II SA/Wa 1261/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania E.C. od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r., dotyczącego zwolnienia ww. ze służby w Milicji Obywatelskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wymienionym rozkazem personalnym Szef [...] Urzędu do Spraw Wewnętrznych w W. zwolnił E. C. z dniem [...] lutego 1988 r. ze służby w Milicji Obywatelskiej na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1985 r. Nr 38, poz. 181). Powyższe było wynikiem prośby E. C. o zwolnienie ze służby w Milicji Obywatelskiej, zawartej w skierowanym do Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. raporcie z dnia [...] stycznia 1988 r. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. E.C. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r. o zwolnieniu go z dniem [...] lutego 1988 r. ze służby w Milicji Obywatelskiej. Wniosek uzasadnił tym, iż wskazany rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem prawa ze względu na to, że: ‒ rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło w okresie przebywania na urlopie wypoczynkowym i bez odwołania z tego urlopu; ‒ rozkaz personalny Szefa [...] powinien zostać doręczony na piśmie bądź ogłoszony ustnie na 14 dni przed jego wykonaniem, zaś treść rozkazu została ogłoszona – jak wskazuje – w dniu [...] lutego 1988 r., a więc 2 dni po jego wykonaniu; ‒ funkcjonariusz MO zwolniony ze służby nie może posiadać na stanie broni służbowej, środków przymusu bezpośredniego, tajnych dokumentów służbowych, motocykla służbowego, legitymacji służbowej, a przed dniem rozwiązania stosunku służbowego powinien zostać rozliczony ze służbą, tymczasem on został zwolniony ze służby bez uprzedniego rozliczenia, rozliczał się po dniu zwolnienia; ‒ rozkaz personalny Szefa [...] nie obejmował okresu pracy przed przyjęciem do służby w MO, uszczuplając przez to podstawę wysługi emerytalnej. Ponadto podniesiono, iż wskazana decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego powinna zostać uchylona w oparciu o jego raport odwoławczy, jednakże raportowi temu nie nadano biegu i zmuszono do wycofania go; wydana decyzja o ustaleniu prawa do emerytury milicyjnej nie obejmowała okresu pracy przed przyjęciem do służby w Milicji, w powyższej decyzji organ nieprawidłowo zaokrąglił jego wysługę, zaś tuż po jego wyjeździe z kraju w maju 1988 r. [...] Urząd Spraw Wewnętrznych wstrzymał wypłacanie świadczeń emerytalnych bez wydania jakiejkolwiek decyzji. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmówił, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a. stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r. dotyczącego zwolnienia E. C. ze służby w Milicji Obywatelskiej wobec niestwierdzenia w sprawie rażącego naruszenia prawa. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Spraw Wewnętrznych, powtórnie podnosząc argumenty wskazane uprzednio we wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r., a także polemizując z uzasadnieniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, wskazał, iż rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, jest stan prawny obowiązujący w dniu wydania tej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 1134/96, ON SA 1998/3/1010). Kwestionowany przez E. C. rozkaz personalny Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r. dotyczący zwolnienia go ze służby w Milicji Obywatelskiej z dniem [...] lutego 1988 r. został wydany na podstawie obowiązującego wówczas przepisu prawna materialnego. Podstawę stanowił art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1985 r. Nr 38, poz. 181), zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach, gdy zwróci się z taką prośbą, z tym że decyzję w tej sprawie należy podjąć w ciągu 3 miesięcy od złożenia prośby. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż E.C. w raporcie z dnia [...] stycznia 1988 r. sam zgłosił prośbę o zwolnienie z Milicji Obywatelskiej, zaznaczając, iż zgodnie z jego wolą zwolnienie ma nastąpić po dniu [...] lutego 1988 r. Szef [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r. uwzględnił w całości prośbę funkcjonariusza i zwolnił go ze służby w Milicji Obywatelskiej z dniem [...] lutego 1988 r. Stanowiącemu podstawę zwolnienia przepisowi art. 16 ust. 2 pkt 5 wymienionej ustawy nadano charakter uznaniowy poprzez użycie sformułowania: "można zwolnić". Tym samym właściwy organ nie był zobligowany do podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego z raportem E. C. z dnia [...] stycznia 1988 r., jednakże przychylił się on do zawartej w nim prośby, uwzględniając jego argumenty w kontekście słusznego interesu funkcjonariusza. Decyzja w tej sprawie została podjęta w ciągu 3 miesięcy od złożenia prośby o zwolnienie. Zatem działanie Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. nie naruszyło w żaden sposób wyżej cytowanego art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Wymieniony został zwolniony ze służby w Milicji Obywatelskiej zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawnymi i nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Co istotne, pomimo że organ zastosował się do terminu zwolnienia określonego przez zainteresowanego w raporcie dotyczącym prośby o zwolnienie ze służby, po upływie 25 lat od wydania zaskarżonej decyzji, kwestionuje on ten termin, zarzucając, iż było to działanie nakierowane na nieuwzględnienie go w kontekście podwyżek uposażenia milicjantów, jakie wprowadzono w dniu 1 marca 1988 r. W ocenie organu odwoławczego, powyższe stwierdzenia nie mają żadnego znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż działanie właściwego organu pozostawało w całkowitej zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony, iż rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło w okresie przebywania na urlopie i bez odwołania z tego urlopu, organ stwierdził, iż jest on bezzasadny. Przywoływany przez E. C. art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej PRL nie stanowił przeszkody do rozwiązania z milicjantem stosunku służby, gdyż regulował on całkowicie odrębną kwestię i w żaden sposób nie dotyczył zwolnienia milicjanta ze służby. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ww. ustawy, z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego, a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami. Treść powyższej regulacji nie zawiera ochrony przed zwolnieniem ze służby podczas przebywania na urlopie wypoczynkowym. Strona całkowicie dowolnie łączy powyższe regulacje, uzależniając je od siebie. Organ podkreślił, iż strona nie musiała zostać odwołana z urlopu w celu wydania decyzji o jej zwolnieniu ze służby. Argumenty funkcjonariusza są tym bardziej nieuzasadnione, iż on sam był inicjatorem wszczęcia procedury dotyczącej zwolnienia go ze służby w Milicji Obywatelskiej. W odniesieniu do zarzutu braku prawidłowego doręczenia kwestionowanego rozkazu personalnego organ wskazał, iż strona, jak sama stwierdziła, zapoznała się z decyzją administracyjną w dniu [...] marca 1988 r., czyli 2 dni po jej wydaniu, kiedy ogłoszono jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie podkreślił, iż argumenty strony, zgodnie z którymi powinna się zapoznać z ww. rozkazem personalnym co najmniej 14 dni przed datą zwolnienia, są bezzasadne. Przepisy procedury administracyjnej nie przewidują konstrukcji doręczenia decyzji przed datą jej wydania, natomiast na złożenie środka odwoławczego od decyzji strona ma 14 dni od dnia dokonania tego doręczenia. Zainteresowany przyznał, iż w piśmie z dnia [...] marca 1988 r. odwołał się od ww. decyzji, aczkolwiek odwołanie to nie zostało rozpatrzone na skutek wycofania go w jego oświadczeniu z dnia [...] marca 1988 r., które jak twierdzi było wynikiem nacisku wywieranego przez przełożonych. Organ podkreślił, iż przedmiotem prowadzonego postępowania jest wyłącznie weryfikacja w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. prawidłowości decyzji Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych, natomiast organ administracyjny nie bada w tym postępowaniu okoliczności wycofania odwołania od tej decyzji. Jednocześnie biorąc pod uwagę fakt, iż odwołanie od ww. decyzji zostało wycofane, tym samym w sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 130 K.p.a. dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji w związku z wniesieniem odwołania. Wprawdzie decyzję o zwolnieniu strony ze służby w Milicji Obywatelskiej wydano z pewnymi uchybieniami, tj. w szczególności bez stosownego uzasadnienia i pouczenia o środkach odwoławczych, jednakże mają one charakter uchybień zwykłych, niemających istotnego wpływu na treść decyzji. Ponadto organ zauważył, że rozkazy personalne wydawane w czasie, z którego pochodzi zaskarżone rozstrzygnięcie, nie spełniały wymogów określonych w art. 107 K.p.a. Wynika to z faktu, że dopiero w ustawie o Policji z dnia 10 maja 1990 r. znalazł się zapis o