II SA/Wa 1286/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 446/16 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie skargi na przetwarzanie danych osobowych postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 lipca 2016 r. J. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 446/16 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie skargi na przetwarzanie danych osobowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak wskazania przez skarżącego podstaw wznowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: ppsa, w przypadkach przewidzianych w dziele VII ppsa można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z treścią art. 271 ppsa, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1 ppsa); jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 pkt 2 ppsa). W myśl art. 273 § 1 ppsa, można żądać wznowienia na tej podstawie, że: orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1); orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa(art. 273 § 1 pkt 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3). Stosownie do treści art. 277 ppsa, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, zaś termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana (art. 278 ppsa). Zgodnie z treścią art. 279 ppsa, skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 § 1 ppsa, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Podnieść należy, iż skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać warunkom formalnym określonym w art. 46 ppsa oraz zawierać dodatkowe elementy wymienione w komentowanym przepisie. Stanowią je: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawa wznowienia, a więc wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271–273 ppsa, uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Niezbędnym elementem skargi o wznowienie postępowania jest żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Treść tego żądania będzie zależała od przyjętej podstawy wznowienia. Podanie podstawy wznowienia postępowania powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, która z podstaw wymienionych w art. 271–274 ppsa uzasadnia wznowienie w danej sprawie. Z kolei uzasadnienie podstawy prawnej powinno zawierać przytoczenie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, co do zasady możliwe jest, jeżeli skarga nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia, nie zaś gdy podstawa ta nie jest uzasadniona (patrz: postanowienie NSA z 23 października 2012 r. sygn. akt II OSK 2531/12). Wyjaśnić należy, iż brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (patrz: postanowienie NSA z 03 czerwca 2004 r. sygn. akt OW 87/04). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący wnosi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 20 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 446/16 (orzeczenie prawomocne od 16 czerwca 2016 r.) o odrzuceniu skargi J. Z. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie skargi na przetwarzanie danych osobowych. Sąd w przedmiotowym orzeczeniu uznał, że skarga J. Z. została złożona z uchybieniem terminu, w związku z czym jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Jako podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazał, iż nieprawdziwą jest okoliczność uchybienia przez niego 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Zdaniem skarżącego w sprawie zastosowanie znajdował termin sześćdziesięciu dni, wezwał on bowiem organ - stosownie do treści art. 53 § 2 ppsa - do usunięcia naruszenia prawa i nie otrzymał na to wezwanie odpowiedzi. Powyższego wezwania Sąd nie uwzględnił rozpoznając skargę w sprawie II SA/Wa 446/16. W ocenie Sądu, skarga J. Z. o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Wa 446/16 nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Wyjaśnić należy, iż brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika tylko z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, to taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. Okoliczność powołana przez skarżącego w skardze o wznowienie postępowania dotycząca zachowania terminu do wniesienia skargi nie ma charakteru ustawowej podstawy wznowienia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2