II SA/Wa 128/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant spec. Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...]września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a. oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r., poz. 355), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że J.Z. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. otrzymał kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] sierpnia 2011 r. na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. funkcjonariusz został zwolniony ze służby w Policji. W związku z powyższym wyżej wymieniony został poinformowany pismem z dnia [...] września 2011r., że na podstawie § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U z 2013 r poz. 1170), zobowiązany jest do opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej i przekazania jej dysponentowi. J.Z. nie dopełnił obowiązku w związku z czym zostało wszczęte postępowanie nr [...] z dnia [...] października 2011 r., w sprawie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. zobowiązano J.Z., wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa go reprezentującymi do opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery nr [..] w [...] przy ul. [...] i przekazania jej dysponentowi - Komendantowi Głównemu Policji. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją nr [...], wydaną z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, z dnia [...] maja 2013 r. Wymieniona decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego który wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014 r. oddalił skargę i tym samym decyzja nr [...] stała się decyzją ostateczną, podlegającą wykonaniu. Następnie wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2016 r., skierowanym do Komendanta Głównego Policji J. Z. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Pismem nr [...] wszczęto, na wniosek strony postępowanie administracyjne, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., które zakończono decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., orzekającą odmowę stwierdzenia nieważności wskazanej powyższej decyzji. Od powyższej decyzji J.Z. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ II instancji decyzją wskazaną na wstępie utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. wskazując, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Podał też, że stwierdzenie nieważność decyzji jest możliwe, jeśli zaistnieje któraś z przesłanek wymienionych w art. 156 K.p.a.: 1) Została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) Wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) Dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) Została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) Była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) W razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) Zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Komendant Główny Policji podał też, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej organ rozstrzyga w swej decyzji wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem. Wymienione powyżej przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej i powinny być interpretowane dosłownie. Rażące naruszenia prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść jesteśmy w stanie zinterpretować bez żadnych wątpliwości organ dodatkowo stwierdził, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo administracyjnym, w sposób rażący, może być naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy, taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (sygn. akt I OSK 1043/07). Natomiast wykładnia prawa nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Opierając się na powyższych rozważaniach organ orzekający stwierdził, że brak jest możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Organ podkreślił, że w jego ocenie, przytaczane przez J.Z., we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumenty, dotyczące przydziału tymczasowej kwatery, pozostają dla sprawy stwierdzenia nieważności decyzji o opróżnieniu, bez znaczenia. Ewentualne postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu kwatery tymczasowej może stanowić jedynie odrębną sprawę administracyjną. Organ stwierdził, że w jego ocenie przepisy dotyczące przydziału i opróżnienia kwater tymczasowych nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, a przydział kwatery tymczasowej nastąpił na wniosek J.Z.. Podał też, że opróżnienie lokalu następuje m.in. w przypadku zwolnienia policjanta ze służby, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. A zatem funkcjonariusz z chwilą zwolnienia ze służby ma obowiązek zwolnic kwaterę, a to oznacza, że decyzja o opróżnieniu ww. kwatery była zasadna i zgodna z przepisami. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu II instancji nie został naruszony żaden, jasno sformułowany przepis prawa, będący podstawą jej wydania. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi J.