II SA/Wa 1301/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Iwona Maciejuk (sprawozdawca) Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p. w. św. [...] w W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p. w. św. [...] w W. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 22 i art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, po rozpatrzeniu wniosku Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], nakazującą Proboszczowi Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] ul. [...] w W. przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez uaktualnienie danych osobowych M.W., polegające na naniesieniu w księdze chrztów adnotacji o treści zgodnej z żądaniem zawartym w "oświadczeniu woli" z dnia [...] lutego 2014 r. W uzasadnieniu GIODO wskazał, że do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga M.W. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...]. Skarżący podniósł, że mimo wysłania przez niego do Proboszcza Parafii oświadczenia woli o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego, połączonego z prośbą o sprostowanie nieaktualnych danych osobowych, nie została o tym fakcie zamieszczona stosowna adnotacja w księdze chrztów. GIODO ustalił, że wnioskodawca pismem z dnia [...] lutego 2014 r. złożył Proboszczowi Parafii oświadczenie, w którym podał, że z własnej i nieprzymuszonej woli oraz w pełni władz umysłowych i praw obywatelskich występuje z Kościoła Katolickiego na dzień złożenia oświadczenia. Skarżący stwierdził, że nie chce uzasadniać swojej decyzji. Wniósł o uaktualnienie danych osobowych w Księdze Chrztów poprzez naniesienie adnotacji o treści "Dnia [...] lutego 2014 roku formalnym aktem wystąpił z Kościoła katolickiego". Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Proboszcz Parafii udzielił wnioskodawcy negatywnej odpowiedzi, wskazując, że pismo nie może wywrzeć zamierzonego skutku z powodu braku zachowania właściwej formy. Podał, że zgodnie z ustaloną przez Konferencję Episkopatu Polski procedurą apostazja dokonywana jest na terenie diecezji polskich według poniżesz procedury: 1. w formie własnoręcznego oświadczenia złożonego wobec proboszcza miejsca zamieszkania i w obecności dwóch pełnoletnich światków. 2 do wniosku należy także dołączyć akt chrztu. 3 Proboszcz jest zobowiązany do poświadczenia przyjęcia aktu apostazji własnoręcznym podpisem i pieczęcią parafialną oraz przesłania aktu do swojej kurii diecezjalnej. Jeżeli chrzest dokonującego aktu apostazji miał miejsce w innej parafii niż parafia właściwa z uwagi na obecne miejsce zamieszkani, wówczas kuria diecezjalna przesyła informacje o wystąpieniu z Kościoła do parafii chrztu zainteresowanej osoby. Po dokonaniu adnotacji na marginesie ksiąg metrykalnych Parafia chrztu może wydać stosowne zaświadczenie". Uzasadniając rozstrzygnięcie GIODO wskazał, że wydał decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 22 i art. 35 ust 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Podał, że ani ta podstawa prawna ani pierwsza decyzja nie odnosiły się do kwestii, kto w świetle wewnętrznych regulacji Kościoła Katolickiego, czy też w opinii jego przedstawicieli, jest jego członkiem. W związku z tym, zaskarżona decyzja nie odnosiła się domeny, w której Kościół Katolicki rządzi się swoim własnym prawem i swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną. GIODO wskazał, że nie jest organem powołanym do stosowania prawa cywilnego, ani też nie kwestionuje prawa Kościoła Katolickiego do ustalenia dowolnej regulacji wewnętrznej, zgodnie z którą Kościół ten będzie oceniał, kto jest jego członkiem, a kto nie. Organ podniósł, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest władny narzucać Kościołowi Katolickiemu jego własnego stanowiska, nie nakazuje on też nikomu należeć lub nie należeć do danego kościoła. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podał, że wydaje jedynie decyzję administracyjną, uwzględniając w niej stanowiska i wyjaśnienia stron. Zgodnie z art. 2 pkt 2a ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, obywatele mają prawo decydować o tym, czy należą do danego kościoła lub związku wyznaniowego. Zgodnie zaś z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. GIODO stwierdził, że nie ma możliwości rozstrzygnięcia, które ze stanowisk, tj. Proboszcza Parafii, że wnioskodawca należy do Kościoła Katolickiego i wnioskodawcy, że nie należy on do Kościoła Katolickiego, jest ważniejsze. Organ podniósł, że niezależnie od sentencji niniejszej decyzji administracyjnej, każda ze stron ma zapewnioną wolność pozostania przy swoim stanowisku. Jednakże, jako że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jest obowiązany do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, kluczowe znaczenie w sprawie ma stan faktyczny ustalony w toku postępowania administracyjnego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż ma miejsce sprzeczność stanowisk co do przynależności wnioskodawcy do Kościoła Katolickiego. Organ stwierdził, iż jedynie dla potrzeb niniejszej decyzji, stan