II SA/Wa 1284/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), WSA Janusz Walawski, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń pralną bojową do celów kolekcjonerskich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego Z. L. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] cofającą Z. L. pozwolenie na broń palna bojową do celów kolekcjonerskich. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż w dniu 20 lutego 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia Z. L. pozwolenia na broń palną ze względu na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko stronie postępowaniu karnym o czyn z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia [...] 2008 r., sygn. akt [...] uznał Z.L. winnym popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. i warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne tytułem próby na okres 1 roku. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] 2008 r. Sąd Okręgowy [...] uchylił powyższy wyrok i z powodu przedawnienia karalności umorzył postępowanie karne. Organ I instancji ustalił, na podstawie pisma Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] 2009 r. i załączonej uwierzytelnionej kopii aktu oskarżenia z dnia [...] 2008 r., że przeciwko stronie toczy się również postępowanie karne o czyn z art. 284 § 1 k.k. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji [...] uznał, iż wszczęcie postępowania karnego wobec Z.L. o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. cofnął wymienionemu pozwolenie na broń palną bojową do celów kolekcjonerskich. Od tej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, iż fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego przeciwko mieniu rodzi obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy oraz nieuwzględnieniu pozytywnej o niej opinii środowiskowej oraz faktu, że posiadana przez stronę broń została w sposób trwały pozbawiona cech użytkowych. Ponadto strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Komendant Główny Policji stwierdził, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Z dyspozycji powyższego przepisu wynika, że ustawodawca istnienie obawy związał wprost także z toczącym się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń (lub osobie o nie ubiegającej się) postępowaniem karnym o popełnienie, m.in. czynu przeciwko mieniu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że odwołujący się został oskarżony o popełnienie czynu z art. 284 § 1 k.k. (przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej - przestępstwo przeciwko mieniu). Wobec powyższego stwierdzić należało, że ustalenie, iż Z. L. stoi pod zarzutem popełnienia czynu przeciwko mieniu, a więc takiego rodzaju przestępstwa, które sam ustawodawca ustalił jako przesłankę uzasadnionej obawy użycia broni, w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. sprzeczny z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Od posiadaczy broni (bez względu na jej rodzaj) oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego, z uwagi na ścisły związek prawa do broni z wymogami ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażoną w decyzji administracyjnej. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osobie posiadającej pozwolenie na broń zarzuca się naruszenie porządku prawnego. Stronie, co wynika z materiału dowodowego, zarzuca się popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Zatem należy ją zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stanowisko pełnomocnika strony, iż brak jest do tego podstaw, jest więc bezzasadne. Ustawodawca nie związał bowiem możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie z prawomocnym skazaniem posiadacza broni za określone przestępstwo, a prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. W ocenie organu odwoławczego, argumenty pełnomocnika strony zawarte w odwołaniu nie mogły mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia sprawy. Organ stwierdził, że opinia środowiskowa, z której wynika, iż Z. L. w środowisku lokalnym jest pozytywnie postrzegany, nie eliminuje faktu, że jest on oskarżony o popełnienie czynu przeciwko mieniu, a z taką okolicznością sam ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Bezpodstawny jest również zarzut, iż rozstrzygnięcie narusza w sposób istotny przepisy procedury administracyjnej. Jak wynika bowiem z akt sprawy, organ I instancji, zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przeprowadził postępowanie dowodowe celem ustalenia czy w tej konkretnej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc czy winno nastąpić cofnięcie pozwolenia na broń palną bojową. Postępowanie to wykazało podstawy do takiego załatwienia sprawy. Zatem organ I instancji wydał w sprawie adekwatną do zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego decyzję, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do kwestii, że strona posiada broń palną pozbawioną cech użytkowych, organ wskazał, iż przesłanka cofnięcia stronie pozwolenia na broń wynika z posiadania przez nią prawa do dysponowania bronią paIną, a nie z samego faktu posiadania określonego rodzaju broni palnej. W obecnym stanie prawnym nie jest wymagane pozwolenie na broń w przypadku dysponowania bronią przekazaną w celu pozbawienia lub potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych (art. 11 pkt 3a ustawy o broni i amunicji), a jedynie - zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o broni i amunicji – broń palna pozbawiona cech użytkowych, po przedstawieniu potwierdzenia tego stanu, jest rejestrowana, co w przypadku posiadanej przez stronę broni palnej może nastąpić w ramach odrębnego postępowania. Oznacza to, iż nawet po cofnięciu pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich odwołujący się może zachować posiadane jednostki broni, o ile spełni określone przepisami prawa wymogi. