II SA/Wa 1257/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Iwona Dąbrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę - Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. P. B. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w okresie od [...] maja 1997 r. do [...] grudnia 2007 r. w warunkach bezpośrednio zagrażających życiu lub zdrowiu o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu. Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Służby Wywiadu Wojskowego. Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej. Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, z późn. zm.). Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267. z późn. zm.) w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239. poz. 2404. z późn. zm.) odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1997-2007 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego dokonano kontroli akt osobowych [...] P. B. oraz analizy materiałów przekazanych przez Komendę [...] Policji oraz Centralne Biuro Śledcze Policji. Zgromadzona dokumentacja nie potwierdziła jednak uczestnictwa [...] P. B. (latach 1997-2007) w czynnościach zagrażających życiu lub zdrowiu w ilości wskazanej w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., uniemożliwiając tym samym Komendantowi Głównemu Policji wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. W tej sytuacji możliwe było jedynie wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia za wskazane lata. W dniu [...] kwietnia 2015 r. P. B. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zażalenie) wskazując iż podtrzymuje w całości swoje stanowisko, które zawarł w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. W piśmie tym skarżący odnosząc się do materiałów zgromadzonych przez organ wskazał, że pełniąc służbę w Wydziale [...] Komendy [...] Policji kilkadziesiąt razy brał udział w zatrzymywaniu szczególnie niebezpiecznych przestępców. Natomiast w czasie służby w Wydziale [...] kilkunastokrotnie brał udział w realizacjach spraw operacyjnych, przed którymi "na odprawach służbowych przełożeni bądź prowadzący dane sprawy poruszali kwestie niebezpiecznych przestępców nie wahających się użycia broni". Stwierdził też, że w Wydziale [...] uczestniczył "kilka, kilkanaście razy miesięcznie w bezpośrednim zatrzymywaniu sprawców w realizowanych sprawach operacyjnych, najczęściej podczas zasadzek". Zaznaczył, że wielokrotnie zatrzymywał podczas przekazywania okupu sprawców posiadających broń palną, również zdarzały się przypadki zatrzymań w bezpośrednim pościgu. Wskazał przy tym na policjanta, który był w wykonywaniu większości czynności służbowych jego stałym partnerem. Nadto skarżący podniósł, że pełniąc służbę w Wydziale [...] CBŚ KGP brał udział doraźnie, kilkunastokrotnie każdego roku, w zabezpieczeniach udziału osób chronionych w rozprawach sądowych i innych czynności ochronnych, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Komendant Główny Policji postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił że problematyką związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r. poz. 667, z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza. W przedmiotowej sprawie organem właściwym do wydania stosownego zaświadczenia jest Komendant Główny Policji. Organ odwoławczy podniósł, że na podstawie art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa (gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego), organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie natomiast do art. 218 § 2 kpa organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ wyjaśnił, że po stwierdzeniu że w aktach osobowych P. B. brak jest dokumentów potwierdzających, że pełnił on służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury wystąpiono do Komendanta [...] Policji oraz Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z prośbą o spowodowanie dokonania analizy dokumentów będących w posiadaniu Komendy [...] Policji oraz Centralnego Biura Śledczego Policji, potwierdzających, że wnioskodawca wykonywał we wskazanych okresach czynności w sytuacjach, o których mowa w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Zwrócono przy tym uwagę na konieczność uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt U 12/13). Z przedmiotowej dokumentacji wynika, że w wyniku przeprowadzonej w zasobie archiwalnym Komendy [...] Policji kwerendy wytypowano materiały za okres służby P. B. w Wydziale [...], które poddano analizie. Wśród tych materiałów znajdowały się teczki rozpoznań operacyjnych i książki kontroli osób zatrzymanych wyszczególnione w notatce służbowej z dnia [...] stycznia 2015 r. specjalisty [...] Komendy [...] Policji. Dokonana analiza nie potwierdziła istnienia dokumentacji, z treści której wynikałoby, iż skarżący uczestniczył w działaniach, w których istniało szczególne zagrożenie życia i zdrowia wymienionego, zgodnie z wymaganiami określonymi w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Jednocześnie ustalono, że pozostała dokumentacja pozostająca w dyspozycji Komendy [...] Policji (za okres służby P. B. w Wydziale [...], Wydziale [...] oraz częściowo w Wydziale [...]), w której wymieniony mógłby występować, została wybrakowana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stosownej analizy dokumentów dokonano także w Centralnym Biurze Śledczym Policji. Z pisma Zastępcy Naczelnika Zarządu [...] Biura Śledczego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz pisma Naczelnika Zarządu [...] Biura