II SA/Wa 1271/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął T.G. pozwolenie na broń palną myśliwską i palną bojową. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął T.G. pozwolenie na broń palną bojową. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania T.G., decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wywodził, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba ją posiadająca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Wobec T.G. zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego osobą wzbudzającą obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest w szczególności osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec której toczy się postępowanie karne o takie przestępstwa. Zdaniem organu, z powyższego wynika, że ustawodawca nie stworzył enumeratywnego katalogu przesłanek, które tę obawę uzasadniają, pozostawiając tym samym ustalenie jeszcze innych organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń. Organy te przyjęły zatem, iż należy do nich zaliczyć, m.in. oskarżenie o popełnienie lub dopuszczenie się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza tego, którego jednym ze znamion jest nietrzeźwość sprawcy, a to ze względu na wagę tego rodzaju czynu dla stosunków społecznych oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż czyn taki pośrednio godzi także w życie i zdrowie ludzi, a zatem narusza szeroko pojęty interes publiczny. W ocenie organu, kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest przy tym przejawem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o jej braku wyobraźni co do możliwych jej zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Takie natomiast cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń nie mogą być obojętne dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ stwierdził, że w przypadku T.G. wystąpiły wskazane powyżej okoliczności, został bowiem skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] kwietnia 2010 r. za czyn z art. 178a § 1 kk, tj. za to, że kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Komendant Główny Policji wywodził, że organ I instancji wziął pod uwagę także pozytywne opinie o stronie. Organ odwoławczy podzielił jednak w pełni stanowisko, iż nawet pozytywna opinia o stronie z miejsca jej zamieszkania oraz to, że strona przechowuje broń prawidłowo nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Zdaniem organu odwoławczego warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń nie jest ani istnienie związku między popełnionym przestępstwem i bronią, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła, czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie takiego zachowania, oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. W takiej sytuacji zachowanie stronie prawa do broni byłoby sprzeczne z interesem społecznym, któremu ustawodawca poprzez obligatoryjny charakter w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przyznał bezwzględne pierwszeństwo. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T.G., zarzucając jej naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, a także pominięcie przez organ istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przywrócenie pozwolenia na broń. Skarżący argumentował, że bezzasadne było przyjęcie, że czyn za który został skazany wypełnia znamiona przestępstwa przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu. Błędne było także wnioskowanie organów, że podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń może być każde popełnione przestępstwo, które spowodowało nadszarpnięcie nieskazitelnej opinii o osobie posiadającej broń. Nadto organy obu instancji zlekceważyły fakt posiadania pozytywnych opini w miejscu zamieszkania, jak i w Kole Łowieckim. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów o postępowania, co czyni skargę niezasadną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), stosownie do którego właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użyty przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zwrot "w szczególności" oznacza, że możliwe jest cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni osobie podejrzanej lub skazanej również za przestępstwo innego rodzaju niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Przykładem takiego przestępstwa jest, w ocenie Sądu, czyn z art. 178a § 1 kk, który ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Pogląd taki prezentowany jest też przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 664/10 stwierdził, iż nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych, że do tego rodzaju obawy, o której mowa w powołanym wyżej przepisie, należy popełnienie przestępstwa z art. 178a kk. W sprawie bezspornym jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, określone w art. 178a § 1 kk, tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznegow stanie nietrzeźwości (0,3 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Organ wykazał, że popełnienie tego czynu przez skarżącego świadczy o jego lekceważącej postawie wobec porządku publicznego i powoduje, że nie można go uznać za osobę o nieskazitelnym charakterze, która stosuje się do obowiązujących zasad tego porządku. Osoba o takiej postawie nie daje gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni.Prawidłowo uznano ten fakt za przesłankę cofnięcia T.G. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Popełnienie przestępstwa z art. 178a kk cechuje abstrakcyjne narażenie na niebezpieczeństwo, które nie zostało uzależnione od nastąpienia skutku. Nie ulega wątpliwości, że zachowanie skarżącego stworzyło realne zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia dla niego samego, jak i pozostałych uczestników ruchu drogowego. Ustalenia powyższego i wynikającej stąd obawy, co do możliwego sprzecznego z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego sposobu użycia przez niego broni, nie sposób podważyć ani pozytywną opinią strony z miejsca zamieszkania, ani faktem, iż czyn ten nie miał żadnego związku z posiadaniem broni. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym i jej istnienie zawsze opiera się na prognozach, które przeprowadza się w oparciu o te fakty, które wydarzyły się do daty prognozowania. W każdym przypadku prognoza będzie pewnym wybieganiem w przyszłość i ze swej istoty nigdy nie zawiera w sobie elementu pewności. Ustawodawca uznał jednak, że z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać pod uwagę właśnie przewidywania. Jest to pewien rodzaj ostrożności ze strony ustawodawcy, która to ostrożność, gdy chodzi o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest z oczywistych względów uzasadniona. Organ trafnie przyznał w przedmiotowej sprawie prymat interesowi społecznemu nad interesem strony, ponieważ nie ma żadnej gwarancji, że skarżący, który kierował samochodem w stanie nietrzeźwości nie zachowa się równie nieodpowiedzialnie posługując się bronią bojową i tym samym spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślenia wymaga, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywateli do broni został poddany istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu Państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 wskazano, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.