II SA/Wa 1273/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sławomir Antoniuk, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – oddala skargę – Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., działając na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 144 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku [...] w stanie spoczynku T. B. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. o obniżeniu dodatku służbowego - odmówił przywrócenia terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, co następuje: Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. T. B. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz doręczenie mu tego rozkazu. W uzasadnieniu pisma wskazał, iż o fakcie obniżenia mu dodatku służbowego oraz doręczeniu stosownego rozkazu personalnego w trybie art. 44 § 4 Kpa został powiadomiony pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. Stwierdził, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., albowiem nie został o powyższym postępowaniu powiadomiony ani też nie brał w nim udziału. Nadmienił, że w dniach 16 grudnia 2010 r. oraz 23 grudnia 2010 r. nie otrzymał z poczty informacji, aby odebrać list. Także nikt z członków jego rodziny nie pamięta, aby odbierał awizo. Nadmienił, że był to okres przedświąteczny i do skrzynek pocztowych wkładano mnóstwo gazetek promocyjnych czy też ulotek, a takie rzeczy zazwyczaj wyrzucane są do kosza. Podniósł, iż uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy. Wraz z wnioskiem zainteresowany złożył odwołanie od wskazanego wyżej rozkazu personalnego - w trybie art. 58 § 2 Kpa. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. T. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1239/11 uchylił zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż z adnotacji i pieczęci zamieszczonych na kopercie (zawierającej rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2010 r.) wynika, że przesyłka została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 14 grudnia 2010 r. oraz, że po raz pierwszy awizowano ją w dniu 16 grudnia 2010 r., po raz drugi w dniu 23 grudnia 2010 r., a następnie w dniu 31 grudnia 2010 r. zwrócono do nadawcy jako niepodjętą w terminie. Na przesyłce brak jest jakichkolwiek informacji doręczyciela o tym, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o miejscu odbioru przesyłki. W wytycznych co do dalszego postępowania Sąd nakazał, aby Komendant Główny Policji, ponownie rozpoznając sprawę, wyjaśnił czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji w urzędzie pocztowym oraz ocenił w tym kontekście, czy spełnione zostały przesłanki, określone w art. 44 Kpa. Komendant Główny Policji, ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, wystąpił do Poczty Polskiej S. A. Urząd Pocztowy [...] z prośbą o wyjaśnienie wątpliwości wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W odpowiedzi Poczta wskazała, iż zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki poleconej adresowanej do T. B. - zamieszkałego [...] - pozostawiono w skrzynce oddawczej. Komendant Główny Policji przeanalizował treść § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. nr 5, poz. 34, ze zm.) oraz art. 44 Kpa i opierając się na informacji uzyskanej z Poczty, stwierdził, iż procedura doręczenia zainteresowanemu przesyłki zawierającej rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. została przeprowadzona prawidłowo. Przedmiotowy rozkaz personalny należy zatem uznać za skutecznie doręczony w myśl art. 44 § 3 Kpa. Organ stwierdził, iż z porównania daty doręczenia rozkazu personalnego i daty wniesienia odwołania wynika, że odwołanie zostało wniesione po przekroczeniu czternastodniowego terminu, określonego w art. 129 § 2 Kpa. Następnie, analizując treść art. 53 § 1 i § 2 Kpa, Komendant Główny Policji ustosunkował się do argumentacji strony w zakresie przyczyn uchybienia terminu oraz ustosunkował się do żądania przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Organ wskazał, iż T. B. podnosił, że stosowne awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela ani w dniu 16 grudnia 2010 r., ani też w dniu 23 grudnia 2010 r. i wskazywał, że w okresie przedświątecznym do skrzynek pocztowych wkładano mnóstwo gazetek promocyjnych i ulotek, a takie rzeczy zazwyczaj wyrzucane są do kosza. W ocenie organu, przy ustaleniu prawidłowości doręczenia przedmiotowego rozkazu trudno uznać, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, skoro zainteresowany sam sugeruje, że być może nie dołożono należytej staranności podczas segregacji odbieranych przesyłek. Tym bardziej trudno uznać, że uchybienie nastąpiło bez winy strony, co uzasadniało zastosowanie przez organ art. 59 § 2 Kpa. T. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. Zaskarżonemu postanowieniu T. B. zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego, tj. przepisu art.58 § 1 Kpa, poprzez przyjęcie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy strony, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika brak winy strony; 2. rażące naruszenie prawa procesowego, tj. przepisów art. 6-11 Kpa, poprzez oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu; 3. rażące naruszenie prawa procesowego, tj. przepisów art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 Kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy wyrażające się niezebraniem i nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego, a następnie błędną oceną na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; 4. rażące naruszenie prawa materialnego tj. przepisów art. 44 Kpa, poprzez przyjęcie, że nastąpiło prawidłowe doręczenie zastępcze, które wywołuje skutek prawny. W uzasadnieniu skargi wskazywał, iż z uwagi na brak na kopercie zawierającej przedmiotowy rozkaz niezbędnych adnotacji o sposobie pozostawienia awiza, doręczenie to nie może zostać uznane za prawidłowe. Wskazywał także na zdarzające się nieprawidłowości w doręczeniach