II SA/Wa 1292/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Werpachowska, sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2006 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę II SA/Wa 1292/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Starosta Powiatu P. orzekł o utracie przez W. L. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2003 r. Powodem takiego rozstrzygnięcia był upływ maksymalnego okresu pobierania zasiłku, określonego w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), tzn. okres 6 miesięcy. Skarżąca odwołała się od tej decyzji, a po utrzymaniu jej w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., wniosła skargę do sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. Sąd wskazał, że organ nieprawidłowo obliczył termin utraty przez skarżącą prawa do zasiłku. Termin ten przypadał bowiem na [...], a nie [...] dzień września 2003 r. Wyrok ten uprawomocnił się 9 listopada 2005 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Starosta Powiatu P. orzekł o utracie przez W. L. prawa do zasiłku z dniem [...] września 2003 r. Jako podstawę tej decyzji przywołano m.in. art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2004 r. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca oceniła, że organ nie podporządkował się przepisom cywilnoprawnym. Uznała, że w sytuacji nadzwyczajnych przypadków losowych, siły wyższej, lub gdy bezrobotny znalazł się na granicy ubóstwa, rygoryzm przepisów może być złagodzony. Opisała swoją trudną sytuację materialną, rodzinną i zdrowotną, a także sytuację swojego męża i synów. W jej ocenie sytuacja finansowa Wojewody [...] pozwala przyznać jej zasiłek. Do swojego odwołania załączyła zaświadczenia o statusie bezrobotnego, decyzję o przyznaniu zasiłku rodzinnego na rzecz jej syna, zaświadczenie o korzystaniu z pomocy społecznej, zaświadczenie potwierdzające naukę drugiego jej syna w szkole wyższej, kartę informacyjną leczenia szpitalnego tego syna. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz orzekł o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku z dniem [...] września 2003 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo NSA, ocenił, że uchylenie i zmiana decyzji organu I instancji wynikać może także z wad prawnych polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa. Organ wskazał, że stosownie do art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, sprawy, w których przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed 1 czerwca 2004 r. wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2003 r. skarżąca wniosła w dniu 12 lutego 2004., a więc przed wejściem w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powołując się na zasadę związania organu wyrokiem sądu administracyjnego Wojewoda [...] dzień utraty przez skarżącą prawa do zasiłku ustalił na [...] września 2003 r. Co do argumentów podniesionych w odwołaniu organ uznał, że nie stanowią one przesłanki przedłużenia maksymalnego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnego. Trudna sytuacja osobista skarżącej taką przesłanką nie jest. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] skarżąca powtórzyła, że stan budżetu, wzrost dochodu narodowego oraz napływ środków europejskich pozwala przyznać jej zasiłek. Podała, że prawo do zabezpieczenia na wypadek bezrobocia przyznaje każdemu art. 25 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Oznacza to, jej zdaniem, że Państwo ma obowiązek przyznać jej prawo do zasiłku. Prawo takie gwarantuje jej też Konstytucja i umowy międzynarodowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2004 r., stanowi, że sprawy, w których przed dniem wejścia w życie tej ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Te "dotychczasowe" przepisy zawiera ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Poprzednie postępowanie sądowo – administracyjne, zakończone wyrokiem z dnia 15 listopada 2004 r., zainicjowane zostało bowiem skargą z 12 lutego 2004 r. Zasadnie więc organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty Powiatu P., która wydana była na podstawie ustawy z 2004 r., i zastosował poprzednio obowiązującą ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jej art. 25 ust. 1 stanowił, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynosi 6 miesięcy. Ponieważ w niniejszej sprawie okres ten upłynął w dniu [...] września 2003 r., uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2004 r., wydanie decyzji, na podstawie poprzedniej ustawy, o utracie przez skarżącą tego uprawnienia z datą [...] września 2003 r. było konieczne. Podniesione przez skarżącą okoliczności nie mają w niniejszej sprawie znaczenia prawnego. Zarówno stan finansów publicznych Państwa, jego sytuacja gospodarcza, a także sytuacja materialna i osobista skarżącej nie wpływają w najmniejszym stopniu na obowiązek pozbawienia jej prawa do zasiłku, skoro upłynął określony ustawą maksymalny okres jego pobierania. Z kolei podnoszone przez skarżącą argumenty prawne (uprawnienia socjalne wynikające z Konstytucji i aktów prawa międzynarodowego) nie mogą być w sprawie niniejszej uwzględnione. Konkretny zakres prawa bezrobotnego do pomocy socjalnej i zabezpieczenia społecznego określa bowiem ustawa – w niniejszej sprawie ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jej wykonanie w żadnym stopniu nie narusza Konstytucji ani aktów prawa międzynarodowego wiążących Polskę. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja podjęta została zgodnie z prawem obowiązującym w chwili jej wydawania.