierdził, że w swoim oświadczeniu z dnia 7 lutego 2011 r. L. R. nie wskazał czy jego trzy pierwsze umowy o pracę w [...] były zawarte na czas określony czy też nieokreślony. W punkcie 7.1 dokumentu SED U002 [...] instytucja właściwa zaznaczyła, że ostatni stosunek pracy L. R. w [...]wskazany w ww. dokumencie - trwający od stycznia 2009 r. do listopada 2010 r. - zakończył się z powodu "wygaśnięcia kontraktu", przez co należy rozumieć, że był on w ww. okresie zatrudniony na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony. Okoliczność ta mogłaby sugerować, że praca L. R. nie miała charakteru stałego. Biorąc jednak pod uwagę, że w treści swojego oświadczenia wymieniony wskazał, że jego ostatnia umowa o pracę w [...] była zawarta na czas nieokreślony, Minister Pracy i Polityki Społecznej uznał, że jego praca za granicą miała charakter stały. Wszystkie ww. okoliczności sugerują, że L. R. posiadał w [...] stałe miejsce zamieszkania. W treści swojego oświadczenia L. R. stwierdził, że jest kawalerem oraz zaznaczył, że podczas pracy za granicą nie przekazywał środków finansowych na utrzymanie zamieszkujących w Polsce członków rodziny, z którymi prowadził wspólne gospodarstwo domowe. W ocenie organu, w świetle większości obiektywnych kryteriów wymienionych w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 987/2009, miejscem zamieszkania L. R. podczas ostatniego okresu ubezpieczenia była [...], zatem nie może być traktowany jako osoba utrzymująca podczas pracy za granicą miejsce zamieszkania w Polsce, a w konsekwencji nie może skorzystać z uprawnień określonych w art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. W myśl art. 61 ust. 2 rozporządzenia 883/2004 uwzględnienie, przy ustalania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski, okresów ubezpieczenia spełnionych przez L. R. a na obszarze [...] jest możliwe tylko pod warunkiem spełnienia przez niego ostatniego okresu ubezpieczenia w Polsce albo zastosowania wobec niego przepisu art. 65 ust. 2 i 5 ww. rozporządzenia. Jak wykazano powyżej L. R. nie może być uznany za osobę posiadającą podczas pracy na terytorium [...] miejsce zamieszkania w Polsce, a tym samym nie może zostać objęty postanowieniem preferencyjnego przepisu art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004. Co więcej L. R. z nie spełnił ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium Polski. Biorąc pod uwagę ww. okoliczności, a także fakt, że L. R. nie udokumentował żadnych spełnionych w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP na terytorium Polski okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych w rozumieniu art. 71 ustawy u promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie jest możliwe przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż WUP zaniechał obowiązku wystąpienia do [...]instytucji właściwej o wydanie dokumentu potwierdzającego jego prawa do pobierania w Polsce transferowanego z [...] zasiłku dla bezrobotnych, organ zauważył, że zgodnie z art. 55 ust. 2 rozporządzenia 987/2009, instytucja państwa poszukiwania pracy - w tym przypadku Polski - ma obowiązek zwrócić się do instytucji właściwej państwa ostatniego zatrudnienia o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo do pobierania w Polsce transferowanego z innego państwa zasiłku dla bezrobotnych tylko w sytuacji, gdy osoba zainteresowana powiadomi przed wyjazdem instytucję właściwą państwa ostatniego zatrudnienia o zamiarze transferowania z innego państwa zasiłku oraz zarejestruje się w Polsce jako osoba poszukująca pracy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednak, że odwołujący poinformował instytucję właściwą w [...] o zamiarze transferowania do Polski [...] zasiłku dla bezrobotnych. Co więcej, z akt sprawy wynika, że L. R. po zakończeniu pracy w [...] nie zarejestrował się w PUP jako poszukujący pracy. Oznacza to, że nie wystąpiły określone w art. 55 ust. 2 rozporządzenia 987/2009 przesłanki do wystąpienia przez WUP do irlandzkiej instytucji właściwej o wydanie dokumentu urzędowego potwierdzającego prawo L. R. do pobierania w Polsce transferowanego z [...] zasiłku dla bezrobotnych. Wskazano także, że ewentualne prawo L. R. do pobierania w Polsce transferowanego z [...] zasiłku dla bezrobotnych nie ma znaczenia dla ustalenia czy może on zostać uznany za pracownika, który podczas pracy za granicą utrzymywał miejsce zamieszkania w Polsce. W konsekwencji, ww. kwestia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych w art. 61 i art. 65 rozporządzeni 883/2004. Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2011 r. stała się przedmiotem skargi L. