II SA/Wa 13/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...]października 2024 r. nr [...]Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "PUODO", "organ"), na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781; dalej: "u.o.d.o."), art. 6 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz. Urz. UE L 119 z 2016 r., str. 1 ze sprost.; dalej: "RODO"), odmówił uwzględnienia wniosku (skargi) R. G. (dalej: "skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]" w S., na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez K. M. (dalej: "uczestnik postępowania"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w S.. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy. W skardze (wniosku) z [...] lutego 2023 r. do organu skarżący podniósł, że uczestnik postępowania ujawnił i rozpowszechnia jego dane osobowe na giełdzie długów, zamieszczonej na stronie internetowej pod adresem: https://... w związku z nieistniejącą wierzytelnością, co negatywnie wpływa na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Pismami z [...] grudnia 2022 r. i [...] lutego 2023 r. skarżący wystąpił do uczestnika postępowania o zaniechanie naruszeń. W postępowaniu zainicjowanym powyższą skargą, PUODO ustalił, że na wzmiankowanej stronie internetowej widnieją dane skarżącego z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, tj. nazwa i adres tej działalności wraz z imieniem i nazwiskiem skarżącego, numer identyfikacji podatkowej (dalej: "NIP"), informacja o wysokości wierzytelności oraz podstawa roszczenia. Uczestnik postępowania wyjaśnił organowi, iż skarżący uniemożliwia dokonanie windykacji należności z faktury o nr [...], wystawionej za prawidłowo wykonaną usługę. Opublikowane na ww. stronie internetowej dane osobowe skarżącego, w tym dane dotyczące prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, uczestnik postępowania pozyskał od skarżącego w celu wystawiania faktur za pielęgnację zieleni. Ponadto dane te są publicznie dostępne w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: "CEIDG"). Na mocy umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych, zawartej przez uczestnika postępowania z [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., administratorem danych udostępnianych na ww. stronie internetowej jest uczestnik postępowania. Przedmiotowe dane są przetwarzane w celu windykacji należności wynikającej z nieopłaconej faktury (art. 6 ust. 1 lit. f RODO) i będą przetwarzane do czasu jej opłacenia. Uczestnik postępowania przyznał, że skarżący zwracał się do niego o usunięcie tych danych, ale - wobec nieopłacenia faktury - odmówił ich usunięcia. Skarżący zaś kwestionuje zasadność ww. faktury. Powołując się na art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2022 r., poz. 541 ze zm.; dalej: "ustawa o CEIDG") oraz art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1524; dalej: "u.o.d."), POUDO zaznaczył, iż ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego to używanie przez każdego informacji sektora publicznego będącej w posiadaniu podmiotów zobowiązanych dla wytworzenia produktów, dóbr lub usług o wartości dodanej w innym celu niż wykonywanie zadań publicznych. Cel ponownego wykorzystywania może być komercyjny lub niekomercyjny. Prawo do ponownego wykorzystywania podlega pewnym ograniczeniom, w szczególności ze względu na prywatność osoby fizycznej, jednakże po pierwsze - nie przesądza o przewadze prawa do prywatności nad prawem do ponownego ich wykorzystywania, a po wtóre - informacje dotyczące życia zawodowego, wykonywania funkcji publicznych czy podejmowania różnego rodzaju działań w sferze publicznej wykraczają poza prywatność osoby fizycznej (vide B. Fischer, A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, J. Wyporska-Frankiewicz, Ustawa o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Komentarz, Warszawa 2022, art. 2 i art. 6, Lex). W ocenie organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że przetwarzane w kwestionowany sposób dane osobowe skarżącego widnieją w CEIDG z uwagi na prawnie uzasadniony interes uczestnika postępowania, którym jest wyegzekwowanie zaległej należności z faktury o nr [...]