II SA/Wa 1301/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Jacek Fronczyk Adam Lipiński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2013 r.; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 5 § 2 pkt 4 Kpa i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz.1687 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., stwierdzającą nieważność decyzji ostatecznej Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej A. B., z przeznaczeniem na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w kwocie 17.536 zł. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: A. B. pełni służbę w Policji od 1984 r. (od dnia 9 października 1987 r. funkcjonariusz w służbie stałej). Decyzją Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 1993 r. funkcjonariuszowi przydzielono lokal mieszkalny przy ul. [...], o ogólnej powierzchni użytkowej wynoszącej 63,7 m2, do którego właściwym organom Policji przysługiwało wówczas prawo trwałego zarządu. Lokal był zgodny z przysługującymi normami zaludnienia i znajdował się w bliskości miejsca pełnienia służby. Do zamieszkania w lokalu zostali uprawnieni także żona oraz trzej synowie policjanta. W dniu [...] stycznia 1993 r. Komenda Rejonowa Policji w [...] zawarła z A. B. umowę najmu przedmiotowego lokalu i umowa ta była przedłużana. W dniu [...] sierpnia 2010 r. Starosta [...] wydał decyzję w sprawie wygaśnięcia trwałego zarządu ustanowionego na czas nieoznaczony na rzecz Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w stosunku do nieruchomości zabudowanej, będącej własnością Skarbu Państwa, położonej w [...]. W związku z tym Komendant Powiatowy Policji w [...] zaproponował A. B. rozwiązanie z dniem 31 sierpnia 2010 r. umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego, za obopólnym porozumieniem stron, na co policjant wyraził zgodę pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Od dnia [...] września do dnia [...] grudnia 2010 r. A. B. zajmował przedmiotowy lokal wraz z rodziną na podstawie, zawartej na ten czas ze Starostą [...], umowy najmu. Po dniu [...] grudnia 2010 r. do dnia [...] października 2012 r. zajmował lokal nadal, bez tytułu prawnego, uiszczając dotychczasowe opłaty eksploatacyjne. Powyższe ustalenia wynikają bezspornie z pisma policjanta z dnia [...] września 2012 r. i z pisma Wójta Gminy [...] z tego samego dnia. Decyzją Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. przyznano A. B. pomoc finansową w kwocie 17.536 zł na zakup lokalu mieszkalnego usytuowanego w miejscowości [...]. Ponieważ pojawiły się wątpliwości co do zasadności udzielenia powyższej pomocy finansowej, w związku z jednoczesnym zajmowaniem przez policjanta do dnia [...] grudnia 2010 r. lokalu przy ul. [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie dokonania oceny legalności wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] decyzji z dnia [...] września 2012 r. pod kątem zaistnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 Kpa. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. wstrzymał z urzędu wykonanie przyznania tej pomocy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. stwierdził nieważność decyzji ostatecznej Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. W ocenie organu, pomoc została przyznana nienależnie, co wynika z faktu posiadania przez policjanta, w czasie uzyskiwania tej pomocy, lokalu nr [...] przy ul. [...], który to lokal odpowiadał normatywowi mieszkaniowemu i znajdował się w odpowiedniej bliskości w stosunku do miejsca pełnienia służby. A. B. odwołał się do Komendanta Głównego Policji, który po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia nadzorczego organu I instancji. Komendant Główny Policji szeroko omówił instytucję nieważności decyzji administracyjnej w Kpa i dokonał analizy przepisów art. 88, art. 94 ust. 1 oraz art. 95 ustawy o Policji. Dokonał także analizy orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie. Na podstawie powyższego ustalił, że z wykładni gramatycznej, jak i celowościowej powyższych przepisów wynika, iż funkcjonariuszowi przysługuje pomoc mieszkaniowa, co do zasady wówczas, gdy jego potrzeby mieszkaniowe nie są zaspokojone. Potrzeby takie są natomiast zaspokojone, gdy funkcjonariusz posiada lokal mieszkalny, który odpowiada co najmniej minimalnej normie zaludnienia i gdy lokal ten znajduje się w miejscowości pełnienia służby albo w miejscowości pobliskiej. W ocenie organu niesporne jest, że A. B. w chwili złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym [...]