II SA/Wa 1277/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 139 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w sprawie przyznania R. S. w ostatnim miesiącu pełnienia służby dodatku służbowego dla żołnierzy pełniących służbę na stanowisku służbowym lekarza. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Płk. lek. R. S. został z dniem [...] kwietnia 2017 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek uprawomocnienia się orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. o trwałej niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 80 ust. 5f w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 7 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726, z późn. zm.) oraz na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 26 ust. 1 pkt 4 i § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296), a także art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., przyznał R. S. pełniącemu zawodową służbę wojskową na stanowisku Szefa [...] w Departamencie Wojskowej Służby Zdrowia, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. w miesiącu kwietniu 2017 r., dodatek służbowy w wysokości 300 zł oraz stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] marca 2017 r. decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie przyznania R. S. dodatku służbowego z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza w Departamencie Wojskowej Służby Zdrowia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że R. S.pobierał dodatek służbowy dla żołnierzy zajmujących stanowisko służbowe lekarza od dnia [...] marca 2012 r. z tytułów zajmowania stanowiska lekarza w: 1) Inspektoracie Wojskowej Służby Zdrowia: (Szef Sekretariatu, Szef Wydziału); 2) Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (Starszy Specjalista- Lekarz Orzecznik); 3) w komórce organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej - Departament Wojskowej Służby Zdrowia (Szef Oddziału), które w etatach jednostek wojskowych oznaczono cechą korpusu osobowego medycznego - 40 oraz cechą grupy osobowej lekarzy - A. Organ przywołał treść art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i wskazał, że z powyższych przepisów wynika, iż wysokość dodatku służbowego dla lekarzy jest zróżnicowana w zależność od rodzaju komórki/jednostki organizacyjnej resortu obrony narodowej, w której umiejscowione jest stanowisko służbowe zajmowane przez lekarza (w rozumieniu art. 6 pkt 3 ustawy pragmatycznej). Stąd, w ocenie organu, należało uznać, że są to różne tytuły ww. uprawnienia przewidziane dla lekarzy. Dyrektor Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia podał, że R. S.pobierał dodatek służbowy z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego w następujących jednostkach i komórkach organizacyjnych: Szef Sekretariatu - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od [...] marca 2012 r. do [...] października 2013 r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.; Szef Wydziału - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od [...] października 2013 r. do [...] stycznia 2014 r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.; Starszy Specjalista - Lekarz Orzecznik - Centralna Wojskowa Komisja Lekarska - w wysokości 1,0 kwoty bazowej, tj. 1500,00 zł miesięcznie - od [...] stycznia 2014 r. do [...] listopada 2015 r. - na podstawie decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Szef Oddziału - Departament Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od [...] grudnia 2015 r. do [...] kwietnia 2017 r. - na podstawie decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dn[...] grudnia 2015 r. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że R. S., stosownie do treści art. 80 ust 5f ustawy pragmatycznej, w ostatnim miesiącu pełnienia służby (tj. w kwietniu 2017 r.) będzie przysługiwał dodatek z jednego tytułu w najwyższej wysokości przy uwzględnieniu okresu jego pobierania tj. dodatek z tytułu pełnienia służby na stanowisku lekarza w Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, w wysokości 1500 zł, w okresie od [...] stycznia 2014 r. do [...] listopada 2015 r. Dyrektor Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia podał, że w myśl § 6 ust. 1 pkt 2 w związku z treścią § 28 ust 2 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. żołnierzowi przysługuje w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej dodatek w wysokości 1/10 wyżej obliczonej kwoty, za każdy rok otrzymywania dodatku w przypadku, gdy żołnierz otrzymywał dodatek przez okres krótszy niż 10 lat z tym, że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się, jako pełny rok. W związku z tym, że R. S. otrzymywał przedmiotowy dodatek przez okres 1 roku 10 miesięcy 19 dni, to w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej przysługuje mu dodatek w kwocie 300,00 zł (1/10 x 2 lata x 1.500,00 zł). Jednocześnie Dyrektor Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia wskazał, że należało na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. stwierdzić wygaśnięcie decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. na podstawie, której R. S. pobierał dodatek służbowy z tytułu pełnienia służby na stanowisko lekarza w Departamencie Wojskowej Służby Zdrowia. Organ wyjaśnił przy tym, że przesłanką do wygaszenia wskazanej decyzji jest jej bezprzedmiotowość, w związku z wydaniem decyzji określającej prawo do dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu wygasło bowiem uprawnienie będące przedmiotem decyzji nr [...], a w to miejsce weszło uprawnienie do dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby i w związku z tym uzasadnione jest twierdzenie, że decyzja z [...] grudnia 2015 r. jest bezprzedmiotowa. Interes społeczny polega na wyeliminowaniu z obrotu prawego tzw. "pustej" decyzji, która nie kształtuje żadnego uprawnienia, ani obowiązku organu. Od powyższej decyzji R. S. wniósł odwołanie do Ministra Obrony Narodowej. Decyzji tej zarzucił błędną wykładnię § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w związku z art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazał, że decyzja ta została wydana w następstwie błędnych interpretacji polegającej na tym, że organ I instancji uznał, iż zostały spełnione przesłanki do przyznania dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w wysokości 300,00 zł, tj. wyłącznie z jednego tytułu otrzymywania tego dodatku, pominąwszy zupełnie czasokres otrzymywania przez niego w ostatnich dziesięciu latach służby wojskowej dodatków również z innych tytułów. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Obrony Narodowej powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister Obrony Narodowej wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże Dyrektor Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia dokonał błędnej wykładni przepisów dotyczących przyznawania w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku służbowego, skutkującą przyznaniem skarżącemu dodatku służbowego w zawyżonej wysokości. Organ odwoławczy zaznaczył, że ze względu na złożony proces wykładni przedmiotowych przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne, dokonanej w skarżonej decyzji wykładni nie można uznać za rażąco naruszającą prawo. Wyjaśnił, że mając na uwadze ustanowiony w art. 139 K.p.a. zakaz reformationis in peius, decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy. Minister Obrony Narodowej przywołał treść art. 80 ust 5f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i wyjaśnił, że żołnierz zawodowy może otrzymywać dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego, określonego w § 26 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, lub z drugiego tytułu pełnienia służby w jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej, określonych w § 27 tego rozporządzenia. Minister zacytował treść § 26 ust. 1 oraz § 27 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia i wyjaśnił, że tytułem uprawniającym żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku służbowego jest zajmowanie stanowiska określonego w § 26 ust 1 pkt 1 do pkt 10 albo służba w jednostce wojskowej - określona w § 27 ust. 1 pkt 1 do pkt 5. Jeżeli zatem R. S. otrzymywał przez okres prawie 5 lat dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza, określony w § 26 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, to był to jeden tytuł uprawniający do otrzymywania tego dodatku, którego wysokość zróżnicowana była w zależności od usytuowania stanowiska służbowego. Aby można było twierdzić, że posiadał on różne tytuły uprawniające go do otrzymywania dodatku służbowego, musiałby otrzymywać przez pewien okres dodatek za zajmowanie stanowiska lekarza, a przez następny okres dodatek za pełnienie służby np. w Jednostce Wojskowej Nr [...]. Zdaniem organu byłyby wówczas to różne tytuły uprawniające do otrzymywania dodatku służbowego, z których w ostatnim miesiącu służby należałoby wybrać tytuł, z którego oficer otrzymywał dodatek w najwyższej wysokości, z jednoczesnym uwzględnieniem okresu jego pobierania. W ocenie Ministra w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, oficer otrzymywał bowiem dodatek służbowy z jednego tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza w różnych jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej. Przy czym w związku z różnym usytuowaniem tych stanowisk, dodatek ten wynosił od 450 zł do 1500 zł, a zatem w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługuje mu dodatek w wysokości ostatnio otrzymywanej z jednoczesnym uwzględnieniem 5-letniego okresu jego pobierania. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne jest, iż R. S. otrzymywał dodatek za zajmowanie stanowiska służbowego lekarza od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r., tj. przez okres 4 lat, 11 miesięcy i 26 dni. W miesiącu marcu 2017 r. dodatek ten otrzymał w wysokości 450 zł, tj. 30 % kwoty bazowej wynoszącej 1500 zł. Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz treść § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, stwierdzić zatem należało, iż oficer otrzymywał dodatek służbowy o charakterze stałym przez okres pięciu lat. W związku z powyższym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługiwał mu dodatek służbowy, w wysokości 5/10 otrzymywanego ostatnio dodatku służbowego, tj. w kwocie 225 zł. W dalszej części uzasadnienia decyzji Minister podał, że pomimo dokonania opisanej wyżej błędnej wykładni przepisów dotyczących przyznawania w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku służbowego, skutkującej przyznaniem odwołującemu się dodatku służbowego w zawyżonej wysokości, należało skarżoną decyzję, mając na uwadze treść art. 139 K.p.a., utrzymać w mocy. Wydanie bowiem decyzji uwzględniającej prawidłowo naliczony w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek służbowy w wysokości 225,00 zł, spowodowałoby obniżenie przyznanych oficerowi należności związanych ze zwolnieniem ze służby wojskowej, a tym samym obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek decyzji wydanej przez organ odwoławczy. Odwołując się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie Minister Obrony Narodowej wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a ponadto, skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. Zdaniem Ministra w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. R. S. wniósł na powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu l instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędną wykładnię § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w związku z art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazał, że decyzja ta została wydana w następstwie błędnych interpretacji polegającej na tym, że organ I instancji uznał, iż zostały spełnione przesłanki do przyznania dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w wysokości 300,00 zł, tj. wyłącznie z jednego tytułu otrzymywania tego dodatku, pominąwszy zupełnie czasokres otrzymywania przez niego w ostatnich dziesięciu latach służby wojskowej dodatków również z innych tytułów. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w swojej karierze wojskowej w ostatnich 10-ciu latach pełnienia służby pobierał dodatek służbowy z różnych tytułów i w różnych wysokościach. Skarżący wymienił stanowiska służbowe, na których pobierał przedmiotowy dodatek, wysokość dodatku oraz okres jego pobierania. Podniósł, że brzmienie art. 80 ust. 5f wskazuje, iż owszem w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej przyznaje się żołnierzowi dodatek z jednego tytułu w najwyższej wysokości, ale "z każdego jednego tytułu" w danym okresie i to w tejże najwyższej wysokości. Zdaniem skarżącego organ dokonał niewłaściwej subsumpcji zaistniałego stanu faktycznego do tak skonstruowanej normy prawnej. Skarżący wywiódł, że z treści art. 80 ust. 6 ustawy pragmatycznej wynika, iż dodatek służbowy, w jego przypadku dodatek lekarski, przysługuje z samego li tylko faktu zajmowania stanowiska służbowego w określonej instytucji, a jego wysokość zdeterminowana jest chociażby miejscem pełnienia służby (czy jest to komórka organizacyjna MON, wojskowa komisja lekarska, czy jednostka budżetowa itp.). Ponadto zdaniem skarżącego brzmienie art. 80 ust 6a pkt 2 ustawy, stanowiącego wytyczne dla rozporządzenia, świadczy o tym, iż pełnienie służby w określonych (odrębnych) jednostkach wojskowych jest jednym z kryteriów uznania tych czynności za inny tytuł dodatku. Zdaniem skarżącego organy obydwu instancji źle zinterpretowały obowiązujące przepisy, albowiem uznano, iż w przedmiotowym stanie faktycznym należy mu się tylko jeden dodatek, tymczasem według założenia prawodawcy należało przyznać ten dodatek z każdego jednego tytułu w najwyższej wysokości (w sytuacji gdyby dodatek przysługiwał w wysokości tzw. "widełek"). Skarżący zarzucił, że organy bezpodstawnie pominęły pozostałe okresy pobierania przez niego różnych dodatków, co jego zdaniem, jest niezgodne z ustawą pragmatyczną oraz wskazuje na zupełnie "demotywacyjny" charakter awansu służbowego wobec tak przyjętego niekorzystnego liczenia wysokości uposażenia w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W jego ocenie, taki stan faktyczny przewidziany przepisami rozporządzenia mógłby zaistnieć gdyby otrzymywał dodatki z dwóch różnych rodzajowo tytułów w jednym i tym samym czasie służby, przykładowo z tytułu pełnienia służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych oraz lekarski. Wówczas faktycznie winien być mu przyznany jeden dodatek w najwyższej wysokości. Ponadto skarżący stwierdził, że wbrew dyspozycji rozporządzenia przyznano mu dodatek w wysokości 20% w ostatnim miesiącu pełnienia służby, co jest błędem interpretacyjnym, gdyż powinien być on przyznany w wysokości 1500 zł, a nie 300 zł. Skarżący wskazał także, że oczywiście wysokość dodatku służbowego z jednego tytułu uzależnia się od wysokości dodatku i okresu jego otrzymywania. Jednak w ostatnim miesiącu pełnienia służby w decyzji winny być odzwierciedlone różne tytuły (wszystkie) okresy upoważniające do dodatku, a w sytuacji gdyby wysokość kształtowała się na zasadzie "widełek", to świadczenie winno być przyznane w najwyższej możliwej wysokości z każdego odrębnego tytułu. