II SA/Wa 1280/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Olga Żurawska-Matusiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego oddala skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez H. S., utrzymał w mocy decyzję personalną Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., w przedmiocie odmowy ponownego ustalenia dodatku służbowego. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją personalną nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. przyznał H. S. z dniem 1 stycznia 2009 r. dodatek służbowy w wysokości 1.899,00 zł miesięcznie. Od powyższej decyzji strona nie wniosła odwołania, stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji. Z dniem 8 kwietnia 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, na podstawie którego zostały ustalone nowe stawki uposażenia zasadniczego przysługujące funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2009 r. Na podstawie powyższego rozporządzenia Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. decyzją personalną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. ustalił H. S. za okres od 1 stycznia 2009 r. do 30 stycznia 2009 r. uposażenie zasadnicze w wysokości 2.856,00 zł, dodatek za wysługę w wysokości 714,00 zł oraz postanowił wypłacić wyrównanie przysługującego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości 338,00 zł. Dodatkowo, za zgodą strony, w trybie art. 155 k.p.a., wydał decyzje zmieniające: decyzję personalną nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2008 r., decyzję personalną nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2009 r., decyzję personalną nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie przyznania odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz decyzję personalną nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie wypłaty przez rok od dnia 1 lutego 2009 r. świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym. W związku z powyższymi decyzjami Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. wypłacił H. S. należne wyrównania. Od wskazanych decyzji strona nie wniosła odwołania, tym samym stały się one ostateczne w administracyjnym toku instancji. W dniu 8 marca 2010 r. wpłynął do Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. wniosek H. S. w sprawie ustalenia wysokości dodatku służbowego, w którym wnioskodawczyni wniosła o ponowne ustalenie wysokości dodatku służbowego w związku z wydaniem przez Ministra Sprawiedliwości w dniu 7 kwietnia 2009 r. rozporządzenia w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, na podstawie którego ustalone zostały z dniem 1 stycznia 2009 r. nowe stawki uposażenia zasadniczego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wysokości dodatku służbowego oraz zawiadomił stronę o prawie czynnego udziału w tym postępowaniu. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 104 k.p.a., art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) i § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, poz. 137), Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. odmówił ponownego ustalenia dodatku służbowego H. S. W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na wykładnię literalną przepisu § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej wskazał, iż ustalenie dodatku służbowego następuje w formie określenia konkretnej kwoty pieniężnej, której wysokość ograniczona jest do 50 % otrzymywanego przez funkcjonariusza uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Organ podkreślił, że ustalana na tej podstawie wysokość dodatku służbowego nie jest ustalona procentowo, tak jak ma to miejsce w przypadku ustalenia wysokości dodatku za stopień, zgodnie z § 3 ust. 1 wyżej cytowanego rozporządzenia. Nie znajduje zatem uzasadnienia prawnego prezentowane przez stronę rozumowanie, że podwyższenie uposażenia zasadniczego ma bezpośredni wpływ na ustalenie wysokości dodatku służbowego, którego wysokość zawsze ustalana jest kwotowo, a jedynymi okolicznościami, które uprawniają organ do zmiany wysokości są wyniki uzyskiwane w służbie, posiadane kwalifikacje zawodowe, charakter i zakres zadań służbowych, a w szczególności powierzenie nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych, przy uwzględnieniu maksymalnej jego wysokości, tj. do 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. W odwołaniu od powyższej decyzji H. S. zarzuciła organowi I instancji naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej polegające na przyjęciu, że przepis ten przesądza o konieczności ustalenia dodatku służbowego w konkretnej kwocie, ograniczonej jednak do 50 % otrzymywanego przez funkcjonariusza uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Skarżąca podniosła, że dodatki o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego stanowią procentową wartość, wskazanej w rozporządzeniu podstawy do ich naliczenia. Dlatego też wraz ze wzrostem kwoty uposażenia zasadniczego powinien być naliczony z urzędu w odpowiednim procencie także wzrost dodatku służbowego. Wniosła w związku z tym o właściwe ustalenie na dzień 1 stycznia 2009 r. dodatku służbowego stanowiącego równowartość 50 % kwoty uposażenia zasadniczego według nowych stawek oraz dodatku za stopień. Dyrektor Generalny Służby Więziennej, rozpoznając powyższe