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia 24 października 2017 r. pełnomocnika skarżącego - radcy prawnego D.J.. Zaskarżonej decyzji J.Z. zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 156 w zw. z art. 7 K.p.a., która miała wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz obrazę przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a., mającą wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Mając na względzie wskazane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do wydania decyzji w przedmiocie zamiany lub odmowy zamiany statusy prawnego lokalu usytuowanego w [...] przy ul. [...]. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi J.Z. podał, że decyzją administracyjną Komendanta Głównego Policji, jako policjant w służbie stałej, otrzymał przydział kwatery tymczasowej nr [...] położonej w [...] przy ul. [...]. W oparciu o tę decyzję zawarł umowę najmu tego lokalu z gminą [...] i opłacał czynsz oraz inne świadczenia związane z korzystaniem z tego lokalu. Po zakończeniu służby w Policji Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] zobowiązał skarżącego do opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] w [...], przy ul. [...]. Na skutek złożonego odwołania Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymał swoją własną decyzję w mocy. Na skutek tego rozstrzygnięcia, decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] stała się ostateczna. Skarżący zarzucił, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Powołując się na brzmienie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji, skarżący podał, że w momencie otrzymania decyzji o przydziale tymczasowej kwatery nr [...], położonej w [...] przy ul [...] był policjantem w służbie stałej, służbę pełnił w Komendzie Głównej Policji w [...] oraz zaprzestał pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji). Dodatkowo zawarł umowę najmu z gminą [...] i od tej pory odprowadzał wszystkie opłaty związane z tym lokalem oraz jego użytkowaniem. Skarżący podał, że w chwili przydziału spornego lokalu nr [...] przy ul. [...] nr [...] w [...] był policjantem w służbie stałej. Natomiast obowiązujące przepisy prawa, w szczególności przywoływana powyżej regulacja art. 88 ust. 1 ustawy o Policji nie przewiduje przydziału tymczasowej kwatery policjantowi w służbie stałej. Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast jeśli chodzi o tzw. kwatery tymczasowe to reguluje to przepis art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji, zgodnie z którym, policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę. Zatem w chwili przydziału spornego lokalu w ogóle nie spełniał przesłanek z art 88 ust, 2 ustawy o Policji, a to zdaniem skarżącego, oznacza, że z samego zestawienia stanu faktycznego oraz dokonanej przez Komendanta Głównego Policji subsumpcji wynika, że decyzja o przydziale tymczasowej kwatery nr [...], położonej w [...] przy ul. [...] została wydana w sposób niezgodny z prawem. Tak więc, w stosunku do skarżącego nie mogły być zastosowane przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z dnia 18 maja 2005 r., gdyż owo zobowiązanie do opróżnienia spornego lokalu narusza przepisy art. 88 ust li2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Ponadto skarżący stwierdził, że przydzielona mi kwatera tymczasowa nr [...], przy ul [...] w [...] odpowiada normom przewidzianym dla lokali mieszkalnych. W chwili bowiem jej przydzielenia był funkcjonariuszem w służbie stałej, a w złożonym wniosku domagał się przydziału lokalu mieszkalnego. Nie spełnia zatem warunków do przydziału kwatery tymczasowej. Ponadto skarżący wskazał, że powołane wyżej przepisy przewidują pokrywanie kosztów zakwaterowania w kwaterach tymczasowych, ze środków budżetowych Policji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie to on został obciążony kosztami utrzymania spornego lokalu. Skoro zatem przedmiot najmu nie odpowiadał warunkom przewidzianym dla kwatery tymczasowej, jak również nie zostały spełnione przesłanki podmiotowe to nie można stosować regulacji § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z dnia 18 maja 2005 r. Skarżący powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące przysługiwania prawa do lokalu mieszkalnego, na podstawie art. 88 i art. 92 ustawy o Policji. Skarżący podał też, że zarówno ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782) jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. 2005 r. Nr 131, poz. 1469 ze zm.) - obowiązujące do dnia 29 czerwca 2005 r. - nie definiują pojęcia "lokalu mieszkalnego". Analiza zaś art. 88 ust. 1 i 2 oraz art. 90 ustawy o Policji oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy pozwala jednak przyjąć, iż lokalem spełniającym wymagania w powyższym zakresie będzie lokal o odpowiednich normatywach powierzchniowych, który zaspokaja potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza i jego najbliższej rodziny, w sposób trwały (nie tymczasowy), znajduje się w odpowiednim stanie technicznym i sanitarnym. Do oceny wymogów technicznych lokalu przeznaczonego na cele mieszkaniowe niezbędnym jest sięgnięcie do przepisów prawa budowlanego. Odnosząc się zaś do rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji przez Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] skarżący wskazał, że