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ zauważył, że zgodnie z art. 80 ust. 5e ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierzowi zawodowemu spełniającemu równocześnie warunki do otrzymywania dodatków specjalnych o charakterze stałym z kilku tytułów przysługuje jeden dodatek specjalny w wyższej stawce miesięcznej. Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku zbiegu uprawnień do dodatku służbowego. A zatem jeśliby skarżący był uprawniony równocześnie do dodatku służbowego z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza i jednocześnie, w związku z pełnieniem służby np. w Jednostce Wojskowej Nr [...] , do dodatku służbowego z tytułu pełnienia służby w tej jednostce wojskowej, to otrzymywałby jeden dodatek służbowy w wyższej stawce miesięcznej. W ocenie organu błędny jest zatem wywód skarżącego wskazujący, że każde stanowisko uprawniające do otrzymywania dodatku służbowego jest oddzielnym tytułem uprawiającym do tegoż dodatku. Minister wyjaśnił także, że prawodawca tak skonstruował przepis o dodatku służbowym z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza, aby zachęcić żołnierzy lekarzy do służby w jednostkach wojskowych oraz wojskowych komisjach lekarskich, w których zaszeregowanie stanowisk etatowych do stopni wojskowych jest dużo niższe niż w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej, w dowództwach Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoracie Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwie Garnizonu Warszawa, Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej, Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej nie narusza prawa. W niniejszej sprawie jest kwestią niesporną, że R. S. w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej pobierał dodatek służbowy z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego lekarza w następujących jednostkach i komórkach organizacyjnych: Szef Sekretariatu - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od [...] marca 2012 r. do [...] października 2013 r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.; Szef Wydziału - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od [...] października 2013 r. do [...] stycznia 2014 r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.; Starszy Specjalista - Lekarz Orzecznik - Centralna Wojskowa Komisja Lekarska - w wysokości 1,0 kwoty bazowej, tj. 1500,00 zł miesięcznie - od [...] stycznia 2014 r. do [...] listopada 2015 r. - na podstawie decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Szef Oddziału - Departament Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od [...] grudnia 2015 r. do [...] kwietnia 2017 r. - na podstawie decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast to w jakiej wysokości powinien zostać przyznany skarżącemu dodatek służbowy w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Problematyka dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych uregulowana została w przepisach art. 80 ustawy z dnia 11 czerwca 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 ze zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296 ze zm.), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 80 ust. 6 ww. ustawy. W myśl art. 80 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierze zawodowi otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego: 1) dodatek specjalny – za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej, 2) dodatek służbowy – za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych; 3) dodatek za długoletnią służbę; 4) dodatek motywacyjny - dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych za uzyskanie w opinii służbowej oceny co najmniej dobrej oraz posiadanie klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a, w specjalności zgodnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym; 5) dodatek funkcyjny - za pełnienie funkcji powierzonych w trybie określonym w art. 25a; 6) dodatek kompensacyjny. Przepis art. 80 ust. 5f ww. ustawy, stanowi natomiast, że żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatek specjalny z różnych tytułów, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyznaje się dodatek specjalny z jednego tytułu w najwyższej wysokości. Wysokość dodatku specjalnego z jednego tytułu uzależnia się od wysokości dodatku i okresu jego otrzymywania. Przepis stosuje się odpowiednio do dodatku służbowego. Zgodnie z kolei z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje: 1) w pełnej wysokości - jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat; 2) w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym - jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z Ministrem Obrony Narodowej, że dodatek służby, który skarżący otrzymywał w okresie od [...] marca 2012 r. do [...] kwietnia 2017 r. był dodatkiem służbowym otrzymywanym przez niego z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza. Z faktu natomiast, że wysokość otrzymywanego dodatku służbowego była zróżnicowana i uzależniona od tego w jakich jednostkach i komórkach organizacyjnych MON zajmował stanowisko służbowe lekarza, nie można wywodzić, że otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, w zależności od miejsca pełnienia służby na stanowisku służbowym lekarza. Przepis art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy wyraźnie bowiem stanowi, że żołnierz otrzymuje dodatek służbowy za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych. Korespondują z tym przepisem uregulowania zawarte w § 26 oraz w § 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. W § 26 wymienione zostały przypadki, gdy żołnierz otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym z tytułu zajmowania określonego stanowiska służbowego, natomiast w § 27 przypadki, gdy żołnierz otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym z tytułu pełnienia służby w określonych jednostkach organizacyjnych. Ma zatem rację Minister Obrony Narodowej, że otrzymywany przez skarżącego przez okres 4 lat 11 miesięcy i 27 dni dodatek służbowy był dodatkiem z jednego tytułu tj. z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza, a tym samym w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługiwał mu dodatek w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku służbowego za każdy rok, w którym otrzymywał ten dodatek, z tym, że okres przekraczający sześć miesięcy należało traktować jako pełny rok (§ 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). A zatem w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługiwał skarżącemu dodatek służbowy w wysokości 5/10 pobranej ostatnio kwoty dodatku tj. w kwocie 225 zł. Mimo, iż organ I instancji dokonał w tym zakresie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego uznając, że skarżący otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów w zależności od tego w jakich jednostkach i komórkach organizacyjnych MON zajmował stanowisko służbowe lekarza i w efekcie przyznał skarżącemu w ostatnim miesiącu pełnienia służby dodatek służbowy w wysokości 300 zł, to zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, kierując się dyspozycją art. 139 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Z unormowaniem tym koresponduje treść przepisu art. 134 § 2 P.p.s.a., w myśl którego Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przepisy te realizują na gruncie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego zasadę zakazu reformationis in peius – czyli zakazu pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego w stosunku do ustalonej w zaskarżonym akcie. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy brak podstaw do postawienia decyzji organu I instancji zarzutu naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem jej nieważności, a tym samym rozstrzygnięcie organu odwoławczego należy uznać za prawidłowe. Należy jednocześnie zaznaczyć, że nawet gdyby uznać za organem I instancji, że skarżący otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów w zależności od tego w jakich jednostkach i komórkach organizacyjnych MON zajmował stanowisko służbowe lekarza, to nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w obowiązujących przepisach prawa stanowisko skarżącego, że w ostatnim miesiącu pełnienia służby powinien mieć przyznany dodatek służbowy "z każdego jednego tytułu" w najwyższej wysokości. Z literalnej wykładni art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jednoznacznie wynika, że jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, to w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyznaje się dodatek służbowy z jednego tytułu w najwyższej wysokości, a nie jak chce skarżący "z każdego jednego tytułu" w najwyższej wysokości. Wysokość dodatku służbowego z jednego tytułu uzależnia się zaś od wysokości dodatku i okresu jego otrzymywania. Z powyższym przepisem koresponduje treść § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, który określa szczegółowe zasady naliczania dodatku służbowego z uwzględnieniem okresu jego otrzymywania. Gdyby zatem przyjąć, że skarżący otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, to w myśl powyższych przepisów, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługiwałby mu dodatek służbowy z jednego tytułu w najwyższej wysokości przy uwzględnieniu okresu jego pobierania (2/10 x 1500 zł), czyli w kwocie 300 zł, jak wyliczył to organ I instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.