II SA/Wa 1266/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Stanisław Marek Pietras, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w P., działając na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. L. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych, decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] odmówił wydania ww. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych. W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. wymieniony zawarł odwołanie od ww. decyzji do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 286a K.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wymienionego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. S. L. zwrócił się do KWP w P. z prośbą o wydanie pozwolenia na posiadanie 14 jednostek broni sportowej. Do wniosku dołączył m.in. aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, potwierdzające, że może dysponować bronią palną, licencję strzelecką z [...] września 2008 r., legitymację członkowską w WTS [...] oraz patent strzelecki z [...] marca 2007 r. W piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. wymieniony dokonał modyfikacji swojego wniosku, wskazując, że zadowoli go posiadanie 5 egzemplarzy broni sportowej. W toku postępowania organ I instancji uzyskał pozytywną informację z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości o tym, iż S. L. nie jest osobą karaną za przestępstwa, pozytywną opinię o nim z jego miejsca zamieszkania oraz pismo z PZSS, w którym wskazano, że jest on członkiem PZSS, posiada kwalifikacje do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, jednakże nie posiada aktualnej licencji PZSS uprawniającej do udziału we współzawodnictwie sportowym. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ I instancji uznał, że w przypadku S. L. nie została spełniona dyspozycja art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, i decyzją z dnia [...] marca 2012 r. odmówił wydania ww. pozwolenia na broń w żądanym celu. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Policji, wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Natomiast zgodnie z ust. 2 pkt 4 ww. art., pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach sportowych. W myśl zaś art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, za ważną przyczynę posiadania uważa się w szczególności udokumentowane członkowstwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – w odniesieniu do broni do celów sportowych. W ocenie organu II instancji, S. L. nie spełnia formalnych kryteriów, ponieważ pomimo tego, iż jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i posiada patent strzelecki z dnia [...] marca 2007 r. w dziedzinie strzelań pneumatycznych i kulowych, to jednak nie posiada aktualnej licencji sportowej, a tym samym uprawnień do udziału we współzawodnictwie sportowym w sporcie strzeleckim, w związku z powyższym ww. nie posiada jednej z przesłanek wskazanych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy. Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż zgodnie z Regulaminem przyznawania i pozbawienia licencji zawodowych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego, uchwalonym przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. nr 127, poz. 857 z późn. zm.), ważne są tylko te licencje zawodowe, które wydane zostały na dany rok kalendarzowy. Wszystkie inne wydane w różnym czasie z napisem bezterminowe ważne były do [...] grudnia 2011 r., a po tej dacie stały się jedynie kartą pamiątkową. W związku z powyższym KGP stwierdził, że wydana S. L. w 2008 r. licencja sportowa utraciła swoją ważność w dniu [...] grudnia 2011 r. Tym samym, w sytuacji gdy ww. nie dostarczył aktualnej licencji sportowej, organ Policji jego wniosku nie mógł rozpatrzyć pozytywnie. Organ II instancji podniósł dodatkowo, że nawet gdyby S. L. spełniał wszystkie formalne przesłanki wskazane w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, to zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przemawia za wydaniem mu pozwolenia na posiadanie 5 egzemplarzy broni sportowej, albowiem swoje żądanie opiera on tylko na deklaracji, że zamierza uprawiać strzelectwo sportowe, nie przedstawił natomiast żadnych dokumentów potwierdzających, że strzelectwo sportowe w ogóle uprawia, tj., że bierze udział w zawodach i treningach sportowych. Pismem z dnia 21 czerwca 2012 r. S. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wnosząc o jej zmianę. Skarżący odnosząc się do zarzutu organu, że nie spełnia jednego z wymogów formalnych wydania pozwolenia na broń, tj. posiadania w momencie składania podania ważnej licencji sportowej, wyjaśnił, że dostarczona przez niego w momencie składania wniosku o wydanie pozwolenia licencja wydana została [...] września 2008 r. z terminem ważności "bezterminowo" przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego w oparciu o uprawnienia wynikające z ustawy o kulturze fizycznej z dnia 18 stycznia 1996 r. oraz ustawy o sporcie kwalifikowanym z dnia 29 lipca 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w rozpoznawanej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego ani procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały przesłanki do negatywnego rozpoznania wniosku strony o wydanie pozwolenia na posiadanie pięciu sztuk broni sportowej. Materia pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę uważa się w szczególności udokumentowane członkowstwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. W świetle przytoczonych regulacji, jedną z koniecznych przesłanek, od spełnienia której zależy możliwość przyznania pozwolenia na posiadanie broni sportowej jest posiadanie licencji właściwego polskiego związku sportowego. Kwestią oczywistą i niewymagającą dowodzenia jest zaś to, że w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 omawianej ustawy mowa jest o aktualnej (ważnej) licencji związku sportowego, jaką winien legitymować się kandydat do pozwolenia na posiadanie broni sportowej. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną był fakt dołączenia przez skarżącego do wniosku o pozwolenie na posiadanie broni sportowej, licencji sportowej z dnia [...] września 2008 r., określonej jako bezterminowa. Poza sporem było również to, że Polski Związek Strzelectwa Sportowego, działając na podstawie ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. nr 127, poz. 857 ze zm.), wydał regulamin przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego. Zgodnie zaś z zapisami tego regulaminu, ważne są tylko te licencje, które zostały wydane na dany rok kalendarzowy. Licencje oznaczone jako "bezterminowe" są ważne jedynie do dnia 31 grudnia 2011 r., a po tej dacie stają się kartą pamiątkową. W świetle powyższego, w ocenie tutejszego Sądu, organ był uprawniony do tego, aby odmówić stronie wydania żądanego pozwolenia na broń. W chwili wydawania decyzji przez organ I instancji w dniu [...] marca 2012 r. strona nie posiadała już ważnej licencji związku sportowego. Licencja ta, wobec nowych regulacji prawnych, utraciła bowiem swą ważność z dniem [...] grudnia 2011 r. Wbrew twierdzeniom strony nie sposób przyjąć, że sporna licencja, oznaczona jako "bezterminowa", wykreowała po stronie skarżącego swoiste prawa nabyte w zakresie oznaczonym w tej licencji. Co się bowiem tyczy problematyki dostępu do broni palnej, to nie można w odniesieniu do niej podnosić w sposób skuteczny twierdzeń o prawach nabytych. Wynika to ze ściśle reglamentowanego charakteru uprawnień do posiadania broni, które nie należą do zakresu praw i wolności obywatelskich. Stąd w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych, odnośnie sposobu uzyskiwania licencji zawodniczych i ich ważności, te nowe uregulowania należy również odnosić do uprawnień nabytych wcześniej. Wcześniejsze uprawnienia należy więc badać przez pryzmat aktualnych regulacji prawnych. W sposób zbieżny z powyższymi wywodami wypowiedział się także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt P 10/10, stwierdzając m.in., że pod rządami nowej ustawy o sporcie, nastąpiła likwidacja mechanizmu kontroli decyzji licencyjnych przez sądy administracyjne. Trybunał podkreślił także, iż dawne uregulowania prawne należy stosować jedynie w odniesieniu do spraw, w których postępowanie zostało wszczęte zanim weszła w życie nowa ustawa o sporcie. W związku z powyższym, w sytuacji gdy postępowanie wywołane wnioskiem strony o przyznanie prawa do posiadania pięciu sztuk broni palnej – sportowej, zostało wszczęte w chwili, gdy obowiązywała już nowa ustawa o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 127, poz. 857 ze zm.), organ badając wniosek miał pełne podstawy do tego, aby czynić to z uwzględnieniem zapisów regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego, wydanego przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, działającego na podstawie ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. nr 127, poz. 857 ze zm.). Stąd więc, biorąc pod uwagę fakt, że w świetle aktualnych regulacji prawnych, na dzień wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji skarżący nie posiadał ważnej licencji zawodniczej, po stronie organu istniał obowiązek odmowy udzielenia żądanego pozwolenia. Na marginesie podnieść zaś należy, że materią pozostającą bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia było to, że badany wniosek strony został złożony do organu