II SA/Wa 129/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Jacek Fronczyk WSA Andrzej Góraj Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - Raportem z dnia 10 września 2009 r., skierowanym do Komendanta Głównego Policji, R. P. zwrócił się o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 15 września 2009 r., w związku z nabyciem praw emerytalnych. Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2009 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), Komendant Główny Policji zwolnił wymienionego ze służby w Policji z dniem 15 września 2009 r. W rozkazie tym organ zwalniający określił, że funkcjonariusz pozostaje w dyspozycji Komendanta Głównego Policji po odwołaniu ze stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w [...] grupie uposażenia, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w kwocie [...] zł i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] zł miesięcznie. Organ podał też, że R. P. uprawniony jest do świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 i art. 117 powołanej ustawy o Policji oraz do nagrody rocznej za 2009 r. w wysokości 255/360, określonej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859). Komendant Główny Policji odstąpił od uzasadnienia decyzji na podstawie art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższy rozkaz doręczono skarżącemu w dniu 15 września 2009 r. W dniu 27 września 2009 r. R. P. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r., w części dotyczącej wysokości dodatku służbowego. W uzasadnieniu odwołania R. P. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji, że ten nie podwyższył mu dodatku służbowego w związku z jego odejściem ze służby. Nadmienił, iż był przekonany o podwyższeniu mu tego dodatku, gdyż zwyczajowo było przyjęte takie działanie, zwłaszcza w stosunku do odchodzących komendantów Policji. Wskazał też, że traktuje to jako szykanę, szczególnie w sytuacji, gdy pod jego kierownictwem Policja [...] osiągnęła wymagane mierniki wynikające z priorytetów strategii Komendanta Głównego Policji. Także w badaniach opinii społecznej OBOP –u Policja [...] w 2008 r. została oceniona najwyżej w kraju i to był także najlepszy wynik w trzech ostatnich latach. Dodał ponadto, że został odwołany ze stanowiska służbowego bez powodu i nikt nie przedstawił mu wyników kontroli w zakresie polityki kadrowej. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania R. P. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił wymieniony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia wymienionego funkcjonariusza ze służby w Policji, orzekł, że dniem zwolnienia R. P. ze służby w Policji będzie 3 listopada 2009 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego jest przepis art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Organ podał też, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został wydany po uwzględnieniu w całości oświadczenia woli R. P., tj. rozwiązania z nim stosunku służbowego we wskazanym przez niego terminie oraz wskazanej przez niego podstawie prawnej zwolnienia. Organ podał też, że ustawa o Policji nakłada na organ obowiązek uwzględnienia woli policjanta i rozwiązania z nim stosunku służbowego w przypadku, gdy złoży on stosowne oświadczenie woli w tej materii. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podał ponadto, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji nie rozstrzyga kwestii składników uposażenia R. P. Organ stwierdził, że dane zawarte w tym rozkazie nie mają charakteru konstytuwnego, czyli nie powodują powstania lub pozbawienia policjanta jakichkolwiek uprawnień przyznanych mu innymi rozkazami personalnymi lub wynikających z przepisów prawa. Organ odwoławczy, powołując się na treść § 22 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. nr 151, poz. 1261), wskazał, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby powinien w szczególności zawierać grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia (...). Podkreślił, że wymienione wyżej elementy decyzji mają jedynie charakter porządkowo-ewidencyjny, nieodnoszący się do uprawnień i obowiązków policjanta, o których rozstrzyga decyzja o zwolnieniu ze służby. Ponadto wyjaśnił, że wysokość dodatku służbowego R. P. określona została rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r., który to rozkaz na skutek niewniesienia od niego odwołania stał się decyzją ostateczną. Niezależnie od powyższego organ wyjaśnił, że kwestie przyznawania i podwyższania dodatków do uposażenia regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732), zgodnie z którym wysokość przyznawanego policjantowi dodatku funkcyjnego uzależniona jest od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Jego wysokość może ulec podwyższeniu na stałe lub na czas określony, w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych. Organ wskazał, że z przepisów tych wynika, że ustalenie wysokości dodatku funkcyjnego pozostawione zostało uznaniu właściwych przełożonych. Ponadto organ wyjaśnił, że przed