II SA/Wa 1264/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na pismo Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej postanawia: - odrzucić skargę -. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin - Dz. U. z 2013 r., poz. 666 j.t. (dalej zeżz), Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w P. (dalej Dyrektor WBE) dokonał waloryzacji emerytury wojskowej W. W. (dalej skarżący) i ustalił nową wysokość tego świadczenia od dnia 1 marca 2014 r. W powyższej decyzji zawarto pouczenie o prawie i trybie wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego – Wydział Ubezpieczeń Społecznych w P. W dniu [...] kwietnia 2014 r. skarżący wniósł do Ministra Obrony Narodowej o uchylenie ww. decyzji z dnia [...] marca 2014 r. Dyrektor WBE w P. pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] przekazał za pośrednictwem Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON do Ministra Obrony Narodowej przedmiotowe odwołanie. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych pismem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] przesłał ww. pismo do Dyrektora WBE w P. w celu rozpatrzenia. W dniu [...] maja 2014 r. skarżący złożył zażalenie na "postanowienie Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych w W. – pismo z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]". Dyrektor Biura Skarg i Wniosków MON pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] wyjaśnił, iż żądanie wszczęcia postępowania przez Ministra Obrony Narodowej w sprawie z zakresu ubezpieczenia społecznego jest niezasadne, bowiem w tym przypadku właściwym organem jest Dyrektor WBE w P. W dniu [...] czerwca 2014 r. skarżący złożył skargę na " postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że "postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]" w istocie jest pismem wyjaśniającym przyczyny przekazania właściwemu w sprawie waloryzacji emerytury wojskowej Dyrektorowi WBE w P. wystąpienia skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kognicję sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (zwanej dalej p.p.s.a.), wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W tak wyznaczonym zakresie właściwości sądów administracyjnych nie mieści się skarga na pismo informujące, że żądanie wszczęcia postępowania przez Ministra Obrony Narodowej w sprawie z zakresu ubezpieczenia społecznego jest niezasadne, bowiem w tym przypadku właściwym organem jest Dyrektor WBE w P. Kwestionowane bowiem przez skarżącego pismo, nie stanowi rozstrzygnięcia organu ani nie jest aktem przez ten organ podjętym. Jest jedynie pismem informacyjnym. Tym samym skargę uznać należy za niedopuszczalną. Ponadto Sąd zwraca uwagę, iż nie wszystkie sprawy dotyczące relacji o charakterze administracyjnym (publicznoprawnym) zostały poddane przez ustawodawcę kognicji sądów administracyjnych. Istnieją bowiem od tej zasady wyjątki, mające swoje umocowanie w przepisach rangi ustawowej. Z treści art. 180 § 1 k.p.a. wynika, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy tego kodeksu, ale tylko wówczas, gdy przepisy szczególne dotyczące ubezpieczeń nie ustalają odmiennych zasad postępowania w tych sprawach. Takimi szczególnymi przepisami są regulacje zawarte w ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin, która w art. 31 ust. 4 ustanawia regułę zaskarżania podejmowanych przez wojskowy organ emerytalny decyzji dotyczących prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, a więc do sądu powszechnego. Reguła ta znajduje zastosowanie również w odniesieniu do decyzji wydawanych na podstawie art. 32 ust. 2 zeżz, zgodnie z którym decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). W tym miejscu należy zwrócić uwagę na analogiczne przepisy zawarte w art. 83 ust. 2 i art. 83a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., nr 205, poz. 1585 ze zm. (dalej zwanej sus). W uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r. (sygn. akt I UZP 3/10 Lex nr 738185), mającej moc zasady prawnej, przyjęto, iż od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organu rentowego) wydanej na podstawie art. 83a ust. 2 sus w przedmiocie nieważności decyzji przysługuje odwołanie do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Ze względu na tożsamą treść przepisów art. 31 ust. 4 zeżz i art. 83 ust. 2 sus oraz art. 32 ust. 2 zeżz i art. 83a ust. 2 sus, uznać należy, że uchwała ta znajduje zastosowanie do decyzji wydanych na podstawie art. 32 ust. 2 zeżz. Zaznaczyć również należy, iż wyłączenie kognicji sądu administracyjnego na etapie zaskarżania decyzji Dyrektora WBE wydawanych w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia (art. 31 ust. 4 zeżz) pozbawia sprawę dotyczącą tej decyzji charakteru administracyjnego i nadaje jej charakter sprawy cywilnej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.