. Lokal ten był zgodny z normami zaludnienia i za użytkowanie tego lokalu uiszczał wskazane przez Gminę [...] opłaty. Nadto podczas procedury wygaśnięcia prawa trwałego zarządu, Wójt Gminy [...] zapewniał o możliwości oddania policjantom pomieszczeń mieszkalnych w najem, a także o możliwości preferencyjnego zakupu mieszkań dla funkcjonariuszy Policji. W porozumieniu zawartym między Komendą Wojewódzką Policji w [...] a Gminą [...] znajduje się zapis, iż Rada Gminy [...] zagwarantuje wszelkie uprawnienia dla policjantów-najemców lokali objętych wygaszeniem zarządu organów Policji, tj. preferencyjny wykup albo zawarcie umowy najmu. W ocenie organu II instancji, powyższe okoliczności wskazują, iż mimo zmiany statusu prawnego przydzielonego lokalu, A. B. miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż lokal przez niego użytkowany posiadał powierzchnię mieszkalną zgodną z normami zaludnienia, były wnoszone opłaty za jego eksploatację w trakcie jego użytkowania, a po wygaśnięciu umowy najmu z jednostką Policji nie były wnoszone do Gminy zastrzeżenia, co do formy prawnej korzystania przez policjanta z lokalu mieszkalnego i jednocześnie Gmina nie podejmowała żadnych czynności, mających na celu ograniczenie lub pozbawienie policjanta praw mieszkaniowych, gdy umowa najmu przedmiotowego lokalu już nie obowiązywała. Zatem, skoro policjant miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, to nie należała mu się pomoc finansowa w celu uzyskania mieszkania. Przyznanie tej pomocy wynikało z wadliwej analizy przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] stanu faktycznego sprawy pod kątem zestawienia treści art. 94 i art. 95 ustawy pragmatycznej oraz ich wykładni. Powyższa wada skutkowała wydaniem decyzji o przyznaniu policjantowi pomocy finansowej na zakup mieszkania z rażącym naruszeniem prawa - to jest art. 94 i art. 95 ustawy o Policji i dlatego na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa należało stwierdzić nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. o przyznaniu pomocy finansowej A. B.. Organ podkreślił, iż pomimo braku (od stycznia 2011 r.) umowy najmu lokalu w W., sytuacja mieszkaniowa A. B. nie zmieniła się z w związku z wygaszeniem na rzecz Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] prawa trwałego zarządu do przedmiotowej nieruchomości. Skarżący używał lokalu w W. jak najemca i w ocenie organu II instancji, wbrew stanowisku strony wyrażonym w odwołaniu, był posiadaczem zależnym, bowiem mieszkał w tym lokalu wraz z rodziną, ponosił opłaty eksploatacyjne, a Gmina nie podejmowała czynności mogących świadczyć o zamiarze ograniczenia praw zawartych w umowie najmu z jednostką Policji. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwieniu sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy rzeczywiście Wójt Gminy [...] proponował zawarcie umowy najmu przedmiotowego lokalu przy ulicy [...] po dniu 1 stycznia 2011 r., lub też preferencyjny jego wykup oraz, czy skarżący kwestionował powierzchnię lokalu; 2. naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § l i art. 80 Kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu, że skarżący miał zagwarantowane prawo do wyżej opisanego lokalu po wygaśnięciu trwałego zarządu i moja sytuacja prawna związana z użytkowaniem tego lokalu nie zmieniła się; 3. naruszenie art. 9 i art. 11 Kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 roku; 4. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez całkowicie nieuzasadnione i nieuprawnione uznanie, iż decyzja Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 5. naruszenie art. 88, art. 90 i art. 94 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię tych przepisów, skutkiem czego doszło do wydania decyzji Komendanta Głównego Policji w W. i Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] niezgodnych z przepisami prawa i w konsekwencji uznania, iż skarżącemu nie przysługuje pomoc finansowa na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych - zakup mieszkania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego z dnia [...] kwietnia 2013 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga jest zasadna. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, decydujący w niniejszej sprawie jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji uznając za rażące naruszenie prawa wydanie decyzji o przyznaniu A. B. pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego, odwoływali się do wykładni celowej i funkcjonalnej art. 88, art. 94 i 95 ustawy o Policji, wskazując w tym przypadku liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Baczyć tu jednak należy, iż decyzja Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. o przyznaniu skarżącemu pomocy finansowej wydana została w oparciu o przepisy art. 94 i art. 89 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. oraz § 1, § 2, § 3 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 4, § 3a ust.1 pkt 6, § 4, § 