Śledczego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. wynika, że w okresie służby w Wydziale [...] CBŚ KGP od dnia [...] kwietnia 2002 r. do dnia [...] grudnia 2007 r. P. B. brał udział wyłącznie w dwóch czynnościach służbowych realizowanych w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Powyższe ustalono na podstawie analizy dokumentacji dotyczącej realizowanych przez wymienionego czynności (ponad 50 tomów niejawnych teczek zagadnieniowych zawierających akta terminów rozpraw sądowych, planów realizacji zabezpieczeń udziału osób chronionych w rozprawach sądowych oraz teczek głównych pomocy i ochrony), znajdującej się w Głównym Archiwum Policji. Wskazano przy tym, że w materiałach spraw ze wskazanego przez wnioskodawcę okresu nie można odnaleźć innych dokumentów potwierdzających w sposób jednoznaczny wykonywanie przez skarżącego czynności służbowych, o których mowa w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Podano przy tym, że weryfikacja niektórych z dokumentów mogących zawierać ewentualne dane dotyczące czynności realizowanych przez skarżącego nie jest możliwa, ze względu na przeprowadzenie przez Główne Archiwum Policji procesu ich brakowania. W ocenie Komendanta Głównego Policji przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz zgromadzone w nim materiały uniemożliwiły organowi wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. B. zakwestionował zaskarżone postanowienie wskazując, iż w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym doszło do błędu w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy polegającego na wybiórczym i skróconym postępowaniu dowodowym z naruszeniem zasady obiektywizmu i rzetelności gromadzenia dowodów. Wobec tak sformowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpoznawana pod tym kątem skarga P. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa). Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z przepisem art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do treści art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 kpa). Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest bowiem, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Postępowanie wyjaśniające odnosi się do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, oraz oceny, czy odnoszą się one do osoby wnioskodawcy, faktów bądź stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane oraz ich ewentualnych dysponentów. Postępowanie wyjaśniające, określone w art. 218 kpa, ogranicza się zatem jedynie do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez dany organ (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2011 r., sygn.. akt II SA/Wa 1379/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, albo odmową wydania zaświadczenia w ogóle, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, albo odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści. Stosownie zaś do cytowanego art. 219 kpa, odmowa wydania zaświadczenia przybiera postać postanowienia. W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia, potwierdzającego fakt pełnienia przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, uzasadniających podwyższenie emerytury na warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734), uzasadniających podwyższenie emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Powyższa okoliczność nie jest kwestionowana przez żadną ze stron. Przedmiotem sporu jest natomiast odmowa wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez skarżącego w okresie od [...] maja 1997 r. do [...] grudnia 2007r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Organy decyzję swą w tym zakresie uzasadniały brakiem dokumentów potwierdzających że P. B. w okresie wskazanym we wniosku tj. od [...] maja 1997 r. do [...] grudnia 2007 r. pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Jak wynika z akt sprawy, organ po ustaleniu iż w aktach osobowych skarżącego brak jest dokumentów potwierdzających, że pełnił on służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, zwrócił się do Komendanta [...] Policji oraz Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji o udostępnienie dokumentów dotyczących tematyki objętej przedmiotowym wnioskiem. Organ dokonał analizy dokumentów, wśród których znajdowały się teczki rozpoznań operacyjnych i książki kontroli osób zatrzymanych wyszczególnione w notatce służbowej z dnia [...] stycznia 2015 r. specjalisty Zespołu [...] Komendy [...] Policji. Dokonana analiza nie potwierdziła istnienia dokumentacji, z treści której wynikałoby, iż skarżący uczestniczył w działaniach, w których istniało szczególne zagrożenie życia i zdrowia wymienionego, zgodnie z wymaganiami określonymi w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Jednocześnie ustalono, że pozostała dokumentacja pozostająca w dyspozycji Komendy [...] Policji (za okres służby P. B. w Wydziale [...], Wydziale [...] oraz częściowo w Wydziale [...]), w której wymieniony mógłby występować, została wybrakowana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stosownej analizy dokumentów dokonano także w Centralnym Biurze Śledczym Policji. Z pisma Zastępcy Naczelnika Zarządu [...] Biura Śledczego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz pisma Naczelnika Zarządu [...] Biura Śledczego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. wynika, że w okresie służby w Wydziale [...] CBŚ KGP od dnia [...] kwietnia 2002 r. do dnia [...] grudnia 2007 r. P. B. brał udział wyłącznie w dwóch czynnościach służbowych realizowanych w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Powyższe