ten należy rozumieć jako brak zgodnej woli stron, a co za tym idzie - brak istnienia stosunku przynależności do Kościoła Katolickiego, który uzasadniałby zastosowanie art. 43 ust. 2 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych. W ostatnim akapicie uzasadnienia decyzji GIODO wskazał, iż nie przesądzając o prawidłowości stosowania Prawa Kanonicznego przez Proboszcza Parafii, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych odrzuca jego stanowisko, iż skorzystanie przez wnioskodawcę z drogi postępowania administracyjnego prowadzonego przez ten organ doprowadziło do naruszenia wewnętrznych procedur obowiązujących w Kościele Katolickim. W ocenie organu, nakaz zawarty w sentencji decyzji dotyczy uaktualnienia danych osobowych w rozumieniu art. 35 ustawy o ochronie danych osobowych, a nie uznania za osobę, która dokonała aktu apostazji w rozumieniu prawa, którym w swoich sprawach rządzi się Kościół Katolicki. Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...] w W., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, pełnomocnik zarzucił naruszenie: 1. art. 6 kpa poprzez naruszenie zasady praworządności stosowania prawa przez organy administracji publicznej; art. 7 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestnika do organu prowadzącego postępowanie; art. 77 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego; art. 80 kpa w zw. z art. 81 kpa poprzez dokonanie jednostronnej, dowolnej, niepopartej wskazaniami wiedzy i logiki oceny materiału dowodowego, tj. przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów oraz nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegających na stwierdzeniu, że wnioskodawca w momencie wniesienia skargi do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nie przynależał już do Kościoła Katolickiego, a zatem nie podlegał przepisom wewnętrznym związku wyznaniowego; 2. przepisów prawa materialnego tj.: art. 25 ust. 2-4, art. 53 ust. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie; art. 1, art. 5, art. 27 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. poprzez ich niezastosowanie; art. 2 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie; art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania poprzez ich niezastosowanie; art. 32 ust. 2 pkt 8 ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania poprzez jego błędne zastosowanie. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w art. 2 stanowi, iż Kościół rządzi się w swych sprawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami. Podniósł, że ważnym aspektem niniejszej sprawy jest określenie zasad przynależności do związku wyznaniowego. Ustawa o gwarancjach wolności sumienia i wyznania wskazuje zgodnie z art. 32 ust. 2 pkt 8) na obowiązek określenia tych zasad przez kościoły lub inne związki wyznaniowe. Skoro zatem państwo nakłada taki obowiązek na kościoły i związki wyznaniowe, to niezrozumiałe jest łamanie tego obowiązku przez władze publiczne, poprzez samowolne uznawanie kto i na jakich zasadach może do kościołów i związków wyznaniowych należeć, tak jak stało się to w niniejszym przypadku, kiedy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. stwierdził, iż wnioskodawca w związku ze złożonym przez siebie oświadczeniem, nie przynależał od tego momentu do kościoła Katolickiego. W ocenie pełnomocnika Generalny Inspektor nie mógł wydać zaskarżanej decyzji administracyjnej, gdyż w ten sposób wszedł w sferę wewnętrzną związku wyznaniowego, tj. reguł odnoszących się do przynależności wiernych do Kościoła Katolickiego, co łamie szereg przepisów o niezależności i autonomii kościołów i związków wyznaniowych od państwa oraz zasadę bezstronności światopoglądowej państwa. Działaniem takim GIODO naruszył zasadę praworządności wynikającą z art. 6 k.p.a. Zarzucono, iż w uzasadnieniu decyzji nie został właściwie i w sposób wyczerpujący zweryfikowany cały materiał przedstawiony w sprawie, a w szczególności nie zostały zanalizowane wskazane powyżej przepisy zarówno prawa powszechnie obowiązującego, jak i prawa wewnętrznego, które powinny być zastosowane w niniejszym przypadku. Tym samym Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych naruszył art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę GIODO wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zasada legalizmu znajduje również swój wyraz wprost w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., stanowiąc w art. 6, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Przepisy procedury administracyjnej, którą i organ ochrony danych osobowych stosuje, normują postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Obowiązek działania na podstawie prawa nie może być jednak rozumiany jako uprawnienie organu władzy publicznej do ingerowania w stosunki między Rzecząpospolitą Polską a Kościołem Katolickim. Te bowiem określają umowa międzynarodowa zawarta ze Stolicą Apostolską i ustawy (art. 25 ust. 4 Konstytucji RP). Rzeczpospolita Polska przestrzega zaś wiążącego ją prawa międzynarodowego (art. 9 Konstytucji RP). Samo