4a, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131, poz. 1468 z późniejszymi zmianami) i § 2 pkt 1 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884). Z uzasadnienia tej decyzji wynika dokonanie przez organ subsumcji stanu faktycznego sprawy i uznania, iż ustalony stan faktyczny wypełnia dyspozycje wskazanych w decyzji przepisów. Zatem decyzja ta odwoływała się wprost do wskazanych w niej wyżej przytoczonych przepisów. Natomiast, słuszna i w całej rozciągłości powszechnie akceptowana, wypracowana przez orzeczenia sądów administracyjnych, koncepcja rozumienia potrzeb mieszkaniowych policjantów - poprzez odniesienie do przepisów określających normatywy powierzchniowe przysługujących im lokali mieszkalnych, związku lokalu z miejscem pełnienia służby ewentualnie z jego bliskością oraz poprzez odniesienie do przepisów wyszczególniających sytuacje, w której pomocy takiej nie udziela się - stanowi wykładnię rozumienia instytucji pomocy finansowej na uzyskanie przez policjanta lokalu mieszkalnego. Jest to wykładnia uwzględniająca zasady funkcjonale i celowościowe. Istotę tej wykładni prawidłowo streszcza organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Jednakże koncepcja wadliwości decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. w oparciu o zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego nie może być wyprowadzana z wykładni prawa, ale musi dotyczyć naruszenia danej normy prawa wprost. Organy obu instancji naruszenia wprost danej normy prawa przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] w decyzji z dnia [...] września 2012 r. nie wskazały. Doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, wielokrotnie wskazywało na wadliwość dowodzenia rażącego naruszenia prawa poprzez wskazywanie na wykładnie danej normy prawnej, na jej interpretację. (Porównaj: Piotr Przybysz, Kodeks Postępowania Administracyjnego – Komentarz, Lesis Nexis, W-wa 2007, teza 19 do art. 156, s.352-353 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego – Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, W-wa-2006, s. 741-746 oraz wyrok NSA z 9 marca 2000 I SA/Ka 1582/98). Z tych też względów oparta na takim rozumowaniu koncepcja stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. jest wadliwa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest to najistotniejsza wada zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji. Analizując materiał dowodowy, zawarty w aktach administracyjnych, wskazać także należy na dalsze wady podjętych przez organy obu instancji decyzji nadzorczych. Trafnie wskazano w skardze na wadliwe uznanie przez organ, iż A. B. miał uregulowane prawo do lokalu w miejscowości [...], w chwili gdy starał się o uzyskanie pomocy finansowej na zakup innego lokalu mieszkalnego w [...] i jego posiadanie (w tym okresie lokalu przy ul. [...]) wyczerpywało wymienione w art. 95 ustawy pragmatycznej przypadki, uzasadniające odmowę udzielania mu pomocy finansowej. Otóż pomimo szczytnych zapewnień ze strony władz lokalnych o staraniach w kierunku zapewnienia mieszkań policjantom, którzy utracili prawo do lokali mieszkalnych wskutek pozbawiania Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] prawa zarządu do niektórych nieruchomości mieszkalnych, oraz pomimo zawartego w dniu [...] marca 2010 r. pomiędzy Gminą [...] a Komendą Wojewódzką Policji w [...] porozumienia w przedmiocie zagwarantowania policjantom preferencji mieszkaniowych i zapewnień wydania stosownych uchwał przez Radę Gminy [...] w sprawach mieszkań dla policjantów na preferencyjnych warunkach (na które to zapisy powołuje się organ w zaskarżonych decyzjach), starania te nie przerodziły się przez okres około dwóch lat w propozycje, co do najmu albo wykupu lokali mieszkalnych przez policjantów i to zarówno ani ze strony administracji lokalnej, ani organów Policji. Od chwili nakłonienia przez organy Policji skarżącego do rozwiązania za obopólną zgodą umowy najmu lokalu w W., to jest od dnia [...] sierpnia 2010 r. - poza krótkim okresem czterech miesięcy, od września do końca grudnia 2010 r. - do chwili zakupienia mieszkania w [...] (wrzesień 2012 r.) A. B. nie posiadał tytułu prawnego do żadnego lokalu, a lokal w W. przy ul. [...] zajmował bez tytułu prawnego. W żaden sposób za przesłankę wskazującą na posiadanie tytułu prawnego do lokalu, jak to czyni organ w zaskarżonej decyzji, nie można traktować okoliczności uiszczania przez policjanta należnych za korzystanie z tego lokalu opłat na rzecz Gminy [...]