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o obroni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, iż wydanie decyzji cofającej pozwolenie na broń było wobec skarżącego obligatoryjne; 2) naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, iż przepis ten nie obowiązuje w postępowaniu administracyjnym; 3) naruszenie przepisu art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezbadanie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, nieustalenie całokształtu stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zasada domniemania niewinności nie jest wyłącznie zasadą prawa karnego. Racjonalny ustawodawca, uchwalając przepisy dotyczące wydawania i cofania pozwolenia na broń, musiał brać pod uwagę tę naczelną zasadę, zachowując kompromis pomiędzy dwiema wartościami: domniemaniem niewinności i zapewnieniem bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Dlatego też art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 nie ma charakteru obligatoryjnego. Wprawdzie art. 18 stanowi, że organ Policji cofa pozwolenie na broń, lecz w pkt 2 odsyła do art. 15 ust. 1 pkt 6 i pozostawia organowi swobodę decyzji, albowiem pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni (...). Organ zatem powinien wnikliwie zbadać, czy osoba, co do której toczy się postępowanie karne, daje podstawy do uzasadnionej obawy, że użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tymczasem organ nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających okoliczności świadczące o tym, że w stosunku do skarżącego taka obawa zachodzi. Organ, ustalając stan faktyczny sprawy, poprzestał na zbyt daleko idącym domniemaniu, że sam fakt bycia osobą, przeciwko której toczy się postępowanie karne, świadczy o jej potencjalnym niebezpieczeństwie dla porządku publicznego. Organ nie wziął pod uwagę, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstw karnych przeciwko skarżącemu złożyła jego była żona – [...], która pozostaje z nim w konflikcie. Ponadto w sprawie (sygn. akt [...]) o czyn z art. 284 § 1 k.k. Sąd Rejonowy [...] wydał w dniu [...] 2009 r. wyrok uniewinniający. Sprawy karne, toczące się przeciwko Z. L., miały charakter rodzinny i wynikały wyłącznie z konfliktu byłych już małżonków i ich sporu dotyczącego finansów rodziny - opłacania rachunków za wspólne nieruchomości, przeznaczenia tych nieruchomości, itp. Żona skarżącego doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jakie skutki wywoływały dla Z. L. toczące się postępowania karne oraz z tego, że z uwagi na związane z nim postępowanie w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń nie może on realizować swojej pasji, jaką jest kolekcjonowanie broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż faktyczną podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego był fakt wszczęcia wobec skarżącego postępowania karnego o popełnienie czynu z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. przestępstwa z rozdziału XXVI i XIX k.k. zawierającego przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece oraz życiu i zdrowiu. W toku postępowania organ I instancji uzyskał dodatkowo informację o zmianie kwalifikacji czynu tylko i wyłącznie na art. 157 § 2 k.k. i umorzeniu tego postępowania w dniu [...] 2008 r. wobec przedawnienia karalności oraz wszczęciu przeciwko Z.L. kolejnego postępowania karnego, w którym zarzucono mu popełnienie przestępstwa z art. 284 § 1 k.k., tj. przestępstwa z rozdziału XXXV Kodeksu karnego zawierającego przestępstwa przeciwko mieniu. Zatem w dacie wydania tej decyzji toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Wobec skazanych i podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie wykazać fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w ww. przepisie, a oceny że istnieje obawa, iż osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego dokonał już sam ustawodawca. Ponadto z zasad logiki wynika też, że przedmiot: "obawa" zachodzi również w przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego za wskazane rodzaje przestępstw. Tymczasem warunkowe umorzenie, zgodnie z art. 66 § 1 k.k. Sąd może zastosować tylko i wyłącznie gdy wina choć nieznaczna i okoliczności czynu, a tym samym sprawstwo danej osoby oskarżonej nie budzą wątpliwości. Dlatego też, zdaniem organu Policji, w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Z faktu warunkowego umorzenia postępowania karnego o zarzucane skarżącemu przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. przez sąd I instancji, można podejrzewać istnienie u skarżącego cech charakteru, których obecność wzbudza uzasadnioną obawę, że skarżący mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W rozpatrywanym przypadku skarżący pobił swoją córkę [...], powodując u niej obrażenia ciała w postaci ograniczonych, małych podbiegnięć krwawych na twarzy z niewielkim obrzękiem lewego policzka i bolesnością nosa oraz ograniczoną miejscową bolesność w prawej okolicy ciemieniowo-skroniowej i po prawej stronie klatki piersiowej. To, że