II SA/Wa 1293/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2007 r. sprawy ze skargi R. Spółka Akcyjna na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pracę przez cudzoziemca oddala skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 17 pkt 2 i art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] odmawiającą firmie R.S.A. z siedzibą w N. udzielenia zezwolenia na pracę w charakterze członka zarządu przez cudzoziemca, obywatela USA, C. A. D. Z ustaleń organu i akt sprawy wynika, że w dniu 15 lutego 2006 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. wpłynął wniosek R. S.A. z siedziba w N. wraz z dokumentami wymaganymi do wydania zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka zarządu spółki przez cudzoziemca C. A. D. W dniach 24 lutego – 1 marca 2006 r. w ww. spółce dokonano kontroli przestrzegania przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.), w wyniku której ustalono, że C. A. D. od dnia 17 października 2005 r. do dnia 1 marca 2006 r. pełnił funkcję członka zarządu spółki bez wymaganego zezwolenia Wojewody Mazowieckiego na wykonywanie pracy przez cudzoziemca. Wojewoda Mazowiecki rozpatrzył wniosek R. S.A. i decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił udzielenia cudzoziemcowi C. A. D. zezwolenia na pracę w charakterze członka zarządu wymienionej spółki. Argumentując rozstrzygnięcie organ I instancji podniósł, że w wyniku przeprowadzonej w ww. firmie kontroli ustalono, że C. A. D. pełnił funkcję członka zarządu bez stosownego zezwolenia Wojewody Mazowieckiego na wykonywanie pracy. Pracodawca we wniosku o udzielenie ww. zezwolenia złożył w trybie art. 75 k.p.a. oświadczenie niezgodne z prawdą, bowiem oznajmił, iż cudzoziemiec - C. A. D. przestrzegał obowiązujących norm prawnych w zakresie zatrudnienia i nie naruszył przepisów prawa, podczas gdy wyniki przeprowadzonej w firmie kontroli stwierdziły naruszenie przez cudzoziemca norm prawnych w zakresie podjęcia zatrudnienia na terytorium RP. W tym stanie rzeczy, Wojewoda Mazowiecki na podstawie § 3 ust. 2f pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1766 ze zm.) oraz ust. 2 pkt a) i b) załącznika do rozporządzenia nr 53 Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2002 r. (Dz. Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 30 czerwca 2002 r. Nr 171, poz. 3768), był obowiązany odmówić pracodawcy wydania wnioskowanego zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik R. S.A. wniósł odwołanie, w którym powołał argumentację przemawiającą za zasadnością pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że argumenty powołane w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie, a postępowanie organu I instancji było przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem. W świetle § 3 ust. 2f pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców oraz ust. 2 pkt a) załącznika do rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2002 r., nr 53 w sprawie kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców nieposiadających zezwolenia na osiedlenie się ani statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania przyrzeczenia w stosunku do cudzoziemca, który na rok przed złożeniem wniosku naruszył przepisy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Fakt naruszenia prawa obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynika z protokołu kontroli dokonanej przez inspektorów wydziału kontroli legalności zatrudnienia, sygn. [...] i w związku z tym, na podstawie powyższych przepisów, organ I instancji odmówił udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy dla ww. cudzoziemca. Odnosząc się do kwestii argumentów dotyczących znaczenia cudzoziemca dla wnioskującego pracodawcy oraz wykazania dobrej woli przez stronę, organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wojewoda, po zasięgnięciu opinii marszałka województwa, ustala kryteria wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców. W przypadku Województwa Mazowieckiego jest to rozporządzenie nr 53 Wojewody Mazowieckiego w sprawie kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców nieposiadających zezwolenia na osiedlenie się ani statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że właściwy wojewoda kreuje w powyższym zakresie politykę zatrudnienia. Dlatego też, powołane argumenty strony mógłby on uznać w trybie art. 7 k.p.a., bądź art. 132 k.p.a. rozpatrując odwołanie. Skoro ich nie uznał, oznacza to, że nie mogły one wpłynąć w sposób znaczący na opinię wojewody. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika firmy R. S.A., w której strona wystąpiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2006 r., a także zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym decyzjom zarzucono ich wydanie z naruszeniem: 1) przepisu art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż fakt pełnienia przez C. A. D. funkcji członka zarządu w spółce R. S.A. przed uzyskaniem zezwolenia na pracę, skutkuje automatycznie naruszeniem treści tego przepisu, podczas gdy, wskazany cudzoziemiec pełniąc funkcje w zarządzie R.S.A. był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia Wojewody Mazowieckiego na wykonywanie pracy, na podstawie odrębnych przepisów; 2) naruszenie przepisów § 3 ust. 2f pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców oraz ust. 2 pkt a) Kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców nieposiadających zezwolenia na osiedlenie się ani statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej, ustalonych w rozporządzeniu Nr 53 Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2002 r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż skarżąca spółka zatrudniała nielegalnie cudzoziemca oraz przyjęciu, iż C. A. D. naruszył przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu; 3) naruszenie ust. 2 pkt b) Kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (...), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż złożone przez skarżącą spółkę oświadczenie o przestrzeganiu obowiązujących norm prawnych w zakresie zatrudnienia i o nienaruszeniu przez cudzoziemca obowiązujących w RP przepisów jest niezgodne z prawdą; 4) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i tym samym wydanie decyzji w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie dawał ku temu dostatecznych podstaw. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że organy wydając decyzje błędnie przyjęły, iż R. S.A. naruszyła przepisy dotyczące zatrudnienia oraz że C. A. D. nielegalnie wykonywał pracę pełniąc funkcję członka zarządu w przedmiotowej spółce. Z dokumentów przedstawionych w sprawie wynika bowiem jedynie, iż C. A. D. był powołany do zarządu R. S.A. uchwałą stosownego organu i wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego - bez zezwolenia Wojewody Mazowieckiego na wykonywanie pracy, którego to faktu nikt nigdy nie kwestionował. Organy administracji nie zbadały i nie wykazały natomiast, czy w sprawie nie ma zastosowania przepis szczególny, w myśl którego C. A. D. w dacie przeprowadzania kontroli był uprawniony do pełnienia funkcji członka zarządu bez stosownego zezwolenia. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzania kontroli i w dacie wdawania decyzji) w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, wykonywanie pracy przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku (...) cudzoziemców pełniących funkcję w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy pobytowej w celu wykonywania pracy i czas ich pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z pełnieniem funkcji - bez względu na liczbę osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, w których funkcja jest pełniona - nie przekracza 30 dni w roku kalendarzowym. C. A. D., przez cały okres swojego członkostwa w zarządzie spółki przebywał w Polsce na podstawie wizy pobytowej w celu wykonywania pracy. W toku zaś postępowania administracyjnego nie zostało ustalone, iżby pobyt C. A. D., w Polsce, w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie (a nie zatrudnieniem w charakterze Dyrektora Marketingu), był w roku 2005 i odrębnie w roku 2006 dłuższy niż 30 dni. Powoduje to konieczność uznania, iż wykonywanie przez wskazanego cudzoziemca funkcji w zarządzie spółki R.S.A. nie wiązało się z obowiązkiem posiadania przez niego zezwolenia na pracę, co skutkować musi uznaniem, iż ani C. A. D., ani spółka R., nie naruszyła żadnych przepisów o zatrudnieniu cudzoziemców. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy podniósł, iż zarówno z akt sprawy, jak i skargi jednoznacznie wynika, że funkcja członka zarządu była pełniona przez C. A. D. od dnia 17 października 2005 r. (od dnia powołania przez radę nadzorczą R. S.A.) co najmniej do dnia 1 marca 2006 r. (do dnia zakończenia kontroli w spółce). Nawet przy zastosowaniu najbardziej korzystnej wykładni uwzględniającej 30 - dniowe zwolnienie, odrębnie w każdym podanym roku, to okresy pełnienia funkcji członka zarządu przez wymienionego cudzoziemca znacząco przekroczyły 30 dni w roku kalendarzowym, a to powodowało uznanie zaistniałej sytuacji jako naruszającej przepisy ustawy o promocji i instytucjach rynku pracy. Ponadto organ dodał, iż w oparciu o te same okoliczności i ustalenia zespołu inspektorów kontroli legalności zatrudnienia WUP w W., Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim V Wydział Grodzki wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt V W 287/06, po rozpoznaniu w postępowaniu nakazowym sprawy o wykroczenie z art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uznał C. A. D. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu tj. pełnienia w okresie od dnia 17 października 2005 r. do dnia 1 marca 2006 r. funkcji członka zarządu w R.S.A. z siedzibą w N. bez zezwolenia Wojewody Mazowieckiego na wykonywanie pracy na terytorium RP. W piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2007 r. pełnomocnik strony skarżącej ustosunkował się do odpowiedzi organu na skargę. W przedmiotowym piśmie podniesiono, iż wskazany w § 2 ww. rozporządzenia okres "30 dni w roku kalendarzowym" odnosi się do czasu pobytu cudzoziemca na terytorium RP w związku z pełnieniem funkcji, bez względu na okres przez jaki funkcja ta jest de facto pełniona. Może przecież zdarzyć się tak, że dana osoba (cudzoziemiec) została powołana do zarządu, jednakże pełni tę funkcję poza terytorium RP i tym samym w okresie pełnienia tej funkcji w ogóle nie przebywa na terytorium RP lub też wprawdzie przebywa na terytorium RP, ale w innym celu niż pełnienie funkcji członka zarządu. Ponadto wskazano, iż istotnie w dniu 22 maja 2006 r. C. A. D. został przesłuchany przez Inspektora Wydziału Kontroli Legalności Zatrudnienia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W., jako podejrzany o popełnienie wykroczenia z art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przy czym podczas przesłuchania p. C. A. D. oświadczył, iż zrozumiał treść zarzutu oraz przyznał, iż będąc cudzoziemcem, obywatelem USA, w okresie od dnia 17 października 2005r. do dnia 1 marca 2006 r., pełnił funkcję na stanowisku członka zarządu w R. S.A., nie posiadając zezwolenia Wojewody Mazowieckiego na wykonywanie pracy/pełnienie funkcji członka zarządu w Polsce. Ponadto oświadczył, iż przepisy polskie są dla niego mało zrozumiałe oraz że chce uczciwie i zgodnie z prawem pracować w Polsce. W oparciu o treść tych zeznań Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim wymierzył C. A. D. karę pieniężną. Okoliczność ta w żaden sposób, w przekonaniu pełnomocnika strony skarżącej, nie potwierdza faktu, iż wymieniony cudzoziemiec naruszył przepisy ustawy, gdyż miał obowiązek uzyskania stosownego zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka zarządu. W toku postępowania nie stwierdzono bowiem, czy C. A. D. nie był zwolniony z obowiązku posiadania stosownego zezwolenia na podstawie przepisów szczególnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podkreślić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywania kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie może zastać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną wydanych w rozpatrywanej sprawie decyzji stanowi art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Z obowiązku tego są zwolnieni cudzoziemcy spełniający warunki wymienione w pkt 1 - 8 powołanego przepisu. Stosownie do treści art. 88 ust. 2 powołanej ustawy, warunkiem wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę jest wcześniejsze uzyskanie przez pracodawcę przyrzeczenia i uzyskanie przez cudzoziemca odpowiedniej wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zezwolenia, o którym mowa w przepisach o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium RP. W przypadku, gdy cudzoziemiec posiada odpowiednią wizę lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wojewoda wydaje decyzję w sprawie zezwolenia na pracę (ust. 3). Przyrzeczenie i zezwolenie wydaje pracodawcy wojewoda, uwzględniając sytuację na lokalnym rynku pracy oraz kryteria, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 2 (ust. 7). Przyrzeczenie i zezwolenie na pracę są wydawane na czas określony, dla określonego cudzoziemca i pracodawcy, na określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy (ust. 8). Obowiązujące od dnia 1 stycznia 2002 r. (również w czasie orzekania w niniejszej sprawie) rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. Nr 153, poz. 1765 ze zm.) wprowadziło wymóg posiadania zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemców pełniących funkcje w zarządach organów osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. Odstępstwa od powyższego obowiązku zostały enumeratywnie wymienione w § 2 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 2 pkt 12 powołanego rozporządzenia, wykonywanie pracy przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców pełniących funkcję w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy pobytowej w celu wykonywania pracy i czas ich pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z pełnieniem funkcji - bez względu na liczbę osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, w których funkcja jest pełniona - nie przekracza 30 dni w roku kalendarzowym. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wykonywanie pracy przez cudzoziemca - oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są spółkami kapitałowymi w organizacji. Zatem obowiązkiem posiadania zezwolenia na zatrudnienie objęci są cudzoziemcy będący członkami zarządów spółek, którzy zostają zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, umowy menedżerskiej czy umowy zlecenia, jak również ci, których stosunek członkostwa w zarządzie powstał z mocy aktu powołania spółki, bez nawiązania jakiejkolwiek formalnej umowy o sprawowanie zarządu czy pełnienie funkcji. Nie zwalnia cudzoziemca z obowiązku posiadania stosownego zezwolenia na wykonywanie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego okoliczność posiadania zezwolenia na wykonywanie pracy w tej spółce na podstawie stosunku pracy lub innej dopuszczalnej prawem formy podjęcia pracy zarobkowej. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2f pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. Nr 153, poz. 1766 ze zm.), wojewoda wydaje pracodawcy decyzję o odmowie udzielenia przyrzeczenia w stosunku do cudzoziemca, który rok przed złożeniem przez pracodawcę wniosku o wydanie zezwolenia naruszył przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, naruszenie przez cudzoziemca tych przepisów zostało stwierdzone przez wojewodę w wyniku przeprowadzonej kontroli. Z akt sprawy wynika, czego strony nie kwestionują, iż C. A. D. w dniu 17 października 2005 r. został powołany przez Radę Nadzorczą R.S.A. na członka zarządu wymienionej spółki i funkcję tę pełnił do dnia zakończenia kontroli przeprowadzonej przez inspektorów kontroli legalności zatrudnienia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. W świetle ustaleń dokonanych w protokole kontroli z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] wymieniony cudzoziemiec, obywatel USA, pozostawał w R.S.A. w zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę i legitymował się zezwoleniem Wojewody Mazowieckiego nr [...] uprawniającym do wykonywania pracy na stanowisku Dyrektora ds. Sprzedaży. Zespołowi kontrolnemu nie okazano natomiast zezwolenia Wojewody Mazowieckiego wydanego dla C. A. D. na pełnienie funkcji członka zarządu spółki. W piśmie procesowym wniesionym do Sądu strona skarżąca przyznała, że wymieniony cudzoziemiec przesłuchany do protokołu w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy potwierdził, iż zrozumiał treść przedstawionego mu zarzutu oraz przyznał, że będąc cudzoziemcem, obywatelem USA, w ww. okresie pełnił funkcję członka zarządu R. S.A. w N. bez posiadania zezwolenia Wojewody Mazowieckiego na wykonywanie tej funkcji. W zaistniałym stanie faktycznym należy stwierdzić, iż C. A. D. naruszył normę prawną określoną przepisem art. 87 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 40 oraz art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wobec powyższego, wniosek R. S.A. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP, który wpłynął do Wojewody Mazowieckiego w dniu 15 lutego 2006 r., nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Zatem decyzję odmowną, opartą o treść przepisu § 3 ust. 2f pkt rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców, należy uznać za prawidłową. Nie sposób również pominąć, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim V Wydział Grodzki z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt V W 287/06 C. A. D. został uznany za winnego wykonywania pracy bez wymaganego zezwolenia w okresie wskazanym w ww. protokole kontrolnym i popełnienia wykroczenia z art. 120 ust. 2 powołanej ustawy. Rozstrzygnięcie przez Sąd kwestii popełnienia przez cudzoziemca wykroczenia przeciwko przepisom ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przesądza o prawidłowości dokonanych ustaleń kontrolnych w skarżącej spółce. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego, możliwości wykonywania funkcji członka zarządu spółki przez C. A. D. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pełnienie tej funkcji na podstawie § 2 pkt 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, należy uznać ten zarzut za chybiony. Z treści art. 369 § 1 – 6 Kodeksu spółek handlowych wynika, iż członek zarządu spółki akcyjnej sprawuje swoją funkcję od chwili powołania go uchwałą rady nadzorczej do czasu wygaśnięcia mandatu uprawniającego do wykonywania tej funkcji. Wygaśnięcie mandatu zaś następuje: 1) z upływem kadencji, 2) w skutek śmierci, 3) w związku z odwołaniem członka zarządu, 4) na skutek rezygnacji. Strona skarżąca przyznaje w skardze, że C. A. D. przez cały okres swojego członkostwa w zarządzie spółki R. przebywał w Polsce na podstawie wizy pobytowej w celu wykonywania pracy. Skoro jego pobyt w okresie od dnia 17 października 2005 r. do dnia 1 marca 2006 r. wiązał się z pełnieniem mandatu członka zarządu w spółce, to nie można zaakceptować poglądu, iż przepis § 2 pkt 12 ww. rozporządzenia powinien mieć w niniejszej sprawie zastosowanie, gdyż zarówno w roku 2005, jak i 2006 wymieniony cudzoziemiec pełnił funkcję członka zarządu z przekroczeniem okresów wskazanych w tym przepisie. Brak jest podstaw aby przyjąć, że okres sprawowania mandatu członka zarządu był przerywany okresami świadczenia pracy na podstawie stosunku pracy na stanowisku Dyrektora Marketingu, na wykonywanie której cudzoziemiec posiadał stosowne zezwolenie. Nie można również zaakceptować poglądu, iż zainteresowany pełnił funkcję członka zarządu tylko wybiórczo, wtedy gdy podejmował decyzje na rzecz spółki, składał oświadczenia woli w jej imieniu, brał udział w posiedzeniach zarządu spółki, itp. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów według norm przepisanych, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.