skoro nie spełniał przesłanek z art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji to nie można było stosować do niego przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r.. Nie można bowiem stosować przepisów podstawowych w sytuacji gdy stan faktyczny powoduje oczywistą sprzeczność z przepisami ustawowymi. W sprawie niniejszej zachodzi oczywistość naruszenia prawa, polegająca na jednoznacznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia (utrzymanie w mocy decyzji o opróżnieniu tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]) a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną (art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji), przepis art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie wymaga wykładni i może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, a skutek gospodarczy lub społeczny jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa poprzez bezprawne przymuszenie do opróżnienia zajmowanego przeze mnie lokalu. Innymi słowy w przedmiotowej sprawie nie występuje tytuł egzekucyjny mogący stanowić legalną podstawę do wszczęcia skutecznego postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, a rozstrzygnięcie w przedmiocie nieważności zaskarżonej decyzji jest rozstrzygnięciem li tylko deklaratoryjnym, wywołującym skutki ex tunc. Skarżący zarzucił, że Komendant Główny Policji odmawiając stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji, bezzasadnie wskazał, za "niezasługujące na uznanie" zarzuty przedstawione przez skarżącego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. Uzasadniając swoje stanowisko Komendant Główny Policji wskazał, że będąc przeniesiony z urzędu do Komendy Głównej Policji, skarżący wystąpił raportem o przydział kwatery tymczasowej. Nie uwzględniono tutaj, że skarżący ubiegał się o przydział lokalu mieszkalnego, lecz wobec (jak został poinformowany) czasowego braku możliwości zaspokojenia prawem uzasadnionych potrzeb mieszkaniowych, zaproponowano mu rozwiązanie doraźne w postaci przejściowego przydzielenia kwatery tymczasowej, na co wyraził zgodę. W dniu 28 lipca 2016 r. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaś w uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że podnoszenie przez Komendanta Głównego Policji faktu przydziału kwatery tymczasowej na wyraźny wniosek skarżącego jest nieistotne z uwagi na treść art. 9 K.p.a. z którego wynika, że "organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zarzucił też, że przywoływane w uzasadnieniu uregulowania wynikającye z art. 96 ust. 4 ustawy z dnia 4 kwietnia 1990 r, o Policji, jest bezprzedmiotowe, albowiem w poprzednim miejscu pełnienia służby tj. w S. nie dysponował lokalem mieszkalnym, a więc nie mógł go zwolnić. Takie postępowanie organu stanowi naruszenie art. 7 K.p.a. Zarzucił też, że organ odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w ogóle nie odniósł się do podnoszonych przez niego w poprzednim wniosku uregulowań prawnych i stanowisk judykatury co może stanowić naruszenie zapisu art. 11 K.p.a. W ocenie skarżącego, takie stanowisko organu - zgodnie z orzecznictwem sądowym - uznał za naruszające zasadę zaufania obywateli do organów państwa (wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84. ONSA 1984, nr 2, poz.67). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w swojej decyzji. Pismem datowanym na 24 października 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi oraz o uchylenie decyzji organu obydwu instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji obydwu instancji i przekazanie sprawy organowi w celu ponownego przeprowadzenia postępowania w znacznym zakresie, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego wniósł nadto o rozważenie kwestii zawieszenia postępowania w trybie art. 125 § 1 pkt 5 p.p.s.a. w celu wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "czy art. 95 ustawy o Policji jest zgodny z art. 30 i art. 75 ust. 1 Konstytucji w takim zakresie, w jakim regulacja ta nie zawiera ustawowej podstawy prawnej uprawniającej organ Policji do wydania decyzji o opróżnieniu kwatery tymczasowej w sytuacji, gdy taką podstawę prawną wywodzą organy Policji z aktu wykonawczego, który, zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji, nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej ograniczającej konstytucyjne prawa obywatela RP (ograniczenia tylko w drodze ustawy)". Pełnomocnik skarżąco zarzucił, że w aktach postępowania brak jest wniosku skarżącego o przydział lokalu mieszkalnego na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Nadto wnioskiem z dnia 3 października 2017 r. skarżący wystąpił do organu o udostępnienie akt administracyjnych w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego, lecz do dnia sporządzenia pisma organ akt nie udostępnił. Dalej pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że pomimo braku w ustawie o Policji oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. definicji lokalu mieszkalnego uznać należy, że przydzielona skarżącemu kwatera tymczasowa spełnia kryteria lokalu mieszkalnego, które to kryteria można wyinterpretować z ww. przepisów. Natomiast w decyzji