istnienie podstawy prawnej do działania GIODO w postaci wydawania decyzji administracyjnych w sprawach przetwarzania danych osobowych (art. 12 pkt 2, art. 18 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.), zwanej dalej u.o.d.o.) nie jest równoznaczne z istnieniem podstawy prawnej do ingerencji tego organu władzy publicznej w kwestię przynależności danej osoby do Kościoła Katolickiego. Stosunki między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi są kształtowane, zgodnie z art. 25 ust. 3 Konstytucji RP, na zasadach poszanowania ich autonomii oraz wzajemnej niezależności każdego w swoim zakresie, jak również współdziałania dla dobra człowieka i dobra wspólnego. GIODO wkraczając w istocie – poprzez nakaz dokonania przez Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej w księdze chrztu określonej treści adnotacji – naruszył autonomię Kościoła. Organ władzy publicznej wkroczył bowiem w materię kształtowaną umową międzynarodową i ustawami, do których Konstytucja odwołuje się w art. 25 ust. 4. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2095/14, zgodnie z którym Państwo nie może ingerować w sferę przynależności do kościoła lub związku wyznaniowego (orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, GIODO nakazując decyzją administracyjną Proboszczowi Parafii Rzymskokatolickiej naniesienie – w stanie faktycznym niniejszej sprawy – w księdze chrztu określonej treści adnotacji dotyczącej wnioskodawcy przekroczył swoje kompetencje jako organ władzy publicznej, czym naruszył nie tylko przepis art. 7 Konstytucji RP. Organ naruszył nadto przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. w zw. z art. 35 ust. 1 u.o.d.o. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela tym samym poglądów wyrażonych w powołanych przez organ w decyzji wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zakresie dopuszczalności oceny przez organ władzy publicznej skuteczności oświadczenia danej osoby w kwestii przynależności do Kościoła Katolickiego (wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I OSK 129/13, wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1487/12, wyrok NSA z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1828/12). W sprawie tej organ władzy państwowej podjął się – wbrew odmiennemu twierdzeniu wyrażonemu w decyzji – decydowania o przynależności określonej osoby do danego Kościoła, w tym przypadku Kościoła Katolickiego, co stanowi niedopuszczalne przekroczenie granic wykonywania władzy publicznej w sferze, która zastrzeżona jest Kościołowi Katolickiemu. Zasadę autonomii i niezależności w odniesieniu do Kościoła Katolickiego wyrażają postanowienia art. 1 i art. 5 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318) oraz przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1169), a szczególnie jej art. 2 stanowiący, iż Kościół rządzi się w swych sprawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami. Ustawa o ochronie danych osobowych stanowi akt prawny, o którym mowa w art. 51 ust. 5 Konstytucji RP. Określa zasady i tryb gromadzenia oraz udostępniania informacji. Akt ten stanowi instrument służący ochronie prawa do prywatności. Postanowienia Konstytucji RP zawarte w art. 51 adresowane są głównie do organów państwa (w ust. 2 jest mowa o władzy publicznej), co oczywiście nie oznacza, że podmioty niepubliczne nie podlegają ograniczeniom narzuconym przez art. 51 Konstytucji RP (v. B. Banaszak, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Komentarz, Warszawa, 2009, str. 261). Zdaniem Sądu, nie oznacza to jednak równocześnie dowolności w zakresie stosowania przepisów u.o.d.o. do Kościoła Katolickiego, który posiada uregulowane umową międzynarodową stosunki z Rzecząpospolitą Polską. Zgodnie z art. 1 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318), Rzeczpospolita Polska i Stolica Apostolska potwierdzają, że Państwo i Kościół Katolicki są – każde w swej dziedzinie – niezależne i autonomiczne oraz zobowiązują się do pełnego poszanowania tej zasady we wzajemnych stosunkach i we współdziałaniu dla rozwoju człowieka i dobra wspólnego. Stosownie zaś do art. 5 powołanej umowy międzynarodowej, przestrzegając prawa do wolności religijnej, Państwo zapewnia Kościołowi Katolickiemu, bez względu na obrządek, swobodne i publiczne pełnienie jego misji, łącznie z wykonywaniem jurysdykcji oraz zarządzaniem i administrowaniem jego sprawami na podstawie prawa kanonicznego. Powyższe wyłącza w ocenie Sądu możliwość decydowania przez organ władzy publicznej o przynależności danej osoby do Kościoła Katolickiego, tym bardziej, że zgodnie z art. 4 ustawy o ochronie danych osobowych, przepisów tego aktu prawnego nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej. Choć w umowie międzynarodowej zawartej między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską nie ma wprost zapisu o wyłączeniu stosowania jej przepisów w zakresie przetwarzania danych osobowych członków Kościoła Katolickiego (zapisu takiego zresztą być nie mogło, albowiem u.o.d.o. stanowi akt prawny uchwalony 29 sierpnia 