podjęciem decyzji o podwyższeniu dodatku funkcyjnego przełożony właściwy w sprawach osobowych dokonuje indywidualnej oceny każdego policjanta. Z materiałów sprawy wynika, że R. P., w okresie poprzedzającym zwolnienie ze służby, tj. od dnia 6 kwietnia 2009 r. do dnia 13 września 2009 r., przebywał na zwolnieniu lekarskim, a zatem nie wykonywał zadań i czynności służbowych, które uzasadniałyby podwyższenie dodatku funkcyjnego. Organ odniósł się również do zarzutu R. P. odnośnie dyskryminacji jego osoby, uznając go za niezasadny, skoro wysokość jego dodatku ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. O uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego w zakresie daty zwolnienia R. P. ze służby i ustaleniu nowej daty tego zwolnienia organ drugiej instancji orzekł mając na uwadze treść art. 130 § 2 kpa, zgodnie z którym wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej w terminie wstrzymuje jej wykonanie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił jej niesprawdzenie kwestii zachowania procedury podwyższania mu dodatku służbowego w momencie odejścia ze służby na emeryturę. Zarzucił również brak rozkazu dotyczącego przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Głównego Policji, po odwołaniu ze stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] . Wskazał też, że w następstwie zaskarżonej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., w którym stwierdził, że R. P. pozostawał w dyspozycji Komendanta Głównego Policji. R. P. zarzucił, że formalnie nie został przeniesiony do dyspozycji. Skutkuje to, zdaniem skarżącego, naruszeniem przez organ art. 6 e ust. 3 ustawy o Policji. Zarzucił również, że organ nie przeprowadził z nim rozmowy na co najmniej 3 miesiące przed przewidywanym terminem zwolnieniem go ze służby. Uznał, że brak takiej rozmowy stanowi naruszenie § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Wskazał, że zamiar zwolnienia go ze służby z uwagi na nabycie uprawnień emerytalnych był sygnalizowany przez wiceministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jeszcze w marcu 2009 r. w rozmowie z posłem na Sejm RP J. M. Wskazał ponadto, że przebieg jego rozmowy przeprowadzonej z Komendantem Głównym Policji, w momencie złożenia przez niego podania w dniu 10 września 2009 r. o zwolnienie ze służby świadczył, że organ wysoko ocenia jego służbę w Policji i że zaowocuje to podwyżką dodatku służbowego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i ponowił argumentację przedstawioną już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] był przepis art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. W przedmiotowej sprawie bezsporne i niekwestionowane jest, że skarżący nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 33 lat wysługi emerytalnej. Niekwestionowane jest również, że raportem z dnia 10 września 2009 r. R. P. zgłosił pisemne wystąpienie ze służby w Policji z dniem 15 września 2009 r., w związku z nabyciem praw emerytalnych. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że żądanie zwolnienia policjanta ze służby w Policji jest jego oświadczeniem woli oraz że ustawa o Policji nakłada na organ obowiązek uwzględnienia woli policjanta i rozwiązania z nim stosunku służbowego w przypadku, gdy złoży on stosowne oświadczenie woli w tej materii. Tak więc fakt zgłoszenia pisemnego żądania wystąpienia ze służby rodzi po stronie przełożonego właściwego w sprawach osobowych obowiązek rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, zgłaszającym takie żądanie. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w całości uwzględnił prośbę policjanta, zarówno w części dotyczącej daty jak i podstawy zwolnienia i zwolnił R. P. ze służby w Policji. Komendant Główny Policji odstąpił od uzasadnienia decyzji na podstawie art. 107 § 4 kpa z uwagi na uwzględnienie w całości żądania skarżącego. Podkreślić należy, że przesłanki faktyczne umożliwiające zastosowanie w stosunku do skarżącego tej regulacji czy sama istota rozstrzygnięcia organu nie były ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu przed sądem kwestionowane. Skarżący kwestionował jedynie wysokość należnego mu w chwili zwolnienia ze służby dodatku służbowego. Wskazać należy, że organ odwoławczy uzasadniając swoją decyzję powołał się na treść § 22 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261) i wskazał, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby powinien w szczególności zawierać grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia (...). Podkreślił, że wymienione wyżej elementy decyzji mają jedynie charakter porządkowo-ewidencyjny, nieodnoszący się do uprawnień i obowiązków policjanta, o których rozstrzyga decyzja o zwolnieniu ze służby. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji było jedynie zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji w uwzględnieniu jego raportu o zwolnienie. Za niezasadne zatem uznać należy zarzuty Romana Popowa dotyczące wysokości dodatku służbowego. Wskazanie w rozkazie personalnym o zwolnieniu policjanta ze służby takich danych, jak nazwa i kod stanowiska służbowego czy wysokość dodatku służbowego ma charakter wyłącznie informacyjny i nie kształtuje w tym zakresie na nowo praw i obowiązków funkcjonariusza. Istotą rozkazu personalnego wydanego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji jest bowiem zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji. Rozkaz taki nie stanowi decyzji, na mocy której przyznaje się funkcjonariuszowi dodatek służbowy, czy też mianuje się go na stanowisko służbowe. Organ zwalniający zobligowany jest jedynie poinformować o takich okolicznościach, jak wymienione nazwa i kod stanowiska służbowego oraz wysokość dodatku służbowego. Musi też, na przykład, wskazać imię ojca zwalnianego funkcjonariusza, określić datę wydania rozkazu personalnego, czy też podać numer identyfikacyjny. Okoliczności te istnieją obiektywnie, bądź ustalone są na podstawie innych, wcześniejszych aktów prawnych. Błędy w tym zakresie mogą być usunięte na podstawie art. 113 kpa i nie stanowią naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, której - raz jeszcze podkreślając - istotą jest zwolnienie ze służby funkcjonariusza Policji. Ponadto przypomnieć należy, że kwestionowana przez skarżącego wysokość dodatku służbowego została ustalona rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. i nie była wówczas przez skarżącego zaskarżona. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że organ wyjaśnił skarżącemu kwestie dotyczące przyznawania i podwyższania dodatków do uposażenia, wskazując na przepisy prawne, które ich dotyczą - rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732), a także wskazując, że ustalenie wysokości dodatku funkcyjnego pozostawione zostało uznaniu właściwych przełożonych. Jeśli zaś chodzi o kwestionowany w skardze zapis w rozkazie personalnym o przebywaniu skarżącego w dyspozycji po odwołaniu go ze stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] , to również w tym zakresie nie można uznać informacji, zawartych w części opisowej tego rozkazu, za naruszenie prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Jedynie bowiem zwolnienie ze służby w Policji było tym rozstrzygnięciem, które ukształtowało sytuację prawną skarżącego jako funkcjonariusza Policji tylko i wyłącznie w zakresie zakończenia trwania stosunku służbowego. Wszelkie inne kwestie, stanowiące elementy decyzji o zwolnieniu ze służby mają wyłącznie charakter formalny i nie dotyczą wskazanej wyżej istoty rozstrzygnięcia. Nie mają one samodzielnego bytu prawnego i nie mogą stanowić przedmiotu decyzji częściowej w rozumieniu art. 104 § 2 kpa. Sąd zbadał również, czy właściwe było orzekanie przez organ odwoławczy co do całego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby, w sytuacji gdy zakwestionował on tylko tę część tego rozkazu, która dotyczyła wysokości dodatku służbowego i uznał, że działanie organu było prawidłowe. W piśmiennictwie przyjmuje się bowiem, że decyzja częściowa może być wydana tylko wtedy, gdy chodzi o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i to tylko wówczas, gdy sprawa jest podzielna i można z niej wyodrębnić części nadające się do rozstrzygnięcia samodzielnego (zob. B. Adamiak, J, Borkowski "KPA. Komentarz" wyd. C. H. Beck, Warszawa 2002 r., str. 460). Podobne stanowisko znaleźć można w orzecznictwie sądowo - administracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001 r., sygn. II SA 3214/00 - baza LEX nr 75525, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. II SA/Bk 736/08 - baza LEX nr 477382). Taki wypadek w rozpoznawanej sprawie jednak nie zachodził, gdyż sporna decyzja w sposób władczy rozstrzygała tylko i wyłącznie sprawę zwolnienia skarżącego ze służby na określonej podstawie prawnej (wynikającej z podanej przyczyny zwolnienia) i w określonej dacie. Jeśli zaś chodzi o podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organ § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, to również tego zarzutu Sąd nie podzielił. Unormowania zawarte w tym przepisie mają zastosowanie wówczas, gdy z zamiarem rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, który nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, wystąpi przełożony właściwy w sprawach osobowych i istotnie wówczas ma obowiązek poinformować policjanta co najmniej 3 miesiące przed przewidywanym terminem zwolnienia ze służby. W rozpoznawanej sprawie z takim wnioskiem wystąpił skarżący w dniu 10 września 2009 r., a ustawa o Policji nakłada na organ administracji obowiązek uwzględnienia woli policjanta i rozwiązania z nim stosunku służbowego, w przypadku gdy złożył on takie oświadczenie woli. Reasumując zatem wskazać należy, że decyzja organu I jak i II instancji zawiera wszelkie niezbędne elementy, wskazuje na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy oraz na stan faktyczny. Z tych względów, Sąd uznał wydaną w sprawie decyzję za prawidłową, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę jako nieuzasadnioną.