II SA/Wa 1277/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube, Sędziowie WSA – Anna Mierzejewska, – Janusz Walawski (spr.), Protokolant – Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej – oddala skargę – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1971/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Od powyższego wyroku, pełnomocnik organu wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, w której zarzucił, iż Sąd naruszył przepisy prawa materialnego, tj. § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), poprzez jego błędną wykładnię, tzn. przyjęcie, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej powinno nastąpić w pierwszym dniu po upływie okresu przebywania w rezerwie kadrowej, czyli w dniu [...] października 2007 r., a nie w dniu [...] września 2007 r., które to uchybienie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie i wydanie wadliwego orzeczenia. Podnosząc powyższy zarzut, pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Pełnomocnik skarżącego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, kwestionując zasadność podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię § 8 przedmiotowego rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1212/08, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1971/07 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż użyty w § 8 powołanego wyżej rozporządzenia zwrot "z upływem", należy rozumieć, jako "z chwilą nadejścia określonego terminu trwania". Wobec tego, skoro w analizowanym przepisie określono, że organ zwalnia żołnierza z upływem pozostawania w rezerwie kadrowej, oznacza to, iż w przypadku zwolnienia ze służby wojskowej, ostatni dzień pozostawania w rezerwie kadrowej będzie jednocześnie ostatnim dniem pełnienia służby, a więc istnienia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zatem skoro ostatnim dniem pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej był dzień [...] września 2007 r., to prawidłowo organ zwolnił go z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] września 2007 r. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło bowiem z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Dzień [...] września 2007 r. był ostatnim dniem zawodowej służby wojskowej skarżącego i wraz z jego upływem nastąpiło rozwiązanie tego stosunku, co oznacza, ze od dnia [...] października 2007 r., stron nie wiązał już stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy. Tak więc wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o powyższy przepis, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1, a w szczególności art. 190 tej ustawy, który stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, może odstąpić od wykładni dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny jedynie w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, uległ zasadniczej zmianie lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia, zmienił się stan prawny (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Praw., Warszawa 2005, str. 577). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie orzekając w niniejszej sprawie jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy więc przypomnieć, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne i nie podlegają zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej, która jest środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, kończących postępowanie w danej sprawie (art. 173 § 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Prawomocne zaś orzeczenia sądów administracyjnych, w określonych w ustawie przypadkach, mogą być wzruszone w drodze wznowienia postępowania (art. 270 wskazanej wyżej ustawy). Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie zmienił się stan faktyczny sprawy ani też stan prawny, na podstawie którego można byłoby zastosować nowe przepisy do "starego" stanu faktycznego. Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd stwierdza, iż podziela w pełni argumenty Sądu przedstawione w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. w zakresie zasadności zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, oczywiście z wyłączeniem argumentacji, dotyczącej daty zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym, skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.