II SA/Wa 1297/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Protokolant Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. C. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. II SA/Wa 1297/08 UZASADNIENIE Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., utrzymanym w mocy przez rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., działając na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 7, ust. 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U z 2002 r. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.), wypowiedział J. C. stosunek służbowy w ABW. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2002 r. J. C. poinformował Szefa ABW, iż do dnia [...] czerwca 2002 r. przebywa na ciągłym zwolnieniu lekarskim i w związku z tym wnosi o wypłatę uposażenia za okres choroby. Po rozpoznaniu wniosku, Szef ABW decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002 r., odmówił wypłaty świadczeń pieniężnych, o które wnosił J. C. Wymieniona decyzja Szefa ABW z dnia [...] października 2002 r. stała się przedmiotem skargi złożonej przez J. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt II SA 3872/02, skargę oddalił. Od powyższego wyroku J. C. wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 179/06, uchylił zaskarżony wyrok, a także zaskarżoną decyzję Szefa ABW z dnia [...] października 2002 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż uznanie niekonstytucyjności art. 230 ust. 7 ustawy o ABW oraz AW w zakresie określonym w pkt 6 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 45/02, oznacza, iż w stosunku do skarżącego ma zastosowanie art. 60 ust. 4 ustawy przewidujący rozwiązanie stosunku służbowego w wypadku likwidacji lub reorganizacji jednostki Agencji, połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej nie po upływie 1, lecz po upływie 6 miesięcy. Fakt ten ma podstawowe znaczenie dla określenia roszczeń służących skarżącemu od Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego po dniu [...] czerwca 2002 r. W związku z powyższym Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 114 ust. 2 oraz art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, po rozpoznaniu wniosku J. C. z dnia [...] sierpnia 2006 r. o wypłatę 5-krotnego miesięcznego uposażenia, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2006 r. przyznał należne uposażenie za okres od dnia [...] sierpnia 2002 r. do dnia [...] września 2002 r. oraz odmówił wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] października 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, iż zgodnie z art. 114 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, prawo do uposażenia funkcjonariusza ABW wynika z faktu pełnienia służby. Natomiast formalne pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym, samo przez się nie rodzi prawa do uposażenia i musi być dopełnione podjęciem tej służby faktycznie. Sytuacje, w jakich funkcjonariusz zachowuje prawo do uposażenia pomimo faktycznego niespełnienia służby, ustawodawca wymienił w art. 136 cyt. ustawy. Następuje to w przypadku choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji Szefa ABW. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż J. C. w okresie od dnia [...] czerwca 2002 r. do dnia [...] września 2002 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a zatem zgodnie z powołanym wyżej przepisem ustawy o ABW oraz AW zachował prawo do uposażenia za ten okres. Odnosząc się zaś do żądania wypłaty wynagrodzenia za miesiąc październik, listopad i grudzień 2002 r., organ stwierdził, iż w tym okresie J. C. nie pełnił służby, a przyczyną pozostawania poza służbą były okoliczności inne niż wymienione w art. 136 ustawy o ABW oraz AW. Niepodejmowanie służby przez J. C. wynikało z faktu pozostawania w stosunku pracy z innym pracodawcą. W sprawie jest bezsporne, że wymieniony od dnia [...] września 2002 r. zatrudniony był na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze w I. S.A., gdzie też pobierał uposażenie. W ocenie organu, przez podejmowanie służby należy rozumieć zespół różnorodnych czynności i działań wykonywanych przez funkcjonariusza, związanych z jego zadaniami, jak również gotowość do podejmowania tych czynności i zadań. Tak więc, podejmowanie służby jest nie tylko wykonywaniem różnych czynności i zadań, ale także pozostawaniem w gotowości do ich wykonywania. Fakt tej gotowości musi być znany, a nadto musi mieć charakter obiektywny, wyrażający się w tym, iż funkcjonariusz w każdym wskazanym przez organ czasie jest zdolny do natychmiastowego podjęcia obowiązków służbowych. Biorąc powyższe pod uwagę, nie można uznać, że J. C. w okresie od dnia [...] października 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. był w pełnej dyspozycji i gotowości do podejmowania zadań i czynności służbowych. Okoliczność powyższa wyklucza możliwość wypłaty uposażenia w myśl zapisu art. 121 ust. 3 cyt. wyżej ustawy o ABW oraz AW. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w zakresie odmowy wypłaty uposażenia, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów, organ wskazał, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 179/06, zapadł w sprawie rozstrzygniętej decyzją Szefa ABW o odmowie wypłaty świadczenia pieniężnego wynikającego z art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu i nie dotyczył wypłaty uposażenia za dalszy okres rozpatrywany w sprawie. Stwierdził również, iż fakt odwołania się od rozkazu o zwolnieniu ze służby nie stanowi jeszcze o gotowości do służby w Agencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. C. wniósł o uchylenie powyższych rozkazów, w zakresie odmowy wypłaty uposażenia, zarzucając, iż podejmując je organ nie uwzględnił przepisów wskazanych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w kwestionowanych rozkazach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 42/07, skargę oddalił. Od powyższego wyroku J. C. wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 982/07 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozpoznał sprawę w dwóch instytucjach jakby nie istniała w obrocie prawnym decyzja z dnia [...] września 2002 r., a mimo takiej wady postępowania organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, czym naruszył art. 151 ppsa, nie biorąc pod uwagę skutków wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 179/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 190 ppsa Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 179/06 uchylił nie tylko wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt II SA 3872/02 rozstrzygający skargę na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2002 r., ale i tę decyzję. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] września 2002 r. wydaną w przedmiocie odmowy wypłacenia J. C. świadczeń związanych z wypowiedzeniem stosunku służbowego. Takie rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznaczało, że organ powinien był rozpoznać wniosek J. C. o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej decyzją z dnia [...] września 2002 r., tj. w przedmiocie świadczeń związanych z wypowiedzeniem stosunku służbowego, mając na uwadze wytyczne tego Sądu zawarte w wyroku, a dotyczące zastosowania art. 60 ust. 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Natomiast organ rozpoznał sprawę wydając decyzje w dwu instancjach, jakby w sprawie nie istniała w obrocie prawnym decyzja z dnia [...] września 2002 r., sugerując się wnioskiem J. C. z dnia [...] sierpnia 2006 r. i traktując go jako wszczynający nowe postępowanie, podczas gdy należało uznać ten wniosek jako wniesiony w sprawie rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] września 2002 r., od której został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak więc, zarówno zaskarżony rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] jak i poprzedzający go rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Nr [...] z dnia [...] września 2006 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.