II SA/Wa 1295/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Sławomir Antoniuk, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania oddala skargę Komendant [...] Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. uznał [...] D. W. winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W pouczeniu wskazał, że od orzeczenia przysługuje prawo wniesienia odwołania do Komendanta Głównego Policji w terminie 7 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Doręczenie orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego [...] D.W. nastąpiło w dniu [...]marca 2014 r., jego obrońcy - [...] M. B. orzeczenie doręczono w dniu [...] marca 2014 r. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. (wpływ dokumentu do Kancelarii Komendy [...] Policji odnotowano w dniu [...] marca 2014 r.) [...] D. W. za pośrednictwem Komendanta [...] Policji wniósł do Komendanta Głównego Policji o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2014 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Komendant Główny Policji odmówił przywrócenia terminu na wniesienie odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2014 r. o stwierdzeniu winy i ukaraniu karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Komendanta Głównego Policji doręczono ukaranemu w dniu [...] kwietnia 2014 r. natomiast jego obrońcy - [...] M. B. - w dniu [...] kwietnia 2014 r. W dniu [...] kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego) [...] D. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do którego załączył odwołanie od orzeczenia nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji odmówił przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym, z uwagi na to, że odwołanie zostało wniesione po terminie określonym w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 135o ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono. Kierując się dyspozycją art. 135p ust. 1 cytowanej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Organ wskazał, że termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym, co wynika z treści art. 122 § 2 kpk. Oznacza to, że wniesienie odwołania po upływie zawitego terminu jest bezskuteczne. Komendant Główny Policji podał, że skuteczne doręczenie orzeczenia nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Komendanta [...] Policji [...] D. W. nastąpiło w dniu [...] marca 2014 r., natomiast jego obrońcy w dniu [...] marca 2014 r. W treści orzeczenia obwiniony oraz jego obrońca zostali prawidłowo pouczeni o przysługującym im prawie, wynikającym z treści art. 135k ust. 1 i 2 ustawy o Policji, do wniesienia odwołania do Komendanta Głównego Policji w terminie 7 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Jak wynika z materiałów, [...] D. W. złożył odwołanie od orzeczenia nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2014 r. w dniu [...] kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego). Termin do złożenia odwołania upłynął w dniu [...] marca 2014 r. Tym samym - zgodnie z dyspozycją cytowanego wyżej przepisu art. 135o ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy - zaskarżone orzeczenie stało się prawomocne i dalsze rozpatrywanie przedmiotowej sprawy pod względem merytorycznym byłoby bezprzedmiotowe i nieuprawnione. Organ stwierdził, że argumenty przedstawione przez ukaranego zarówno w jego wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od przytoczonego wcześniej rozstrzygnięcia, bowiem nie pozwalają na przyjęcie, iż zaistniały okoliczności, które uniemożliwiałyby ukaranemu lub jego obrońcy wniesienie w ustawowym terminie przysługującego środka zaskarżenia. Organ odwołał się do treści art. 126 § 1 k.p.k. wskazując, że przeszkoda w dochowaniu terminu niezależna od ukaranego nie została wykazana. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi D. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, że jego odwołanie nie zostało przyjęte z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji. Podniósł, że orzeczenie nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Komendanta [...] Policji zostało jemu skutecznie doręczone w dniu [...] marca 2014 r. natomiast jego obrońcy w dniu [...] marca 2014 r. Podał, że odwołanie od w/w orzeczenia złożył w dniu [...] kwietnia 2014 r. i nie zostało przyjęte. Podniósł, że organ wskazał, iż powołana przez niego przeszkoda nie została wykazana, mimo iż we wniosku o przywrócenie terminu wykazał, że jego obrońca od dnia [...] marca 2014 r. do dnia [...] marca 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim ze wskazaniem lekarskim - chory powinien leżeć. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji odpowiada prawu. Zgodnie z przepisem art. 135f ust. 6 ustawy o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. D. W. ustanowił obrońcę w postępowaniu dyscyplinarnym. Orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] doręczone zostało D. W. w dniu [...] marca 2014 r., zaś jego obrońcy [...] M.B. w dniu [...] marca 2014 r. Zgodnie z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji zdanie drugie, od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Orzeczenie Komendanta [...] Policji zawiera prawidłowe pouczenie w tym zakresie. Termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego obrońcy obwinionego i upłynął w dniu [...] marca 2014 r. Do tego dnia odwołanie nie zostało złożone. W dniu [...]marca 2014 r. strona wniosła o przywrócenie uchybionego terminu, a w dniu [...] kwietnia 2014 r. złożyła odwołanie. Wprawdzie organ, wobec niezłożenia przez stronę odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, powinien był – wobec treści art. 126 § 1 k.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji – wezwać stronę do uzupełnienia tego braku formalnego, jednakże to uchybienie organu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wniosek o przywrócenie terminu został bowiem przez organ rozpatrzony co do istoty, a strona odwołanie wniosła przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu. W sprawie jest bezsporne, że Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2014 r., a następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. Termin nie został zatem przywrócony. Tym samym, zasadnie Komendant Główny Policji odmówił przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2014 r. Zgodnie bowiem z art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wniesienie odwołania po upływie zawitego terminu, który nie został przywrócony, jest bezskuteczne. Odnosząc się do treści skargi, w której D. W. zakwestionował odmowę przywrócenia terminu, Sąd wskazuje, że rozstrzygnięcie organu w tym zakresie nie naruszało prawa. Przebywanie obrońcy obwinionego na zwolnieniu lekarskim nie jest okolicznością uniemożliwiającą dokonanie w terminie czynności przez samą stronę. Ustalenia tego nie zmienia nawet wskazanie przez skarżącego, że obrońca przebywając na zwolnieniu lekarskim otrzymał zalecenie, iż powinien leżeć. W sprawie jest bezsporne, że skarżący ustanowił w postępowaniu dyscyplinarnym obrońcę. Ustanowienie obrońcy jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem obwinionego (art. 135 f ust. 1 ustawy o Policji). Kwestia komunikacji pomiędzy obrońcą i obwinionym, czy raczej brakiem należytej komunikacji, która skutkowała niezłożeniem odwołania w terminie, nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu. Również kwestia wyboru jako obrońcy danej osoby, nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie uchybionego terminu. Z akt sprawy nie wynika, aby pełnomocnictwo zostało cofnięte. Nie wynika też, aby zmieniony był zakres pełnomocnictwa. W sprawie niniejszej organ prawidłowo zastosował przepis art. 135k ust. 3 ustawy o Policji. Nie doszło też do naruszenia prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.