II SA/Wa 1293/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Andrzej Góraj Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi Z.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich - oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. cofającą Z. J. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przyczyną cofnięcia pozwolenia było uznanie przez organy obu instancji istnienia uzasadnionej obawy użycia przez Z. J. broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Na okoliczność istnienia takiej obawy wskazano na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lipca 2010 r., sygn. akt [...] uznający Z. J. za winnego czynu opisanego w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, to jest tego, że w dniu [...] marca 2010 r. w miejscowości K. na polu uprawnym zastrzelił z broni myśliwskiej typu [...] i przy użyciu amunicji [...] psa rasy mieszaniec. W oparciu o ustalenia dokonane przez sąd karny oraz w oparciu o materiał postępowania karnego oba organy ustaliły, co następuje. Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w B. udzielił myśliwemu Z. J. upoważnienia do odstrzału szkodników łowieckich. W dniu [...] marca 2010 r. Z. J. w celu zabicia psa, który znajdował się nieopodal domu jego właściciela, oddał strzały w kierunku tego zwierzęcia. Takie zachowanie naruszało dyspozycję art. 33a ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, albowiem przepis ten dopuszcza zwalczanie - w tym przy użyciu broni palnej - zdziczałych psów i kotów przebywających bez opieki i dozoru człowieka na terenie obwodów łowieckich w odległości większej niż 200 m od zabudowań mieszkalnych i stanowiących zagrożenie dla zwierząt dziko żyjących, w tym zwierząt łownych. Organy Policji podkreśliły, iż dla zgodnego z prawem zwalczania zdziczałych zwierząt domowych, muszą być spełnione łącznie wszystkie przesłanki powyższego przepisu. Tymczasem Z. J. zastrzelił nie zdziczałego ale mającego właściciela psa, nieopodal posesji właściciela, przy czym strzelał stojąc na drodze asfaltowej przy samochodzie, a nie w łowisku. Po pierwszym strzale (niecelnym) właściciel psa zaczął krzyczeć, aby Z. J. przestał strzelać, jednak on nie reagował i strzelił po raz drugi (tym razem celnie, ponieważ świadek usłyszał piski i jęki psa), a następnie oddał trzeci i ostatni strzał, po którym pies padł. Organ podkreślił, że strona winna była słyszeć okrzyki właściciela psa, skoro słyszał je świadek stojący dalej od niej. Nadto Z. J. rozpytany w postępowaniu przygotowawczym na okoliczność zdarzenia nie umiał wyjaśnić, z jakiego powodu zastrzelił tego psa. W takich okolicznościach trudno uznać, aby był to pies należący do watahy zdziczałych zwierząt powodujących straty w zwierzynie łownej. Strona była świadoma bezprawności swojego czynu - zastrzelenia psa wbrew przepisom prawa, czego dostatecznym dowodem jest prawomocny skazujący wyrok sądu karnego. Nadto, jak wynika z akt postępowania przed sądem karnym, do popełnienia powyższego przestępstwa Z. J. przyznał się i zaproponował uzgodniony z prokuratorem wymiar kary. W tak ustalonym stanie faktycznym organy obu instancji uznały, iż Z. J. użył broni myśliwskiej w sprzeczności z celem jej przyznania, bowiem wiedział, że strzela do psa mającego właściciela, dokonywał tego czynu w obecności właściciela i w niedalekiej odległości od budynków mieszkalnych. Popełnienie przez stronę wyżej opisanego czynu dowodzi, iż cechuje ją lekceważący stosunek do prawa, nieodpowiedzialność i brak wyobraźni. Zatem zachodzi uzasadniona obawa możliwości użycia przez Z. J. broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i wobec takiego uznania organ zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Komendant Główny Policji ustosunkowując się do zarzutów odwołania wskazał, iż dobra opinia o Z. J. wydana przez macierzyste Koło Łowieckie oraz fakt umorzenia wobec niego postępowania dyscyplinarnego (orzeczenie Okręgowego Rzecznika Dyscyplinarnego PZŁ w B.), w niczym nie mogą podważyć ustaleń prawomocnego wyroku sądu karnego, zwłaszcza, iż sam skarżący przyznał się do przedstawionego mu zarzutu i zgłosił dobrowolne poddanie się karze. Z. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swojego stanowiska kwestionował stan faktyczny ustalony w postępowaniu karnym. Podnosił, iż zastrzelony przez niego pies biegł za zającem (załączył szkic przedstawiający zdarzenie). Twierdził, iż sprawę karną przegrał przez swojego obrońcę i wnosił o jego przesłuchanie w charakterze świadka. Wskazywał na swoje prawidłowe działanie w celu eliminacji watah zdziczałych psów, które atakują zwierzynę łowną, na zezwolenie na odstrzał takich psów oraz fakt umorzenia postępowania dyscyplinarnego w PZŁ toczącego się przeciwko niemu o zastrzelenie psa, długi staż myśliwski i dobra opinię. Skarżący podtrzymywał zarzut zawarty w odwołaniu, iż zastrzelenie przez niego psa nie stanowi przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu i dlatego niezasadne jest uznanie istnienia wobec jego osoby obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i w konsekwencji czego wadliwie cofnięto mu pozwolenia na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Skarżący wskazywał także na inne postępowania administracyjne prowadzone przez organ I instancji a dotyczące zobowiązania go do przedstawienia badań lekarskich na okoliczność możliwości posługiwania się bronią i podkreślał, iż przedstawił organowi stosowne zaświadczenia lekarskie potwierdzające jego zdolność posługiwania się bronią. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSP 4/09) organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń. Jednak w niniejsze sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie powołując się wprost na przesłanki szczególne zawarte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (to jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenie się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa). Uznanie, jakiego w tej sprawie dokonał organ, wymaga wykazania istnienia powyższej obawy. Jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec skarżącego istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie, w drodze takiego uznania, istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Istota sprawy sprowadza się do oceny czy prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lipca 2010 r., sygn. akt [...] uznający Z. J. za winnego czynu opisanego w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt oraz ustalenie, iż Z. J. dokonując powyższego czynu działał wbrew dyspozycji art. 33a ust. 3 powyższej ustawy pozwalają przyjąć istnienie uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie takie zakwalifikowanie Z. J. przez organ jest prawidłowe. Za taką oceną przemawia treść prawomocnego skazującego wyroku karnego, a także prawidłowe powiązanie tego wyroku z wykazaną okolicznością oddawania strzałów i w rezultacie zastrzelenia psa wbrew dyspozycji art. 33a ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, przy jednoczesnym ustaleniu, iż Z. J. użył broni myśliwskiej w sprzeczności z celem jej przyznania, bowiem wiedział, że strzela do psa mającego właściciela, dokonywał tego czynu w obecności właściciela i wbrew jego protestom, w niedalekiej odległości od budynków mieszkalnych, znajdując się na szosie, a nie w terenie łowieckim. Nie bez znaczenia jest tu także okoliczność, iż Z. J. rozpytany w postępowaniu przygotowawczym na okoliczność zdarzenia nie umiał wyjaśnić, z jakiego powodu zastrzelił tego psa, przy czym wraz z upływem czasu od krytycznego zdarzenia wskazywał na coraz to inne okoliczności zdarzenia (np. w skardze wskazuje, iż strzelał do psa goniącego zająca). Taka zmiana wersji zdarzenia nakazuje odnieść się do twierdzeń skarżącego z dalekim sceptycyzmem, co do ich prawdziwości. Nadto twierdzenia skarżącego pozostają w sprzeczności z faktem przyznania się w sądzie karnym do popełnienia zarzucanego czyny i dobrowolne poddanie się karze. W tak ustalonym stanie faktycznym, całkowicie uzasadnione i przekonywujące jest dokonane przez organ uznanie, iż Z. J. cechuje lekceważący stosunek do prawa, nieodpowiedzialność i brak wyobraźni. Zatem zachodzi uzasadniona obawa możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i wobec takiego uznania organ zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Dlatego nie można zgodzić się z zarzutem nieprawidłowego zastosowania wobec skarżącego treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W niniejszej sprawie okoliczność dobrej opinii o skarżącym, jaką cieszy się w macierzystym kole łowieckim, jak i fakt umorzenia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego (orzeczenie Okręgowego Rzecznika Dyscyplinarnego PZŁ w B.), w niczym nie mogą podważyć ustaleń prawomocnego wyroku sądu karnego, zwłaszcza, iż sam skarżący przyznał się do przedstawionego mu zarzutu i zgłosił dobrowolne poddanie się karze. Zatem okoliczności te w niczym nie uchybiają ustaleniu, iż zachodzi uzasadniona obawa możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Reasumując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powyższe okoliczności przemawiają za zakwalifikowaniem Z. J. do grona osób, co do których istnieje obawa wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – czyli uznaniem, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy zgodnie z dyrektywami art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. Podejmując rozstrzygnięcie Komendant Główny Policji wziął pod uwagę dowody świadczące zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.