. PUODO zaakcentował, iż do jego kompetencji nie należy rozstrzyganie kwestii istnienia bądź zasadności wierzytelności. Uczestnik postępowania słusznie powołał się na art. 6 ust. 1 lit. f RODO, przekładając jako dowody inne faktury świadczące o zlecaniu mu usług przez skarżącego, których zasadności skarżący nie kwestionował. Brak jest podstaw do przyjęcia, że realizacja prawnie uzasadnionego interesu uczestnika postępowania (jakim jest spowodowanie uregulowania wierzytelności wynikającej z ww. faktury) musi ustąpić wobec interesów lub podstawowych praw i wolności skarżącego, wymagających ochrony danych osobowych. Jeżeli skarżący podważa zasadność wystawionej faktury, to powinien skierować swoje żądanie do właściwego sądu. W kontekście argumentu o negatywnym wpływie publikacji na działalność gospodarczą skarżącego, PUODO stwierdził, iż przetwarzane w kwestionowany sposób jego dane osobowe są powszechnie dostępne, przy czym dodana jest informacja mogąca stanowić o jego nierzetelności. Uniemożliwienie przetwarzania danych osobowych dłużnika z tego powodu, że nie wyraża on zgody na takie przetwarzanie nie byłoby racjonalne z punktu widzenia obrotu prawnego. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1166/14 i z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 2581/21 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W analizowanym przypadku PUODO nie uznał za zasadne skorzystanie z uprawnienia naprawczego (vide art. 58 ust. 2 RODO). Opisana wyżej decyzja stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił on naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: ( art. 6 k.p.a. - zasady praworządności, ( art. 7 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, ( art. 8 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, ( art. 77 § 1 k.pa. - zasady należytego zebrania i oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż uczestnik postępowania może jednostronnie wystawić fakturę za rzekome usługi pielęgnacji zieleni, a w przypadku sporu co do wierzytelności z tej faktury bezpodstawnie jej dochodzić w ramach pozornej windykacji oraz publikacji danych, skarżącego i jego firmy jako dłużnika na portalu internetowym giełdy długów, wywierając w ten sposób na skarżącym psychologiczną presję zapłaty spornej wierzytelności i w tym zakresie bezpodstawnie publikując w internecie jego dane jako dłużnika, jednocześnie omijając przypisaną takim sytuacjom prawną drogę dochodzenia wierzytelności przed sądem powszechnym poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania sądowego. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zdaniem skarżącego, jest on w tej sprawie poszkodowany, gdyż nigdy nie wyraził zgody na przetwarzanie swoich danych osobowych w celach prowadzenia przeciwko niemu pozornej windykacji czy egzekucji nieistniejącej wierzytelności. Fakt wcześniejszego pozostawania skarżącego i uczestnika postępowania w relacjach gospodarczych w zakresie pielęgnacji zieleni pozostaje irrelewantny w odniesieniu do przedmiotu niniejszego sporu, a także okoliczności, które go wywołały, czyli bezpodstawnego wykorzystywania i publikowania danych osobowych skarżącego jako rzekomego dłużnika na stronie internetowej giełdy długów. W odpowiedzi na skargę PUODO wniósł o jej oddalanie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że podnoszone przez skarżącego argumenty w postaci: nieistniejącej wierzytelności, pozornej windykacji, nigdy niedoręczonej mu spornej faktury czy zasadności jej wystawienia nie mogą być przedmiotem oceny PUODO, który jest powołany wyłącznie do wypełniania zadań wynikających z RODO, a zatem (m.in.) rozstrzygania w kwestiach dotyczących legalności przetwarzania danych osobowych na skutek skarg wnoszonych przez osoby, których dane dotyczą. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się zatem do oceny, czy zgodne z prawem było udostępnienie danych osobowych skarżącego przez uczestnika postępowania na stronie internetowej pod adresem: [...]. Według art. 4 pkt 1 RODO, dane osobowe oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. W myśl art. 4 pkt 2 RODO przetwarzanie danych osobowych oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 7 RODO, administrator to osoba fizyczna lub prawna, organ publiczny, jednostka lub inny podmiot, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarzania danych osobowych. W świetle powołanych przepisów, nie ma wątpliwości na gruncie przedmiotowej sprawy, że dane osobowe skarżącego, obejmujące nazwę prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (zawierającą jego imię i nazwisko), adres tej działalności, NIP, podstawę roszczenia oraz wysokość zadłużenia, są przetwarzane poprzez opublikowanie na ww. stronie internetowej giełdy długów. Zasady przetwarzania danych osobowych określa art. 5 ust. 1 RODO. I tak dane osobowe muszą być: a) przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą ("zgodność z prawem, rzetelność i przejrzystość"); b) zbierane w konkretnych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach i nieprzetwarzane dalej w sposób niezgodny z tymi celami; dalsze