i o przydziale skarżącemu kwatery tymczasowej organ nie podał ani w podstawie prawnej, ani też w uzasadnieniu materialnoprawnych przesłanek jej przyznania, stąd też można przyjąć, że przyznanie kwatery tymczasowej stanowiło w istocie realizację prawa skarżącego do lokalu mieszkalnego. Konsekwencją ww. stwierdzenia jest uznanie, że skarżący nie zajmuje lokalu bez tytułu prawnego, a zatem nie ma podstaw do wydania decyzji o opróżnieniu zajmowanego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. - nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem w nowej sprawie, w której zadaniem organu administracji publicznej jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności, określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy stwierdzenia, przez Komendanta Głównego Policji, nieważności decyzji z dnia [...] maja 2013 r, którą organ zobowiązał skarżącego do opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] wraz ze wszystkimi zamieszkałymi w niej osobami, w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wymaga wykazania, że decyzja ostateczna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji, czego skutkiem jest naruszenie norm prawnych, regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do rozstrzygnięcia, czy decyzje Komendanta Głównego Policji w przedmiocie opróżnienia przez skarżącego zajmowanej tymczasowej kwatery zostały wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy J.Z. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. został przeniesiony z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Głównej Policji z dniem [...] maja 2003 r.. Raportem z dnia [...] października 2003 r. skarżący wystąpił o przydział tymczasowej kwatery oraz dołączył wypełniony wniosek o przydział tymczasowej kwatery. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] organ zrealizował wniosek skarżącego i dokonał przydziału tymczasowej kwatery w oparciu o art. 96 ust. 4 ustawy o Policji. Podkreślić należy, że jeszcze dwukrotnie organ realizował wnioski skarżącego i dokonywał zamiany kwater aż ostatecznie kwatera przy ulicy [...], przyznana decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] spełniała oczekiwania skarżącego. Zgodzić się należy z organem, że skarżący był świadomy, że przydział następuje na czas pełnienia służby w danej jednostce, co wynikało każdorazowo z treści decyzji o przydziale tymczasowej kwatery tymczasowej. Podkreślić nalży, że decyzja ta nie została przez stronę zaskarżona i stała się prawomocna. Również w niniejszym postępowaniu nie został złożony wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie nie podlegają badaniu przez Sąd zarzuty, dotyczące decyzji o przyznaniu stronie kwatery tymczasowej, a wyłącznie prawidłowość wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Problematyka związana z prawami policjantów do lokalu mieszkalnego została uregulowana w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w rozdziale 8 – mieszkania funkcjonariuszy Policji. Stosownie do art. 97 ust. 5 powołanej ustawy, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i art. 95 ust. 2 – 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w ust. 1 tego artykułu została zawarta delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Zgodnie z § 13 ust. 1 określonego powyżej rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku: 1) zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji; 2) upływu okresu pełnienia służby w jednostce, w której policjant zajmuje tymczasową kwaterę w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego; 3) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7 i 8 oraz w art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Z analizy tego przepisu wynika, że zaistnienie jednej z przesłanek w nim określonych skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji organ kończy w formie decyzji administracyjnej. W związku z zaistnieniem przesłanki z pkt 1 przytoczonego powyżej przepisu (skarżący z dniem [...] sierpnia 2011 r. został zwolniony ze służby w Policji), organ wszczął postępowanie administracyjne z urzędu i po jego przeprowadzeniu została wydana decyzja o opróżnieniu zajmowanej kwatery tymczasowej. Ewentualnie nieprawidłowości, związane z wydaniem decyzji o przydziale skarżącemu kwatery tymczasowej nie mają, w ocenie Sądu, wpływu ani na zmianę statusu kwatery tymczasowej, ani na ocenę prawidłowości wydania decyzji o opróżnieniu kwatery tymczasowej, ani na ocenę prawidłowości wydania przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zdaniem Sądu, organ postępowanie nieważnościowe przeprowadził zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, a wydana decyzja znajduje oparcie w przepisie materialnoprawnym, tj. w § 13 ust. 1 pkt 1, który, wbrew twierdzeniom skarżącego, ma zastosowanie w sprawie. Organ drugiej instancji w pełni odniósł się do zarzutów odwołania, a zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, jakich wymaga od niej przepis art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. W konsekwencji powyższych rozważań Sąd nie widzi podstaw do wystąpienia z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.