II SA/Wa 1296/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA - Bronisław Szydło, Protokolant - Marek Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkania w lokalu mieszkalnym p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - Skierowaniem z dnia [...] lipca 1998 r. nr [...], zezwolono [...] R. O. na tymczasowe zakwaterowanie wraz z byłą żoną W. O. w lokalu na ul. [...]. Pismem z dnia 27 maja 2006 r. (doręczonym 29 maja 2006 r.), skarżący zwrócił się do Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o przekształcenie powyższego lokalu, bowiem - jak podał - jest on zainteresowany jego wykupem. Po rozpatrzeniu wniosku Dowódcy [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 i 5 i art.18 ust. 2 ustawy z dnia 17 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 41, poz. 398), umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania R. O. w lokalu mieszkalnym, jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu podał, że skarżący w dniu 5 września 1996 r. złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie W. i do chwili obecnej powyższy wniosek nie został rozpatrzony. W myśl art. 19 ust. 6 cytowanej już wyżej ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, listy oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej prowadzone do dnia 30 czerwca 2004 r., stają się wnioskami dowódcy jednostki wojskowej, o których mowa w art. 24 cytowanej powyżej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2004 r. i realizowane są w pierwszej kolejności. W związku z wnioskiem z dnia 27 maja 2006 r. ustalono, że skarżący został wyznaczony z dniem [...] lipca 2005 r. do pełnienia służby w [...] w P. Z kolei stosownie do treści art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Dyrektor oddziału regionalnego Agencji, właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza służby stałej wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na tym stanowisku w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko lub w miejscowości pobliskiej. Zatem organ nie jest właściwy - jak podano - do rozpatrzenia wniosku skarżącego, bowiem skarżący nie zajmuje stanowiska w garnizonie podległym temuż organowi terytorialnie. W dniu 27 października 2006 r. R. O. złożył do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej odwołanie od powyższej decyzji. W międzyczasie Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 i 5 i art. 18 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw oraz art. 13 ust. 6 ustawy zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, umorzył postępowanie o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie W. dla skarżącego, z jego wniosku z dnia 5 września 1996 r. Tymczasem Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2006 r. nr [...], a kolejną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Pismem z dnia 5 listopada 2007 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o wykupienie mieszkania mieszczącego się w W. przy ul. [...], na co otrzymał negatywną odpowiedź za pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]. Ponowie zatem zwrócił się do tego samego organu z wnioskiem z dnia 5 grudnia 2007 r. o wykupienie powyższego mieszkania, zaś organ w odpowiedzi pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] stwierdził, że nie ma takiej możliwości prawnej. W dniu 30 kwietnia 2008 r. skarżący złożył odwołanie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej od pism z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] i z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] akcentując, że organ do chwili obecnej nie wydał decyzji w sprawie jego wniosku z dnia 27 maja 2006 r. (doręczonym 29 maja 2006 r.) o wykupienie lokalu. Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pismem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] odpowiedział, że zaskarżone pisma nie są decyzjami i w związku z tym nie przysługuje na nie odwołanie. Kolejnym pismem z dnia 15 maja 2008 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o rozpatrzenie jego wniosku o wykupienie mieszkania konstatując jednocześnie, że wydane poprzednio przez organ decyzje nie dotyczą spornego przedmiotu sprawy. Natomiast Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] ponownie wskazał, że nie jest możliwe wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w spornym lokalu dodając jednocześnie, iż nie jest też możliwe prawo do wykupienia lokalu, będącego kwaterą zastępczą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący R. O., po sprecyzowaniu jej pismami z dnia 22 lipca 2008 r., 25 września 2008 r. i 29 września 2008 r., stwierdził, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] jest obarczona wadą nieważności z mocy prawa i jest niewykonalna w dniu jej wydania oraz jej niewykonalność ma charakter trwały, bowiem w spornym lokalu mieszkał, mieszka i nadal będzie w nim zamieszkiwał z uwagi na fakt, iż "prawo mi na to zezwala". W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że nie jest możliwe wydanie decyzji o prawie do zamieszkania w spornym lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Skarga wniesiona przez skarżącego dotyczy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2006 r. nr [...], od której przysługiwało stronie prawo złożenia odwołania do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 25 października 2006 r., zaś R. O. skorzystał z uprawnienia do złożenia odwołania, składając je w dniu 27 października 2006 r. Jak wynika z powyższego, przedmiotowa skarga została złożona na decyzję organu pierwszej instancji i jako taka powinna ulec odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cytowanej już ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.