II SA/Wa 1278/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi S.S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu postanawia przyznać S.S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata S.S. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 300 zł, w dniu 18 września 2018 r. (data stempla pocztowego) złożył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że z uwagi na trudną sytuację materialną (niski dochód oraz zadłużenie mieszkania) nie jest w stanie ponieść koszów postępowania. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Posiada stary z 1938 r., wymagający kapitalnego remontu dom o powierzchni 40 m2 oraz leżącą odłogiem nieruchomość rolną o powierzchni 4,54 ha, położoną w miejscowości [...] oddalonej [...] km od [...]. Wskazał, że wymieniona nieruchomość obciążona jest dożywotnią bezpłatną służebnością na rzecz matki Z.S. Skarżący utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 2.452 zł miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki podał: alimenty – 1.200 zł, telefon – ok. 150 zł, gaz – 100 zł, prąd – 120 zł oraz pożyczkę zakładową – 600 zł. Ponadto podkreślił, że zalega z opłatą czynszu za mieszkanie na sumę ok. 30.000 zł. Oświadczył, że nie posiada oszczędności i przedmiotów wartościowych. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 244 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1 i 2 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona rzeczywiście nie posiada środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący. Instytucja prawa pomocy jest zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Jak wynika ze złożonego wniosku sytuacja życiowa i materialna skarżącego jest trudna. Skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Obecnie jego jedynym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie za pracę w kwocie około 2.452 zł. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności. Referendarz sądowy mając na uwadze informacje i dane wykazane w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy uznał, że w przypadku skarżącego zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Stwierdzić należy, że wysokość miesięcznego dochodu w zestawieniu z zobowiązaniem do ponoszenia alimentów, które muszą znaleźć pierwszeństwo przed innymi wydatkami, faktem braku oszczędności, zadłużeniem w opłatach czynszu, a także wskazanymi kosztami utrzymania wskazuje, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.