właściwego dla jego miejsca zamieszkania urzędu pocztowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny sprawując tę kontrolę, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Trafnie wskazał organ na decydującą rolę w niniejszej sprawie ustaleń dokonanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lipca 2011 r. Zgodnie z art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podmioty wymienione w tym przepisie są zatem faktem i treścią orzeczenia związane, co powinno skutkować uwzględnieniem treści prawomocnego wyroku w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98). Dlatego rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przede wszystkim zbadał prawidłowość realizacji przez Komendanta Głównego Policji wytycznych zawartych w powyższym wyroku z dnia 28 lipca 2011 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ wyrok ten wykonał prawidłowo. W szczególności wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lipca 2011 r. sprowadzały się do zbadania, w jaki sposób doręczyciel pozostawił informację dla adresata o nadejściu i terminie odbioru przesyłki. Podkreślić tu należy, iż wobec bezspornego ustalenia dat kolejnych awizo, jedynie ta kwestia pozostawała niewyjaśniona. Pismo Poczty wskazujące, iż zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki poleconej adresowanej do T. B. - zamieszkałego przy [...] - pozostawiono w skrzynce oddawczej, rozwiało wątpliwości i pozwoliło organowi uznać, że przesyłka została w sposób prawidłowy doręczona skarżącemu, w sposób zastępczy zgodnie z art. 44 § 3 Kpa. Podkreślić tu należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, formułując wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lipca 2011 r., uznał fakt, iż na kopercie przesyłki obok dat kolejnych awizo brak było adnotacji doręczyciela o sposobie pozostawienia adresatowi informacji o przesyłce i terminach jej odbioru. Zatem, w ocenie tego Sądu, nie była to wada w doręczeniu wprost implikująca nieskuteczność doręczenia zastępczego, ale wymagająca wyjaśnienia i dlatego Sąd ten zalecił ustalenie: czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji w urzędzie pocztowym oraz dokonanie oceny w tym kontekście, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 Kpa. Tak zakreślone wytyczne zostały prawidłowo wykonane przez organ. Zatem obecnie podnoszony w skardze zarzut, iż na kopercie przesyłki, obok dat kolejnych awizo, brak było adnotacji doręczyciela o sposobie pozostawienia adresatowi informacji o przesyłce i terminach jej odbioru - a zatem brak było łącznego wystąpienia wszystkich niezbędnych elementów doręczenia zastępczego - nie może, wobec prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2011 r. oraz treści art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, być uznany za skuteczny i wprost implikować nieskuteczność doręczenia. Skarżący otrzymał powyższy wyrok wraz z uzasadnieniem i mógł w odpowiednim terminie kwestionować prawidłowość wytycznych w powyższym zakresie. Obecnie tymi wytycznymi jest związany w taki sam sposób jak organ i Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie, rozpoznający skargę na postanowienie Głównego Komendanta Policji z dnia [...] maja 2012 r. Także wskazywane przez skarżącego zdarzające się nieprawidłowości w działaniu właściwego dla jego miejsca zamieszkania urzędu pocztowego, wobec całkowitej gołosłowności takich twierdzeń, braku wskazania konkretnych sytuacji (np. reklamacje uznane przez Pocztę itp.), nie mogą stanowić prawidłowo uzasadnionego zarzutu skargi. Nadto skarżący nigdy nie zakwestionował prawdziwości oświadczenia Poczty Polskiej S. A. Urząd Pocztowy [...], wyjaśniającego zagadnienie sposobu pozostawienia przez doręczyciela informacji dla adresata o nadejściu i terminie odbioru przesyłki. Nawet, jeżeli o rzeczonym piśmie urzędu pocztowego skarżący nie został, jak twierdzi, poinformowany przez organ, mógł, znając treść uzasadnienia postanowienia, do czasu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, podnosić w skardze wszystkie zarzuty, co do tego pisma i rzetelności zawartych w nim informacji. Tego jednakże nie uczynił. Bacząc na treść uzyskanej z Poczty Polskiej S. A. Urząd Pocztowy [...] informacji, co do sposobu i miejsca pozostawienia awiza oraz bezspornych dat kolejnych awiz, nie sposób jest podzielić zasadność skargi w aspekcie naruszenia art. 44 Kpa oraz naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa, poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i błędnej oceny tego materiału. Również, wobec braku stanowczego zakwestionowania przez skarżącego treści wyżej wspomnianego pisma Poczty Polskiej S. A., chybiony jest zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6-11 Kpa). Przy ocenie prawidłowości zastosowania przez Komendanta Głównego Policji instytucji przywrócenia uchybionego terminu należy podkreślić, iż dla pozytywnego zastosowania tej instytucji niezbędne jest wykazanie przez zainteresowanego, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy. Brak winy strony rozumie się tu jako dochowanie należytej staranności w działaniu strony. Tymczasem we wniosku inicjującym niniejsze postępowania sam skarżący przyznaje, iż "był to okres przedświąteczny i do skrzynek pocztowych wkładano mnóstwo gazetek promocyjnych czy też ulotek, a takie rzeczy zazwyczaj wyrzucane są do kosza". Zatem nie można uznać za niezasadne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie organu, iż skarżący nie dopełnił należytej staranności podczas segregacji znajdujących się w skrzynce pocztowej przesyłek. Powyższe wskazuje na bezzasadność pierwszego zarzutu skargi. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organ w całości prawidłowo zinterpretował i wykonał wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2011 r. Zaskarżone postanowienie nie jest obarczone cechami rażącego naruszenia prawa ani też nie kwalifikuje się do uchylenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.