ustalono na podstawie analizy dokumentacji dotyczącej realizowanych przez wymienionego czynności (ponad 50 tomów niejawnych teczek zagadnieniowych zawierających akta terminów rozpraw sądowych, planów realizacji zabezpieczeń udziału osób chronionych w rozprawach sądowych oraz teczek głównych pomocy i ochrony), znajdującej się w Głównym Archiwum Policji. Wskazano przy tym, że w materiałach spraw ze wskazanego przez wnioskodawcę okresu nie można odnaleźć innych dokumentów potwierdzających w sposób jednoznaczny wykonywanie przez skarżącego czynności służbowych, o których mowa w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Podano przy tym, że weryfikacja niektórych z dokumentów mogących zawierać ewentualne dane dotyczące czynności realizowanych przez skarżącego nie jest możliwa, ze względu na przeprowadzenie przez Główne Archiwum Policji procesu ich brakowania zgodzić się należy z organem, że pełnienie służby na danym stanowisku służbowym i wykonywanie podczas pełnienia służby przypisanych zakresem czynności zadań i obowiązków nie jest równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych, uzasadniających podwyższenie emerytury. Podstawy do wydania wnioskowanego przez skarżącego zaświadczenia zachodziłyby wtedy, gdyby chodziło o konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzałyby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Jak wynika jednak z akt administracyjnych, w żadnym z dokumentów będących w dyspozycji organu nie ma informacji, że w okresie wskazanym przez skarżącego, podczas wykonywania konkretnej czynności, w której on uczestniczył, istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia inne, niż to wynikające ze złożonej przez skarżącego w dniu przyjęcia do służby roty ślubowania. Należy ponadto zwrócić uwagę na ratio legis art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Jest dość oczywiste, że służba w Policji wiąże się co najmniej z potencjalnym niebezpieczeństwem zagrożenia dla życia lub zdrowia, co należy do istoty tej służby. Przytaczany przepis wprowadza swego rodzaju przywilej na rzecz funkcjonariuszy, których charakter służby pod kątem niebezpieczeństwa z nim związanego istotnie odbiega od funkcjonariuszy pełniących służbę w "zwykłych" warunkach. Istnieje bowiem oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Policji dla każdego funkcjonariusza, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Przyznawanie podwyższonych świadczeń funkcjonariuszom, których służba nie odbiegała w istocie od standardowego zakresu ryzyka, które wiąże się z pracą w służbie wypaczałoby sens instytucji prawnej wyrażonej w art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Wskazać należy iż organ przeprowadził postępowanie i stwierdził, że nie tylko w aktach osobowych skarżącego, ale również w innych znajdujących się w posiadaniu organu ewidencjach i rejestrach brak jest dokumentów, które jednoznacznie potwierdzałyby, iż skarżący podejmował sześć razy w roku, we wskazanym wyżej okresie czynności, z którymi wiązałoby się zagrożenie życia lub zdrowia, w rozumieniu ww. § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, uprawniające organ do wydania zaświadczenia, które byłoby podstawą do podwyższenia P. B. emerytury. Podkreślić należy,że przepisy w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404), określają, że środkiem dowodowym, potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających powyższe fakty, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej. Taka treść przepisu wskazuje na ograniczony zakres prowadzonego postępowania dowodowego w sprawie wydania zaświadczenia. Podkreślić należy, że organ, prowadząc postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania żądanego zaświadczenia, nie może uwzględniać jako dowodu zeznań świadków, gdyż zgodnie z art. 75-86 kpa mogą być one dopuszczone w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed organem emerytalnym, w celu ustalenia okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego i ich wysokości. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu o braku podstawy prawnej do wydania zaświadczenia za okresy wskazane we wniosku. Wskazać ponadto należy, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę badał ją również pod kątem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn.. akt U 12/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 736), w którym przepis § 4 pkt 1 częściowo uznany został za niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony wyżej przepis utracił moc w zakresie, w jakim nakłada na funkcjonariuszy konieczność wykazania okresów służby w warunkach "bezpośrednio" zagrażających życiu lub zdrowiu. Wskazać należy, analizując sprawę, że organ badając możliwość wydania skarżącemu żądanego zaświadczenia nie analizował jej pod kątem przesłanki "bezpośredniości", o jakiej mowa we wskazanym § 4 pkt 1 rozporządzenia, a jedynie pod kątem podejmowania co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażającej życiu i zdrowiu. Skoro zatem organ odmawiając skarżącemu wydania żądanego zaświadczenia nie oparł swojego stanowiska na braku po stronie skarżącego bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, to w tym wypadku zarzuty skarżącego odnośnie przyjęcia przez organ tej przesłanki są bezzasadne. Sąd nie podzielił ponadto pozostałych zarzutów zawartych w skardze, uznając, że rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe, a skarga P. B. jako bezzasadna podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.