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi niezachowanie 30-dniowego terminu do załatwienia sprawy oraz niedopełnienie przez Wojewódzki Urząd Pracy w [...] wystąpienia do [...] instytucji właściwej o wydanie dokumentu potwierdzającego jego prawo do pobierania transferowanego z [...] zasiłku dla bezrobotnych. W piśmie procesowym z dnia 20 października 2011 r. skarżący wskazał, iż zarzuty skargi pozostają w związku z art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 i nie zgodził się z organem, że miejscem jego zamieszkania była [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji rozpoznając sprawę nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga oceniana w świetle powołanych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zagadnienie uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Przepisy tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania w sprawach uregulowanych ustawą. Skarżący ubiegał się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o okresy zatrudnienia spełnione na terytorium [...], a zatem w niniejszej sprawia zasadniczą kwestią było ustalenie, czy może być uznany w myśl art. 65 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia nr 883/2004, za osobę mającą w okresie tego zatrudnienia miejsce zamieszkania w Polsce lub powracającą na terytorium tego kraju. Jak wskazał organ, kwestia interpretacji powyższego przepisu została szeroko omówiona w decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Nr U2 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu art. 65 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 dotyczącego uprawnienia do zasiłków dla bezrobotnych osób całkowicie bezrobotnych innych niż pracownicy przygraniczni, które, w okresie ich ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, miały miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego innego niż właściwe państwo członkowskie (Dz. Urz. UE C 106 z dnia 24 kwietnia 2010 r.). Zgodnie z ww. decyzją, art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004 może być stosowany do pewnych kategorii pracowników, którzy utrzymują bliskie związki z krajem swego pochodzenia. Zgodzić się należy z organem, że nie można stosować zbyt szerokiej interpretacji pojęcia miejsca stałego zamieszkania i obejmować nim wszystkie osoby, które mają stałe zatrudnienie w państwie członkowskim i którzy pozostawili swoje rodziny w kraju swojego pochodzenia. W myśl ust. 3 ww. decyzji do celów ustalania miejsca zamieszkania danej osoby należy się oprzeć na kryteriach wskazanych w art. 11 rozporządzenia nr 987/2009. Zgodnie z art. 11 ust. 1 tego rozporządzenia, przy ustalaniu miejsca zamieszkania danej osoby należy w pierwszej kolejności porównać czas trwania i ciągłość pobytu danej osoby w obu państwach, a także dokonać analizy sytuacji osobistej tej osoby, na którą składają się: charakter i specyfika jej pracy, jej więzi rodzinne, prowadzenie jakiejkolwiek działalności o charakterze niezarobkowym, jej sytuacja mieszkaniowa oraz państwo, w którym dana osoba uważana jest za rezydenta dla celów podatkowych. W myśl art. 11 ust. 2 ww. rozporządzenia dopiero w przypadku, gdy ww. kryteria nie pozwolą na jednoznaczne ustalenie miejsca zamieszkania danej osoby, należy brać pod uwagę zamiar tej osoby oraz cel jej wyjazdu do innego państwa. Należy zgodzić się z organem, który uwzględniając powyższe regulacje oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wywiódł, iż skarżący nie może być traktowany jako osoba utrzymująca podczas pracy za granicą miejsce zamieszkania w Polsce, a w konsekwencji nie może skorzystać z uprawnień określonych w art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia nr 883/2004. Poza sporem pozostaje, że skarżący ostatni okres ubezpieczenia spełnił na terytorium [...]. Przebywał tam nieprzerwanie przez okres bez mała 6 lat (od 10 kwietnia 2005 r. do 23 grudnia 2010 r.). Celem wyjazdu było, jak wskazał skarżący w załączonym do wniosku oświadczeniu, podjęcie pracy za granicą. Przez cały ten okres pobytu przyjechał do Polski w 2007 r. na okres 15 dni i w 2008 r. na okres 10 dni. Jak wynika z treści odwołania skarżącego, złożonego od decyzji organu pierwszej instancji, jego przyjazd do Polski spowodowany był pogorszeniem się sytuacji na rynku pracy i warunków socjalnobytowych. W sprawie powrotu do kraju interweniowali, jak podał, rodzice. Organ miał zatem podstawy przyjąć, iż L. R. przyjeżdżając do Polski w istocie zmienił miejsce zamieszkania. W treści swojego oświadczenia L. R. stwierdził, że jest kawalerem oraz podał, że podczas pracy zagranicą nie przekazywał środków finansowych na utrzymanie zamieszkujących w Polsce członków rodziny i nie podlegał w Polsce obowiązkowi podatkowemu od dochodów uzyskanych za granicą, co także potwierdzaj stanowisko organu, że miejscem zamieszkania skarżącego była [...]. Zasadnie organ wskazuje, iż kwestia dotycząca prawa do pobierania transferowanego z innego państwa zasiłku dla bezrobotnych jest zupełnie odrębna od sprawy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o przepisy art. 61 i art. 65 rozporządzenia 883/2004. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż organy orzekające w sprawie nie naruszyły prawa. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).