odwołanie, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 100 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, funkcjonariusze otrzymują dodatki o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego, z których jeden to dodatek służbowy. Tryb i warunki przyznawania dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego, określony został na mocy upoważnienia ustawowego w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, funkcjonariuszowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości do 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Wysokość tego dodatku, zgodnie z § 4 ust. 2, jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. Organ podkreślił, że wyniki uzyskiwane w służbie przez H. S., posiadane kwalifikacje zawodowe oraz charakter i zakres wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności fakt braku powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych, uzasadniały przyznanie dodatku służbowego w wysokości określonej w decyzji personalnej nr [...] Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2009 roku, tj. w kwocie 1.899,00 zł miesięcznie. Zaznaczył też, że wysokość dodatku służbowego należy do suwerennych i arbitralnych rozstrzygnięć przełożonego właściwego w sprawach osobowych, czyli w tym wypadku Komendanta COSSW w K., a uznaniowość Komendanta w tym zakresie ograniczona jest jedynie dyspozycją przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Generalny Służby Więziennej, podzielając argumenty organu I instancji, nie znalazł przesłanek do zmiany decyzji Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w przedmiocie dodatku służbowego. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K., przeprowadzenia dowodu z jej akt osobowych na okoliczności przywołane w skardze oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi podniosła, że decyzją personalną nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej zwolnił ją ze służby w związku z nabyciem prawa do emerytury, z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. W związku z wydaną przez Dyrektora Generalnego powyższą decyzją zwalniającą, Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K., jako organ właściwy, decyzją personalną nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. przyznał jej z dniem 1 stycznia 2009 r. dodatek służbowy w wysokości 1.899,00 zł. W dniu wydania tej decyzji przyznana kwota dodatku służbowego (po zaokrągleniu do pełnych złotych) stanowiła 50% wartości pobieranego przez nią uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień i była zgodna z treścią § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej. W dniu 7 kwietnia 2009r. Minister Sprawiedliwości, wydał rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, w którym ustalił na dzień 1 stycznia 2009 r. nowe stawki uposażenia zasadniczego dla funkcjonariuszy Służby Więziennej. Na tej podstawie Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. w dniu [...] kwietnia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą z urzędu ustalił skarżącej na nowo niektóre składniki uposażenia, tj. uposażenie zasadnicze w wysokości 2.856,00 zł i dodatek za wysługę w wysokości 25% uposażenia zasadniczego w kwocie 714,00 zł. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej, Komendant z urzędu powinien także ustalić na nowo, w oparciu o nowe stawki uposażenia zasadniczego, dodatek służbowy do wysokości 50 % podstawy jego naliczenia. Skarżąca zarzuciła, że wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Generalny Służby Więziennej nie uwzględnił istotnej okoliczności, że w dacie wydania rozporządzenia przez Ministra Sprawiedliwości, którym zostały ustalone nowe stawki uposażenia z datą wsteczną tj., na dzień 1 stycznia 2009 r. ona była już na emeryturze. Organ nie mógł zatem dokonywać na nowo oceny jej pracy dla potrzeb ustalenia wysokości dodatku służbowego. Ponadto, obniżenie wysokości dodatku służbowego wymagało wydania w tej sprawie decyzji. Według skarżącej, skoro wysokość dodatku uzależniona jest od wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych itd.., które w styczniu 2009 r., zostały ocenione jako najwyższe, co znalazło wyraz w przyznaniu dodatku służbowego w maksymalnej wysokości 50% podstawy jego naliczenia, to ocena ta w dniu 7 kwietnia 2009 r., kiedy opublikowano nowe stawki uposażenia, a których moc obowiązywania została ustalona na dzień 1 stycznia 2009 r., istniała nadal i nie mogła ulec zmianie ani na korzyść ani na niekorzyść. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1423/09, wydany w analogicznej sprawie. Dyrektor Generalny Służby Więziennej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, że przyznanie skarżącej w dniu 13 stycznia 2009 r. dodatku służbowego w wysokości 1.899,00 zł było zgodne z obowiązującym prawem, a decyzja w tym zakresie jest decyzją prawomocną. Jednocześnie brak jest jakichkolwiek podstaw do ponownego ustalenia wysokości tego dodatku w związku ze zmianą w kwietniu 2009 r., z mocą od 1 stycznia 2009 r., wysokości uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Ustalenie nowej wysokości dodatku służbowego mogło mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku zaistnienia okoliczności określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r., co w przypadku skarżącej nie miało miejsca. Organ zaznaczył jednocześnie, że przywołany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1423/09, został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 893/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga H. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 96 ust.1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), funkcjonariusze Służby Więziennej otrzymują uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. W myśl art. 97 tej ustawy, uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Oznacza to, że osoby pełniące służbę w tej formacji nabywają z tego tytułu prawo do konkretnych składników przysługującego im uposażenia oraz że świadczenia te winny być im wypłacone w wysokości i na zasadach określonych w omawianej ustawie lub rozporządzeniach wydanych na podstawie upoważnień zawartych w tej ustawie. Uposażenie zasadnicze, zgodnie z art. 98 ustawy, ustala w drodze rozporządzenia Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem do spraw pracy. Wydane na tej podstawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 57, poz. 474) podwyższało wysokość należnego funkcjonariuszom Służby Więziennej uposażenia zasadniczego i zmiany w tym zakresie wprowadziło od dnia 1 stycznia 2009 r. W tej sytuacji, w oparciu o powyższe rozporządzenie, Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. decyzją personalną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. ustalił H. S. za okres od 1 stycznia 2009 r. do 30 stycznia 2009 r., kiedy pozostawała w służbie, uposażenie zasadnicze oraz dodatek za wysługę lat z uwzględnieniem aktualnych stawek uposażenia zasadniczego przewidzianych w powołanym rozporządzeniu. Według skarżącej, wraz ze wzrostem kwoty uposażenia zasadniczego organ powinien naliczyć jednocześnie z urzędu od dnia 1 stycznia 2009 r. wzrost dodatku służbowego, który stanowi procentową wartość wskazanej w rozporządzeniu podstawy do jego naliczenia. W ocenie Sądu z powyższym stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić. Przepisy ustawy o Służbie Więziennej oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, poz. 137) nie przewidują bowiem automatycznego wzrostu wysokości dodatku służbowego po zmianie przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Dodatek służbowy jest jednym z trzech dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego (art. 100 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej). Należy zgodzić się z organem, że jedynie pozostałe dwa dodatki z woli prawodawcy ustalane są w procentowo określonej wysokości. Dodatek za wysługę lat, promujący staż w służbie, przyznawany jest procentowo w określonej wysokości uposażenia zasadniczego (art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy), a dodatek za stopień, stanowiący gratyfikację za pozycję służbową funkcjonariusza, ustalany jest w relacji procentowej do najniższego uposażenia (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r.). Nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku zmiany uposażenia zasadniczego czy stażu służby dodatek za wysługę lat podlega obligatoryjnemu zwiększeniu. Podobnie zmiana stopnia służbowego lub najniższego uposażenia automatycznie wpływa na wysokość dodatku za stopień. Inne zasady obowiązują jednak w przypadku dodatku służbowego. Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r., funkcjonariuszowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości do 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień, którego wysokość jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. Naczelny Sąd Administracyjny, w przywołanym w odpowiedzi na skargę wyroku z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 893/10 podkreślił, że sformułowanie użyte w tym przepisie "do wysokości 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień" nie oznacza, iż świadczenie to ma stanowić określony procent aktualnie otrzymywanego uposażenia. Określenie "otrzymywane" odnosi się wyłącznie do uposażenia przyznanego konkretnemu funkcjonariuszowi w dacie podejmowania decyzji o przyznaniu mu dodatku służbowego. Dlatego należy przyjąć, że dodatek służbowy ustalany jest kwotowo, a nie w procentowo określonej wysokości. Wysokość dodatku uzależniona jest od wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. Zatem wyłącznie te przesłanki decydują o wysokości omawianego świadczenia. Bez wpływu w tym zakresie są natomiast ewentualne zmiany uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. ostateczną decyzją personalną nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. przyznał H. S. z dniem 1 stycznia 2009 r. dodatek służbowy w wysokości 1.899,00 zł miesięcznie. Wysokość dodatku służbowego została określona w tej decyzji wyraźnie kwotowo, a nie – jak to sugeruje skarżąca - w relacji procentowej do uposażenia wraz z dodatkiem za stopień. Treść powyższej decyzji nie dawała zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, że H. S. przyznano dodatek służbowy w wysokości 50 % każdorazowo przysługującego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkiem za stopień. Przyznanie za okres od 1 stycznia 2009 r. do 30 stycznia 2009 r. wyższego uposażenia zasadniczego nie dawało tym samym podstaw do automatycznego naliczenia skarżącej wyższej kwoty dodatku służbowego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.