Z. L dopuścił się zachowania wyczerpującego znamiona tego przestępstwa nie budzi wątpliwości. Uwzględniając charakter tego czynu, tzn. użycie przemocy fizycznej przez mężczyznę wobec kobiety, własnego dziecka, gdzie okoliczności te powinny działać hamująco, można wywieść wniosek, że w sytuacji konfliktu nie potrafił zapanować nad swoim zachowaniem. Taka cecha charakteru w ocenie organów Policji wzbudza uzasadnioną obawę, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Bez znaczenia jest przy tym fakt umorzenia tego postępowania przez sąd II instancji wobec przedawnienia karalności i tym samym brak wyroku stwierdzającego winę skarżącego. Istotnym dla niniejszego postępowania nie jest stwierdzenie ponoszenia winy przez skarżącego za zarzucane mu przestępstwo, ale sam fakt jego zachowania wyczerpującego znamiona przestępstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodów w niej podanych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, stosownie do którego właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego i ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń i mają charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Mając na względzie spójność systemową poszczególnych gałęzi prawa (administracyjnego i karnego), oczywistym jest, przy użyciu tylko wykładni językowej, że z brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wynika, iż przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A więc osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt popełnienia takiego przestępstwa, potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądowym, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Takie stanowisko zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny, podejmując uchwałę w składzie 7 sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 stwierdzającą, iż: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (...)". Jednakże w przypadku wszczęcia postępowania karnego wobec osoby, która posiada pozwolenie na broń palną, a której postawiono zarzut popełnienia któregokolwiek z trzech ww. przestępstw, stosowanie tylko wykładni językowej jest niezasadne. Przedstawienie takiej osobie aktu oskarżenia, jest niewystaczające dla stwierdzenia, iż doszło do popełnienia przestępstwa z winy posiadacza broni. Przepis stanowiący podstawę rozstrzygnięcie nakazuje uprawdopodobnienie "uzasadnionej obawy" użycia broni w sposób sprzeczny z jej przeznaczeniem, co jest oczywiste w przypadku wydania prawomocnego wyroku skazującego, jednak tej oczywistości brak w przypadku przedstawienia aktu oskarżenia. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, należało obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń, ponieważ skarżący, któremu wydano pozwolenie na broń należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia, wystarczy ustalenie, że w stosunku do takiej osoby prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w tym przepisie. Wobec tego, że w stosunku do skarżącego w dacie orzekania toczyło się postępowanie o popełnienie czynu z art. 284 § 1 k.k., powyższa przesłanka została spełniona. Zdaniem Sądu, nie można podzielić interpretacji powyższych przepisów przeprowadzonej w sprawie niniejszej, a w szczególności stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, że sam fakt wszczęcia postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu równa się "uzasadnionej obawie", o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przeciwko skarżącemu toczyło się postępowanie karne o przywłaszczenie rzeczy ruchomej wszczęte z zawiadomienia żony skarżącego w trakcie regulowania spraw majątkowych małżonków. Skarżący jednak nie przyznawał się do winy i legitymował się pozytywną opinią środowiskową. Już w skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. wskazał, że w sprawie toczącej się przeciwko niemu o czyn z art. 284 § 1 k.k. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy [...] wydał w dniu [...] 2009 r. wyrok uniewinniający skarżącego od zarzucanego mu czynu. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem [...] 2009 r. (k. - 35 akt sądowych). W ocenie Sądu organ przede wszystkim, biorąc pod uwagę, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia czy istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy orzekające w niniejszej sprawie zaniechały dokonania wymienionych czynności procesowych, błędnie interpretując przepis prawa materialnego stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Próbę oceny istnienia "uzasadnionej obawy" podjął Komendant Główny Policji dopiero w odpowiedzi na skargę. Jednak kontroli sądowoadministracyjnej podlega postępowanie administracyjne i wydana w jego następstwie decyzja. Pismo procesowe organu nie może zatem niwelować naruszeń postępowania, o których mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak i wad uzasadnienia decyzji wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP, to jednak wydając decyzję cofającą pozwolenie na broń, nie wolno naruszać zasady proporcjonalności. Wobec braku istotnych ustaleń i ocen oraz w świetle zapadłego ww. prawomocnego wyroku uniewinniającego skarżącego od zarzutu popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, należy mieć uzasadnioną wątpliwość czy właśnie ta zasada nie została naruszona. Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien wziąć te wszystkie okoliczności pod uwagę. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.