II SA/Wa 1273/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Andrzej Kołodziej, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi S.C. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji MON z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], wydanego na podstawie art. 59 Kodeksu postępowania administracyjnego, którym odmówił S.C. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji MON nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. w przedmiocie zawieszenia wypłaty części uposażenia w dalszej treści uzasadnienia zwanej decyzją nr [...]. W uzasadnieniu podał, że powołaną decyzję nr [...], S. C. otrzymał w dniu [...] lipca 2003 r., co potwierdza adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu nadania przesyłki z decyzją. Termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w siódmym dniu, licząc od dnia następnego po dniu jej otrzymania. S. C. uchybił temu terminowi. Wnioskiem z dnia [...] września 2004 r. domagał się przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...]. Przywrócenie terminu jest instytucją procesową, mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania. Wniosek S. C. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...] nie spełniał wszystkich warunków określonych w art. 59 § 1 i § 2 k.p.a., umożliwiających przywrócenie tego terminu, a mianowicie do wniosku nie załączył odwołania od tej decyzji, a ponadto nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, tym bardziej że w tym czasie (otrzymanie decyzji nr [...]) był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika procesowego - adwokata. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. C. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, zarzucając, iż zaskarżone postanowienia zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w uzasadnieniu organ powołał tylko okoliczności faktyczne, które w jego ocenie, wpłynęły na odmowę przywrócenia terminu, nie wspomniał natomiast o tych, które mogły stanowić podstawę do przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Wyjaśnił, że decyzję nr [...] otrzymał w szczególnie niekorzystnych dla niego okolicznościach, gdy przebywał tymczasowo aresztowany w Areszcie Śledczym w [...]. Adresowaną do niego korespondencję, po potwierdzeniu odbioru, przekazywał na przechowanie do wychowawcy oddziału. Podkreślił, że podczas pobytu w areszcie śledczym nie miał żadnych możliwości do merytorycznego ustosunkowania się do otrzymanej decyzji nr [...]. Dlatego też dopiero z chwilą zwolnienia z aresztu, w dniu następnym po zwolnieniu, złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...]. Przyznaje, że wprawdzie podczas pobytu w areszcie śledczym, był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika procesowego - adwokata, ale ten reprezentował go tylko w sprawie karnej i odmówił wystąpienia w sprawie administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę S. C. pod tym katem, Sąd nie stwierdził, aby organy podejmujące zaskarżone postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...], dopuściły się naruszenia procedury administracyjnej w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Postawę prawną zaskarżonych postanowień stanowił art. 58 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że w razie uchybienia terminu organ przywróci zainteresowanemu termin, jeżeli spełni on łącznie następujące przesłanki: ” złoży wniosek o przywrócenie terminu ” uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy ” zachowa 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, licząc od dnia, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu, ” wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, dopełni czynności, dla której określony był termin. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że S. C. otrzymał decyzję nr [...] w dniu [...] lipca 2003 r., podczas swego pobytu w areszcie śledczym, gdzie był tymczasowo aresztowany od dnia [...] r. w związku z prowadzącym postępowaniem karnym. Areszt opuścił w dniu [...] września 2004 r. i w dniu następnym - [...] września 2004 r., złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...]. W tym miejscu należy wyjaśnić, że decyzją nr [...], w związku z tymczasowym aresztowaniem, zabierano S. C. wypłatę połowy ostatnio otrzymywanego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Poza sporem pozostaje również, że przez okres ponad [...] miesięcy skarżący nie podejmował żadnych działań w celu złożenia odwołania od decyzji nr [...], mimo że w tym okresie korzystał z usług zawodowego pełnomocnika procesowego - adwokata. Skarżący nawet nie twierdzi, aby kierownictwo aresztu śledczego, w którym przebywał z tytułu tymczasowego aresztowania, w jakimkolwiek stopniu utrudniało mu złożenie odwołania od decyzji nr [...]. Otrzymaną decyzję nr [...], po zapoznaniu się z jej treścią, wraz z pouczeniem o miejscu i terminie złożenia odwołania, przekazał na przechowanie do wychowawcy oddziału w areszcie śledczym. W tych okolicznościach Sąd uznał, że sam fakt pobytu skarżącego w areszcie tymczasowym ponad [...] miesięcy, nie stanowił przeszkody w podjęciu przez skarżącego właściwych działań w kierunku zaskarżenia decyzji nr [...]. Nawet biorąc pod uwagę fakt, że w pierwszym okresie po tymczasowym aresztowaniu, gdy otrzymał decyzję nr [...], znajdował się w głębokim stresie, związanym z pozbawieniem wolności, który mógł uniemożliwiać mu podjęcie właściwych działań w celu zapobieżenia ujemnym skutkom, wynikającym z decyzji nr [...], jednak nic nie usprawiedliwia, aby przez tak długi okres czasu - przez cały czas pobytu w areszcie tymczasowym, nie podjął w końcu kroków zmierzających do zaskarżenia decyzji. Tym bardziej że skutki tej decyzji były bardzo dotkliwe dla niego i jego rodziny. Pozbawieni bowiem zostali tak istotnej części dochodów, jeszcze w sytuacji, gdy rodzina ponosiła koszty jego obrony w prowadzonym postępowaniu karnym. Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonych postanowień i dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.