1997 r.), nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości – wobec treści powołanych przepisów umowy międzynarodowej – że art. 4 u.o.d.o. wyłącza możliwość nakazania przez organ władzy państwowej, tj. GIODO – w stanie faktycznym tej sprawy – wprowadzenia określonej (wskazanej przez ten organ) treści zapisów w księdze chrztu. W sytuacji, gdy Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w W. utrzymuje, że odstąpienie wnioskodawcy od Kościoła Katolickiego było bezskuteczne wobec niezachowania warunków formalnych przewidzianych dla dokonania tej czynności, które w piśmie zostały wskazane, to brak było podstaw do wyrażenia odmiennego stanowiska w tym zakresie przez władzę państwową. Brak było tym samym podstaw do wymuszenia na Proboszczu niejako uwzględnienia poglądu władzy publicznej w tej sferze poprzez wydanie decyzji, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., mimo że art. 43 ust. 2 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., wyłącza uprawnienia GIODO, o których mowa w art. 12 pkt 2 i m.in. art. 18 u.o.d.o. w odniesieniu do zbiorów dotyczących osób należących do kościoła lub innego związku wyznaniowego, o uregulowanej sytuacji prawnej, przetwarzanych na potrzeby tego kościoła lub związku wyznaniowego, co stanowi niejako uwzględnienie zapisów umowy międzynarodowej zawartej między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską. Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej wskazał w niniejszej sprawie na reguły określające, w jakiej formie dokonuje się wystąpienia, aby było ono skuteczne. Nie jest rolą organu władzy państwowej pośredniczenie w tym zakresie pomiędzy członkiem Kościoła Katolickiego i Kościołem Katolickim. W sprawie niniejszej – w jej stanie faktycznym – nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu przepisów ustawy o ochronie danych osobowych osoby wnioskującej do GIODO, które to naruszenie umożliwiałoby interwencję władzy państwowej w sposób ujęty w decyzji organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. Takiego naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przez Proboszcza Parafii GIODO nie wykazał. Organ powołał się jedynie na przepis art. 35 ust. 1 u.o.d.o., który stanowi, że w razie wykazania przez osobę, której dane osobowe dotyczą, że są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy albo są zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane, administrator danych jest obowiązany, bez zbędnej zwłoki, do uzupełnienia, uaktualnienia, sprostowania danych, czasowego lub stałego wstrzymania przetwarzania kwestionowanych danych lub ich usunięcia ze zbioru, chyba że dotyczy to danych osobowych, w odniesieniu do których tryb ich uzupełnienia, uaktualnienia lub sprostowania określają odrębne ustawy. Twierdzenie GIODO zawarte w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., iż wnioskodawca wyraził dostatecznie jasno swoją wolę co do przynależności do Kościoła, na czym GIODO oparł decyzję, nie jest równoznaczne z wykazaniem przez organ naruszenia przez Proboszcza jakiegokolwiek przepisu u.o.d.o., co jest niezbędne dla zastosowania art. 35 ust. 1 u.o.d.o. Z kolei w zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy nakaz naniesienia w księdze chrztu adnotacji, GIODO stwierdził, że nie ma możliwości rozstrzygnąć, czy "ważniejsze" jest stanowisko Proboszcza, czy wnioskodawcy. Podał też, że niezależnie od sentencji (tj. rozstrzygnięcia) decyzji "każda ze stron ma zapewnioną wolność pozostania przy swoim stanowisku". Twierdzenie organu jest w tym zakresie całkowicie niezrozumiałe. Decyzja bowiem, aby była zgodna z prawem musi być wykonalna. Wyrażając przedstawione twierdzenie organ nie wziął pod uwagę, że decyzja administracyjna jest indywidualnym, władczym aktem wywołującym skutki w sferze zewnętrznej. Decyzja administracyjna nie ma na celu przychylenia się do stanowiska jednej ze stron. Celem wydania tego aktu prawnego jest wiążące rozstrzygnięcie przez organ o istnieniu uprawnienia lub obowiązku określonego podmiotu na gruncie obowiązujących przepisów prawa i związana z tym konieczność zastosowania się do tego aktu. Wątpliwości, co do stanowiska organu pogłębia kolejne twierdzenie zaskarżonej decyzji, w którym organ wskazując na sprzeczność stanowisk stron co do przynależności wnioskodawcy do Kościoła Katolickiego wskazuje, że "jedynie dla potrzeb niniejszej decyzji, stan ten należy rozumieć jako brak (...) istnienia stosunku przynależności do Kościoła Katolickiego, który uzasadniałby zastosowanie art. 43 ust. 2 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych". Powyższe twierdzenie wskazuje na niewzięcie pod uwagę skutków, jakie w obrocie prawnym wywołuje decyzja administracyjna. Ponownie rozpoznając sprawę, GIODO uwzględni rozważania Sądu przedstawione na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy, w tym w szczególności weźmie pod uwagę, że Państwo nie może ingerować w sferę przynależności danej osoby do kościoła, co w sprawie tej miało miejsce. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.