II SA/Wa 127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - oddala skargę - Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia Z. D. z dnia [...] września 2012 r. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r., w sprawie wyjaśnienia wątpliwości, dotyczących decyzji Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 1995 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że w stosunku do Z. D. było prowadzone, na podstawie obowiązujących wówczas przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej - postępowanie dyscyplinarne, zakończone ostatecznym orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z dnia [...] maja 1995 r. W ocenie organu, w ówczesnym postępowaniu wznowieniowym, toczącym się w 1995 r., nie mogły znaleźć zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego również decyzja w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego, jak i postanowienie w sprawie wyjaśnienia wątpliwości, związanych z tą decyzją, nie mogły zostać poddane regulacji zawartej w przepisach K.p.a. Oznacza to, że od powyższych orzeczeń nie przysługują środki odwoławcze, przewidziane w art. 113 K.p.a., na które strona powołała się w zażaleniu z dnia [...] września 2012 r. Organ wskazał, że niedopuszczalność zaskarżenia (zażalenia z dnia [...] września 2012 r.) wynika z przyczyn przedmiotowych, tj. z braku przedmiotu zaskarżenia. Z. D. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, wydane w trybie art. 134 K.p.a., stwierdzające niedopuszczalność zażalenia, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie lub stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł, że przepisy K.p.a. mogły być stosowane w sprawach dyscyplinarnych, gdy nie było wyraźnego odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego, co zostało wprowadzone dopiero ustawą z dnia 8 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 152, poz. 723). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] została wydana na wniosek skarżącego o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone było w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Podkreślił, że decyzja o odmowie wznowienia postępowania została wydana, z uwagi na brak przesłanek z § 30 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Nadto, iż decyzja – wydana w toku postępowania dyscyplinarnego – nie jest aktem administracyjnym w rozumieniu przepisów K.p.a., a tym samym powoływanie się strony na art. 113 K.p.a. jest bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi Z. D. w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia z dnia [...] września 2012 r. z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest możliwość stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych wznowieniowych, dotyczących funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż decyzją Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 1995 r. nr [...] odmówiono Z. D. wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Podkreślić należy, iż postępowanie nadzwyczajne (wznowieniowe) prowadzone było w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 88, poz. 400 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 52, 243 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 121 ust. 3 powołanej ustawy. Żaden z przepisów Rozdziału 11 ustawy o PSP (obowiązującej wówczas), regulujących zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej strażaków ani powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego, nie daje podstaw do stwierdzenia, że sprawa wszczęta w trybie wznowieniowym, dotycząca wymierzenia kary dyscyplinarnej, stanowiła sprawę administracyjną, załatwianą w formie decyzji administracyjnej. Wręcz przeciwnie, sprawy te należy zakwalifikować do prerogatyw pragmatyki służbowej, a nie do spraw z zakresu postępowania administracyjnego. Analiza wyżej przytoczonych pragmatycznych przepisów (ustawy oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia wykonawczego) prowadzi do wniosku, że problematyka postępowania dyscyplinarnego wobec strażaków Państwowej Straży Pożarnej została uregulowana w sposób kompleksowy i wyczerpujący w powyższych aktach prawnych, co przesądza o tym, że ani do postępowania dyscyplinarnego, ani do postępowania wznowieniowego w tym zakresie nie mają zastosowania żadne inne przepisy, w szczególności przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić również trzeba, że stosownie do art. 3 § 3 pkt 2 obowiązującego wówczas K.p.a. (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26), przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosowało się do postępowania w sprawach wynikających z podległości służbowej pracowników organów i innych państwowych jednostek organizacyjnych, natomiast art. 196 § 4 pkt 2 i pkt 4 stanowił, że w sprawach tych oraz w sprawach dyscyplinarnych decyzja organu administracji państwowej nie podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Reasumując stwierdzić należy, iż wniosek Z. D. z dnia [...] lipca 1995 r. o uzupełnienie decyzji Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z dnia [...] lipca 1995 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego, nieprawidłowo został oparty o art. 111 obowiązującego wówczas Kodeksu postępowania administracyjnego. Również zażalenie skarżącego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r., nieprawidłowo złożone zostało w trybie przepisów art. 141 § 1 w związku z art. 113 § 3 K.p.a. Powyższe środki zaskarżenia wniesione de facto w postępowaniu nadzwyczajnym wznowieniowym, regulowały przepisy obowiązującej wówczas pragmatyki służbowej, a nie K.p.a. Podkreślić należy, iż źródłem niniejszego postępowania była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 1995 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Zarówno postanowienie Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości, jak i zażalenie na to postanowienie, wniesione w dniu [...] września 2012 r. (po upływie 17 lat), dotyczyło postępowania nadzwyczajnego (wznowieniowego), zakończonego w 1995 r. Stwierdzić trzeba, iż do postępowań incydentalnych, na tle postępowania głównego, jakim w przedmiotowej sprawie jest odmowa wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zastosowanie powinny znaleźć przepisy pragmatyki służbowej Państwowej Straży Pożarnej, dotyczące wznowienia postępowania, a nie przepisy ogólne, tj. Kodeks postępowania administracyjnego. Podkreślić również należy że przepisy pragmatyki służbowej Państwowej Straży Pożarnej w zakresie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, znajdujące się w Rozdziale 6 rozporządzenia wykonawczego z dnia 11 czerwca 1992 r., zostały ustawą z dnia 8 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 152, poz. 723), uregulowane w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej. Na mocy przepisów przejściowych racjonalny ustawodawca uznał, w art. 3 wskazanej ustawy, że sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia ustawy w życie prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych, aż do prawomocnego ich zakończenia (ust. 1), a postępowanie dyscyplinarne wszczęte przed dniem 1 lipca 1997 r. prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych (ust. 2). Oznacza to, że do spraw incydentalnych, pochodnych od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 1995 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zastosowanie muszą znaleźć przepisy pragmatyczne, obowiązujące w dacie wydania tej decyzji, tj. na dzień [...] lipca 1995 r. W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego PSP z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] odpowiada prawu, z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, bowiem kwestionowany przez skarżącego akt nie został wydany w trybie postępowania administracyjnego, regulowanego przepisami K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.