przetwarzanie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych nie jest uznawane w myśl art. 89 ust. 1 za niezgodne z pierwotnymi celami ("ograniczenie celu"); c) adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"); d) prawidłowe i w razie potrzeby uaktualniane; należy podjąć wszelkie rozsądne działania, aby dane osobowe, które są nieprawidłowe w świetle celów ich przetwarzania, zostały niezwłocznie usunięte lub sprostowane ("prawidłowość"); e) przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osoby, której dane dotyczą, przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów, w których dane te są przetwarzane; dane osobowe można przechowywać przez okres dłuższy, o ile będą one przetwarzane wyłącznie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych na mocy art. 89 ust. 1, z zastrzeżeniem że wdrożone zostaną odpowiednie środki techniczne i organizacyjne wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia w celu ochrony praw i wolności osób, których dane dotyczą ("ograniczenie przechowywania"); f) przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem oraz przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, za pomocą odpowiednich środków technicznych lub organizacyjnych ("integralność i poufność"). Przepis art. 5 ust. 2 RODO stanowi, iż administrator jest odpowiedzialny za przestrzeganie powyższych zasad i musi być w stanie wykazać ich przestrzeganie (rozliczalność). Natomiast art. 6 ust. 1 RODO wymienia niezależne (samoistne) i równoważne przesłanki legalizujące proces przetwarzania danych osobowych. Stosownie do treści ww. przepisu, przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Akapit pierwszy lit. f nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań. Ta ostatnia przesłanka (tj. zawarta w lit. f), ma charakter swoistej klauzuli generalnej, która zwiększa elastyczność katalogu zawartego w art. 6 ust. 1 RODO. Stosowanie przepisu art. 6 ust. 1 lit. f RODO następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie trzeba zweryfikować, czy kumulatywnie spełnione są dwa warunki, a mianowicie: (1) czy występuje prawnie uzasadniony interes, który jest realizowany przez administratora lub przez stronę trzecią oraz (2) czy przetwarzanie danych osobowych jest niezbędne dla realizacji celu wynikającego z powyższego interesu. W drugim etapie należy ocenić, czy nie jest spełniona przesłanka o charakterze negatywnym w postaci występowania w danym stanie faktycznym interesów lub podstawowych praw i wolności podmiotu danych, które mają charakter nadrzędny wobec prawnie uzasadnionych interesów administratora lub strony trzeciej. W przypadku spełnienia tego warunku nie będzie można powołać się na art. 6 ust. 1 lit. f RODO jako uzasadnienie dla przetwarzania danych osobowych. Istota tej negatywnej przesłanki polega na wyważeniu dwóch dóbr chronionych prawem, tj. prawnie uzasadnionego interesu administratora lub strony trzeciej - z jednej strony oraz interesów, podstawowych praw i wolności podmiotu danych - z drugiej strony. Prawnie uzasadniony interes trzeba rozumieć nie jako interes wynikający z przepisów prawa, lecz jako interes, który jest zgodny z prawem. Owa zgodność z prawem stanowi ograniczenie pojęcia interesu administratora lub strony trzeciej jako potencjalnej podstawy do przetwarzania danych osobowych. W doktrynie przyjmuje się, że wykładnia pojęcia prawnie uzasadnionego interesu powinna być szeroka i obejmować interesy gospodarcze, faktyczne lub prawne (vide D. Lubasz i W. Chomiczewski [w:] E. Bielak-Jomaa [red.], D. Lubasz [red.], RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, WKP 2018 i powołane tam poglądy). Tak rozumiany prawnie uzasadniony interes musi być realizowany przez administratora lub przez stronę trzecią. Może to być interes nie tylko administratora, który przetwarza już dane osobowe, lecz również administratora, któremu dane te mogą dopiero zostać ujawnione. Pojęcie niezbędności oznacza z kolei, iż przetwarzanie danych dla realizacji prawnie uzasadnionego interesu administratora lub strony trzeciej musi być, rozsądnie oceniając, potrzebne, a więc musi występować bezpośredni związek pomiędzy realizacją prawnie uzasadnionego interesu a potrzebą przetwarzania danych osobowych. Do prawnie uzasadnionych interesów administratora danych osobowych prawodawca unijny odwołał się w motywie 47 preambuły RODO, wskazując, że "taki prawnie uzasadniony interes może istnieć na przykład w przypadkach, gdy zachodzi istotny i odpowiedni rodzaj powiązania między osobą, której dane dotyczą, a administratorem, na przykład gdy osoba, której dane dotyczą, jest klientem administratora lub działa na jego rzecz. Aby stwierdzić istnienie prawnie uzasadnionego interesu, należałoby w każdym przypadku przeprowadzić dokładną ocenę, w tym ocenę tego, czy w czasie i w kontekście, w którym zbierane są dane osobowe, osoba, której dane dotyczą, ma rozsądne przesłanki by spodziewać się, że może nastąpić przetwarzanie danych w tym celu". W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 6 ust. 1 lit. f RODO legalizująca działanie uczestnika postępowania, który dąży do zaspokojenia roszczenia wynikającego z faktury nr [...]