możliwości wniesienia odwołania od decyzji do wyższego przełożonego. W obowiązującym w owym czasie zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych nr 60/87 z dnia 31 października 1987 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy MO i SB (Dz. Urz. MSW z 1987 r. Nr 6, poz. 16), nie przewidziano konieczności zamieszczania uzasadnienia i pouczenia w wydawanych rozkazach personalnych. Powyższe przepisy nie odsyłały do regulacji zawartych w K.p.a. w zakresie nieuregulowanym. Nie stanowią też przesłanek do uznania w przedmiotowej sprawie wystąpienia rażącego naruszenia prawa argumenty podnoszone przez E. C. dotyczące nierozliczenia przed dniem rozwiązania stosunku służbowego ze sprzętu, czy posiadanych dokumentów. Powyższe kwestie nie stanowiły przedmiotu rozstrzygnięcia rozkazu personalnego Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r., który dotyczył wyłącznie zwolnienia ze służby w Milicji Obywatelskiej. W kontekście powyższego stwierdzenia za niezasadne uznał organ zarzuty odwołującego się odnoszące się do kwestii wysługi emerytalnej, czy poprawności całkowicie odrębnego rozstrzygnięcia dotyczącego ustalenia prawa do emerytury milicyjnej. Wprawdzie w rozkazie personalnym Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r. nie zastosowano się do przepisu § 108 pkt 5 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r, nr 60/87, zgodnie z którym rozwiązanie stosunku służbowego następuje w formie rozkazu personalnego, który powinien określać w szczególności wysługę lat uwzględnioną przy ustalaniu uposażenia, to jednak ta okoliczność nie przesądza o wystąpieniu w sprawie rażącego naruszenia prawa. Elementy wymienione w przepisie powyższego zarządzenia, takie jak: ostatni stopień, dane osobowe, status, ostatnie miejsce służby i stanowisko, a także wysługa lat, mają jedynie na celu identyfikację strony oraz pełnią funkcję informacyjną. Organ zaznaczył, iż istotą ww. rozkazu personalnego było zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Milicji Obywatelskiej, natomiast podstawę wyliczenia emerytury funkcjonariusza stanowił zupełnie inny dokument, a mianowicie zaświadczenie wydane przez odpowiedni organ finansowy jednostki Milicji Obywatelskiej, w której funkcjonariusz służył, przedłożone organowi właściwemu do ustalenia emerytury milicyjnej. W przedmiotowym postępowaniu nie ma podstaw do weryfikacji decyzji o ustaleniu prawa do emerytury milicyjnej, która jest całkowicie odrębnym rozstrzygnięciem od decyzji o zwolnieniu ze służby w Milicji Obywatelskiej. Z uwagi na powyższe Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, iż zaskarżony rozkaz personalny Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych nie narusza przepisów art. 156 § 1 K.p.a. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych stała się przedmiotem skargi E.C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której powtórzono zarzuty podniesione w toku postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżący nie zgadza się z podjętym rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem. Podnosi, iż [...] Urząd Spraw Wewnętrznych w W. doprowadził do umyślnego wyeliminowania z postępowania decyzyjnego art. 130 § 1 K.p.a., naruszając prawa skarżącego do obrony, co było kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. W ocenie skarżącego rozkaz personalny Szefa [...] w W. był wadliwy, ponieważ nie obejmował okresu pracy przebytego przed przyjęciem do służby, a wada ta powstała wskutek umyślnego działania funkcjonariuszy Wydziału Kadr tego Urzędu i wywoływała negatywne skutki w postaci zaniżenia świadczeń emerytalnych przez okres kolejnych 10 lat oraz uszczuplenia wysokości wypłaconej odprawy służbowej. Dalsze nieprawidłowości i uchybienia w działaniu funkcjonariuszy [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych, jak: bezpodstawne przerwanie trwania urlopu wypoczynkowego, nierozliczenie z posiadanego mienia i dokumentów służbowych przed dniem zwolnienia ze służby, nierozpatrzenie raportu odwoławczego i zmuszenie groźbą wszczęcia postępowania karnego do jego wycofania, wydanie wadliwej decyzji o nabyciu uprawnień emerytalnych w której znów zaniżono podstawę wymiaru o jeden rok obliczeniowy, brak prawnego uzasadnienia o niezaliczeniu okresu pracy do wysługi emerytalnej, czy wstrzymanie wypłaty świadczeń po wyjeździe z kraju bez wydania jakiejkolwiek decyzji, obrazują, zdaniem skarżącego, skalę bezprawności w działaniu funkcjonariuszy tego Urzędu. W świetle powyższego organ dopuścił się naruszenia prawa, w wyniku którego powstały skutki niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia decyzji ostatecznej. Naruszenia te są następstwem nienależytego wykonywania obowiązków służbowych organu wydającego rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby, a częściowo nawet umyślnego działania tego organu, co wyczerpuje w pełni przesłanki w art. 156 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych, służących wzruszaniu decyzji ostatecznych. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych (tych, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 K.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem jego treści. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji może zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że weryfikowana decyzja została podjęta w okolicznościach określonych w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. Istotą postępowania nieważnościowego jest bowiem ustalenie, czy decyzja podlegająca weryfikacji obarczona jest jedną z kwalifikowanych wad. W postępowaniu tym bada się więc, czy przy wydaniu weryfikowanej decyzji popełniono tak ewidentne i poważne błędy, które wykluczają możliwość pozostawienia jej w obrocie prawnym. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 1988 r. o zwolnieniu ze służby w Milicji Obywatelskiej, na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, podnosząc, iż rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym wyjaśnić należy, iż o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze – Warszawa 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck – Warszawa 1996, s. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Orzecznictwo sądowe dowodzi, że istnieje niewymierna, ale dość wyraźna różnica między "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być zakwalifikowane jako "rażące". Naruszenie prawa jest rażące wówczas, gdy w jego wyniku powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Reasumując, należy podkreślić, że naruszenie prawa ma charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy. Tak więc, nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia eliminującego decyzję z obrotu prawnego. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. Kwestionowany rozkaz personalny Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w W. nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r. w przedmiocie zwolnienia E. C. ze służby w Milicji Obywatelskiej z dniem [...] lutego 1988 r. został wydany na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 5 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1985 r. Nr 38, poz. 181). Powołany przepis stanowił, iż funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku, gdy zwróci się z taką prośbą, z tym że decyzję w tej sprawie należy podjąć w ciągu 3 miesięcy od złożenia prośby. Skarżący w raporcie z dnia [...] stycznia 1988 r. zgłosił prośbę o zwolnienie ze służby po dniu [...] lutego 1988 r. Szef [...] uwzględnił prośbę funkcjonariusza i zwolnił E. C. ze służby w Milicji Obywatelskiej z dniem [...] lutego 1988 r. Działanie organu nie naruszyło stanowiącego podstawę zwolnienia art. 16 ust. 2 pkt 5 wskazanej wyżej ustawy. Zarzut skarżącego, iż w postępowaniu dotyczącym zwolnienia skarżącego ze służby doszło do rażącego naruszenia art. 130 K.p.a. (wówczas art. 113 § 1 w identycznej treści), nie jest uzasadniony. Zgodnie bowiem z art. 130 § 4 K.p.a., decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy jest zgodna z żądaniem stron. Nie budzi natomiast wątpliwości, iż przedmiotowy rozkaz personalny był zgodny z żądaniem strony skarżącej rozwiązania stosunku służbowego po dniu [...] lutego 1988 r. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby na prośbę funkcjonariusza powoduje skuteczne i definitywne rozwiązanie administracyjnoprawnego stosunku służby z datą wskazaną w rozkazie. Reasumując, organy orzekające w sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i zasadnie odmówiły stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego. Rozkaz ten został wydany przez stronę postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej i nie zawiera wad powodujących jego nieważność z mocy przepisów prawa. W tym stanie sprawy zarzuty skargi należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu zawartą w zaskarżonej decyzji. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.