. Także z faktu, iż ponad dwa lata Gmina ta nie wystąpiła o eksmisję policjanta z przedmiotowego lokalu nie można wywodzić twierdzenia, iż A. B., w chwili składania wniosku o pomoc finansową w celu zakupu mieszkania, miał zapewnione i uregulowane prawo do przedmiotowego lokalu mieszkalnego w W. i sytuacja jego dalszego zamieszkiwania w mieszkaniu w W. ma charakter co najmniej względnie trwały i stabilny. Tak możnaby twierdzić, gdyby Gmina proponowała policjantowi najem albo wykup zajmowanego lokalu, ale tak się nie stało. Istotnie przepisy art. 95 ustawy pragmatycznej wymieniają jako jedną z przesłanek warunkujących odmowę przyznania pomocy finansowej na uzyskanie przez policjanta mieszkania okoliczność posiadania odpowiedniego lokalu, jednakże użyte w tym przepisie sformułowanie "posiadanie" nie jest całkowicie równoznaczne z pojęciem "posiadanie" w rozumieniu prawa cywilnego. Ustawodawca używając go w art. 95 ustawy o Policji pragnie objąć nim różne stany faktyczne i prawne, jednakże dla uznania prawidłowego zastosowania w danej sprawie negatywnego dla policjanta przepisu art. 95 istotne jest istnienie elementu stałości i pewności zajmowania przez niego dotychczasowego mieszkania, nawet niezależnie od tytułu prawnego. Każdorazowo organ ma obowiązek dokładnie zbadać owo "posiadanie" lokalu mieszkalnego, czy łączy się ono z prawem do lokalu np. z tytułu niepodzielonego spadku, czy z tytułem prawnym do lokalu ze strony rodziny policjanta, albo czy utrata prawa do lokalu nastąpiła z inicjatywy samego policjanta itp. O prawidłowym rozumieniu tego przepisu decyduje zatem ocena trwałości i stabilności użytkowania przez policjanta dotychczasowego lokalu. Twierdzenie, iż przedmiotowy lokal przy ul. [...] spełnia warunki związane z normatywami powierzchni mieszkaniowej oraz warunek bliskości w stosunku do miejsca pełnienia służby policjanta, bez badania pozostałych okoliczności sprawy, nie jest w przypadku danej sprawy wystarczające. Istotne w niniejszej sprawie jest to, iż niezależnie od woli policjanta i woli jego rodziny nastąpiła utrata prawa do przedmiotowego lokalu i dalsze zajmowanie przez skarżącego lokalu dokonuje się bez tytułu prawnego, przy jednoczesnym braku realizacji porozumienia o zapewnieniu policjantom, którzy utracili prawa do lokalu, wskutek wygaśnięcia zarządu organów Policji do nieruchomości, preferencji w uregulowaniu ich spraw mieszkaniowych. Zatem, wyjąwszy krótki okres ostatniego kwartału 2010 r., to jest od końca sierpnia 2010 r. A. B. zajmował lokal w W. bez tytułu prawnego i nie otrzymał w tym okresie żadnej z form pomocy mieszkaniowej z przyobiecanych w porozumieniu z dnia [...] marca 2010 r., zawartym pomiędzy Gminą [...] a Komendą Wojewódzką Policji w [...], zarówno ze strony organów Policji, jak i Gminy [...] albo Starostwa w [...]. W istocie, aż do chwili załatwienia przez skarżącego mieszkania w [...] we wrześniu 2012 r. i jednoczesnego uzyskania pomocy finansowej na zakup tego mieszkania, skarżący i jego rodzina zostali pozostawieni sami sobie. Zatem, zważywszy na wcześniejsze, niezależne od policjanta, uwarunkowania powodujące utracenie przez niego tytułu prawnego do lokalu w [...] i zważywszy na brak przyobiecanej pomocy w załatwieniu jego sprawy mieszkaniowej, nieuprawnionym jest pogląd, iż we wrześniu 2012 r. sytuacja mieszkaniowa A. B. uzasadniała odmowę udzielenia mu pomocy finansowej na zakup mieszkania w [...], z uwagi na fakt korzystania wówczas przez niego wraz z rodziną z mieszkania w W. przy ul. [...]. Ustawodawca konstruując normę art. 95 ustawy pragmatycznej z pewnością nie miał na myśli takiej sytuacji, jak wyjątkowa sytuacja faktyczna w niniejszej sprawie. Nadto wskazać należy, iż z uzasadnienia kwestionowanej w trybie nadzorczym decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na zakup lokalu wynika, iż Komendant Powiatowy Policji w [...] prawidłowo rozeznał sytuację prawną i faktyczną, co do przedmiotowego lokalu. Z uzasadnienia tego wyraźnie wynika, iż organy Policji zgadzały się z wygaszeniem zarządu do nieruchomości przez Starostę [...]. Komendant Powiatowy Policji w [...] miał świadomość, że lokal zajmowany przez A. B. w [...] spełniał warunki normatywne, co do powierzchni i warunki co do bliskości jego usytuowania w stosunku do miejsca pełnionej przez policjanta służby i organ ten wyraźnie podkreślił brak praw do dalszego zajmowania przez policjanta tego lokalu. Zatem w takiej sytuacji organ miał prawo zastosować wobec policjanta dobrodziejstwo art. 94 ustawy pragmatycznej, przy jednoczesnym braku istnienia przeciwwskazań wyszczególnionych w art. 95 do udzielenia policjantowi pomocy finansowej na cele mieszkaniowe. Zestawiając zatem stan faktyczny sprawy i treść art. 94 i art. 89 ustawy o Policji oraz § 1, § 2, § 3 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 4, § 3a ust 1 pkt 6, § 4, § 4a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, § 2 pkt 1 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.