. Bezsporna jest przy tym okoliczność, że skarżący nie uregulował ww. faktury, podnosząc, iż zlecona uczestnikowi postępowania usługa pielęgnacji zieleni (koszenie trawy czerwiec) została wykonana nienależycie i niezgodnie ze zleconym zakresem prac. Ponadto skarżący wskazuje, że nigdy nie otrzymał tej faktury, a tym samym jej nie zaakceptował. Nie ma przy tym znaczenia, iż uczestnik postępowania - w ramach dochodzenia roszczeń ze spornej faktury - zdecydował się na sprzedaż wierzytelności na giełdzie długów, a nie na drogę postępowania przed sądem gospodarczym. W stosunkach gospodarczych, gdy przedsiębiorca odmawia płatności, podważając jej tytuł, musi liczyć się z konsekwencjami w postaci egzekwowania należności (oczywiście prawnie dopuszczalnymi środkami/metodami). Tym samym skarżący nie może oczekiwać, że w analizowanym przypadku jego prawa i wolności będą nadrzędne względem interesów jego kontrahenta i przeważą nad potrzebą dochodzenia roszczenia. Ochrona danych osobowych nie może być pretekstem do unikania zobowiązań. Trafnie w zaskarżonej decyzji dostrzeżono, iż przetwarzane dane osobowe są częściowo publicznie dostępne, a mianowicie: imię i nazwisko przedsiębiorcy; dodatkowe określenia, które przedsiębiorca włącza do firmy, o ile takich używa; NIP; adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej (vide art. 5 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4 i pkt 6 ustawy o CEIDG). Przepis art. 45 ust. 1 ustawy o CEIDG przewiduje, że dane i informacje udostępniane przez CEIDG są jawne. Każdy ma prawo dostępu do tych danych i informacji. Stosownie zaś do treści przepisów art. 47 ustawy o CEIDG, dane i informacje zgromadzone w CEIDG mogą być nieodpłatnie udostępniane, w sposób inny niż określony w art. 45 ust. 2 (tj. na stronie internetowej CEIDG), po uprzednim ustaleniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki warunków udostępniania tych danych (ust. 1). Do ponownego wykorzystywania danych CEIDG udostępnionych zgodnie z ust. 1 stosuje się przepisy u.o.d. (ust. 2). Przepis art. 2 pkt 12 u.o.d. definiuje ponowne wykorzystanie jako wykorzystywanie przez użytkowników informacji sektora publicznego w jakimkolwiek celu, z wyjątkiem wymiany informacji sektora publicznego między podmiotami zobowiązanymi wyłącznie w celu realizacji zadań publicznych. Poza ww. zakresem danych osobowych skarżącego, opublikowane zostały także podstawa roszczenia, tj. faktura oraz wysokość zadłużenia. Według Sądu, działanie to było niezbędne uczestnikowi postępowania do realizacji celu (uregulowania długu poprzez sprzedaż wierzytelności) wynikającego z prawnie uzasadnionych interesów (skarżącego i uczestnika postępowania jako przedsiębiorców łączyła umowa, na podstawie której uczestnik postępowania pielęgnował zieleń na działkach skarżącego; za wykonane usługi uczestnik postępowania wystawiał skarżącemu faktury, które ten opłacał - za wyjątkiem spornej faktury nr [...]). Prawidłowa jest konkluzja, iż uczestnik postępowania legitymował się przesłanką z art. 6 ust. 1 lit. f RODO, ponieważ zakwestionowane przetwarzanie danych osobowych skarżącego dotyczyło sytuacji już istniejącej (a nie ewentualnej, przyszłej i niepewnej), w której celem wynikającym z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez uczestnika postępowania jako administratora jest potrzeba dochodzenia istniejącego roszczenia. Nieuzasadnione są zarzuty skargi odnośnie naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 u.o.d.o. w związku z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., bowiem organ prawidłowo zebrał i ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, opierając się m.in. na wyjaśnieniach skarżącego, a także rozważył wszystkie istotne w sprawie okoliczności, jak również odniósł się do podnoszonych przez skarżącego argumentów. Odmienna ocena w zakresie wykładni i zastosowania powołanych przez PUODO przepisów, nie stanowi o naruszeniu procedury, zwłaszcza że organ w sposób wystarczający umotywował swoje stanowisko, konstruując uzasadnienie decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.