w czasie, zanim jeszcze, w myśl nowych regulacji, licencja zawodnicza skarżącego utraciła swą ważność. Istotne dla sprawy jest bowiem to, że strona nie legitymowała się ważną licencją zawodniczą w chwili wydawania decyzji przez organy I i II instancji. W ocenie tutejszego Sądu, organ zasadnie również odmówił wydania stronie pozwolenia na posiadanie pięciu sztuk broni sportowej, powołując się na okoliczność, że strona nie udowodniła tego, aby w sposób czynny uprawiała sport strzelecki. Obowiązek wykazania tej okoliczności nie został wprawdzie sformułowany przez ustawodawcę wprost w przepisach omawianej ustawy, jednakże istnienie tego obowiązku można wywieść przy dokonaniu wykładni funkcjonalnej art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.). Dokonując takiej wykładni należało zaś mieć na względzie dwie główne kwestie. Przede wszystkim w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię, winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji, powinna zmierzać w kierunku zawężającym, zamiast rozszerzającym. Kolejną kwestią, którą należało brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni funkcjonalnej omawianej normy prawnej jest to, iż ustawodawca przy tworzeniu przepisów prawa postępuje w sposób racjonalny. Nowo wprowadzane uregulowania winny więc pozostawać w spójności z generalnymi regulacjami dotyczącymi konkretnej materii. Stąd więc należało założyć, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, iż prawa do posiadania broni palnej nie mają obywatele, nie dopuściłby do sytuacji, by do obrotu mogła dostać się bliżej nieograniczona ilość sztuk broni. W ocenie tutejszego Sądu, odczytując unormowanie art. 10 ust. 1 omawianego aktu prawnego, przy uwzględnieniu rozważań przedstawionych powyżej, uznać należy, iż ustawodawca reguluje tym przepisem jedynie materię przyznania uprawnienia do posiadania jednej sztuki broni palnej. Pamiętając bowiem o tym, iż omawiane prawo jest wyjątkiem od reguły, nie sposób byłoby przyjąć, że racjonalny ustawodawca zakłada sytuację, w której obywatel domaga się od razu przyznania uprawnienia do wielu sztuk broni. Nie sposób też byłoby zgodzić się z poglądem (pamiętając o niemożliwości dokonywania wykładni rozszerzającej przedmiotowych przepisów), by takie same przesłanki miały decydować o przyznaniu prawa do jednej sztuki broni, jak i co do kilku, czy kilkunastu sztuk broni. Tak więc w sytuacji, gdy skarżący domagał się udzielenia uprawnienia do posiadania pięciu sztuk broni palnej, winien udowodnić występowanie ważnej przyczyny posiadania każdego z rodzajów żądanej broni. Winien więc przekonać organ, iż każda sztuka broni opisana we wniosku jest mu niezbędnie potrzebna dla możliwości kontynuowania uprawiania sportu strzeleckiego. Przenosząc powyższe rozważania na materię uregulowania zawartego w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, wskazać należy, że na wnioskodawcy spoczywał ciężar udowodnienia, iż każdego rodzaju broni opisanego we wniosku, używał już przy uprawianiu sportu strzeleckiego. Odnosząc się bowiem po raz kolejny do instytucji racjonalnego ustawodawcy, nie sposób byłoby przyjąć, iż taki ustawodawca tworząc przepisy dotyczące materii wyjątkowej, umożliwiałby obywatelom dostęp do broni palnej, w oparciu o przesłanki przyszłe i niepewne (tj. chęć używania każdego rodzaju broni przy uprawianiu sportu strzeleckiego w bliżej niesprecyzowanej przyszłości), a nie w oparciu o zaistniałe fakty. Pomiędzy formą faktycznego uprawiania sportu strzeleckiego, a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem, winna więc istnieć korelacja. Podnieść również należy, iż ustawodawca formułując przepis art. 10 ust. 3 przedmiotowego aktu prawnego, posłużył się zwrotem "w szczególności", przy określaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Powyższe sprawia więc, iż intencją ustawodawcy nie było ograniczenie się wyłącznie do przesłanek wskazanych w powyższym przepisie, przy ustalaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Organ miał więc możliwość żądania od skarżącego wykazania istnienia ważnej przyczyny posiadania pięciu sztuk broni palnej, również przy użyciu innych przesłanek. W świetle powyższego, w sytuacji gdy poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący nie wykazał tego, aby w sposób czynny uprawiał sport strzelecki, organ zasadnie uwypuklił ten brak dowodowy, jako kolejną przesłankę uniemożliwiającą przyznanie stronie uprawnienia do posiadania pięciu sztuk broni palnej – sportowej. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, ani nie dopatrując się zarzucanych w niej naruszeń prawa oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). ----------------------- 6