II SA/Wa 1304/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę Przedmiotem skargi D. S. (dalej: "Skarżący") jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: "Zarząd Dzielnicy", "organ") z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] o odmowie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2024 r. Skarżący złożył do Urzędu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał w szczególności, że prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Podniósł, że w 2012 r. ze względu na zły stan zdrowia nie mógł prowadzić firmy. Pod jego nieobecność wspólnik doprowadził firmę do bankructwa. Chcąc ją ratować Skarżący zaciągnął pożyczkę od przyszłego wierzyciela pod zastaw domu, jednak działania byłego wspólnika doprowadziły do niewypłacalności firmy i jej licytacji komorniczej. Sytuacja ta uniemożliwiła spłatę pożyczki, co z kolei doprowadziło do przejęcia domu przez wierzyciela. Skarżący wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, pozostaje na utrzymaniu Ośrodka Pomocy Społecznej. Po bezprawnym usunięciu go z domu trafił do [...] Ośrodka Interwencji Kryzysowej. Jest osobą bezdomną w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Nie ma możliwości zamieszkania u rodziny. Zaznaczył przy tym, że w chwili obecnej przebywa u ciotki, jednak pobyt ten ma charakter krótkoterminowy. Powołaną na wstępie uchwałą z dnia [...] kwietnia 2025 r. Zarząd Dzielnicy orzekł, że D. S. nie zostaje zakwalifikowany do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 1). Wykonanie uchwały organ powierzył Zastępcy Burmistrza nadzorującemu Wydział Zasobów Lokalowych oraz Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych w Dzielnicy [...] (§ 2). Określił, że uchwała podlega publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej m.st. Warszawy oraz, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). Podstawę prawną uchwały stanowił § 6 pkt 8 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. nr XLVI/1422/2008 w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. nr XLVI/1422/2008", oraz § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a, § 9 ust. 1 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 1, 5 i 6 w związku z ust. 8 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 ze zm.), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019". W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że na podstawie § 32 ust. 1 pkt 5 i 6 w związku z ust. 8 uchwały Rady Miasta z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXII1/669/2019 wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej między innymi rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością, która pozwoliłaby na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, co może stanowić podstawę odmowy kwalifikacji. Analiza przedstawionych dokumentów prowadzi do wniosku, że w ciągu ostatnich 7 lat Skarżący wspólnie z byłą żoną w dniu 9 sierpnia 2023 r. zbył nieruchomość przy ul. R. [...] w R., której był współwłaścicielem, za kwotę 1.350.000,00 zł. Skarżącemu został wypłacony przez nabywającego udział 1/2 w nieruchomości w kwocie 675.000,00 zł, którym rozporządził według własnego uznania, nie zabezpieczając własnych potrzeb mieszkaniowych. Skarżący zadysponował tytułem prawnym do nieruchomości w 2023 r. Organ wskazał również, że Skarżący jest właścicielem działki o pow. 1000 m2 oraz współwłaścicielem działki o pow. 500 m2 położonych we wsi G.. Obydwie działki obciążone są hipoteką. Powyższe okoliczności, zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały, stanowią podstawę do odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej. Dalej organ wskazał, że obecnie Skarżący przebywa w ośrodku dla bezdomnych "Wspólnota [...]" przy ul. F. [...] w W.. Ośrodek przystosowany jest dla osób z niepełnosprawnością. D. S. miał orzeczoną niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym, które wydane było do dnia 5 grudnia 2024 r. Skarżący podał, że jego średni dochód z ostatnich 12 miesięcy przed dniem złożenia wniosku wyniósł 0 zł. Z przedstawionych dokumentów wynika, że Skarżący utrzymuje się z zasiłków stałych i celowych otrzymywanych z Ośrodka Pomocy Społecznej w Dzielnicy [...]. Końcowo wskazano, że Komisja Mieszkaniowa zaprosiła D. S. na spotkanie w dniu 7 marca 2025 r. w celu wysłuchania Skarżącego w sprawie zadysponowania środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości. Po wysłuchaniu, w dniu 7 marca 2025 r. Komisja Mieszkaniowa pozytywnie zaopiniowała wniosek. Zgodnie z § 35 ust. 1 ww. uchwały wnioski zaopiniowane przez Komisję Mieszkaniową rozpatruje Zarząd Dzielnicy w drodze indywidualnej uchwały, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem. Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy z dnia [...] kwietnia 2025 r. wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że organ nie ustalił okoliczności faktycznych sprawy, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W motywach skargi Skarżący podniósł, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej, zdrowotnej i finansowej. Jest osobą samotną i schorowaną, utrzymuje się z zasiłku stałego z pomocy społecznej w wysokości 1229,00 zł miesięcznie. Od 2022 r. ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Obecnie oczekuje na posiedzenie Komisji Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, które ma odbyć się do dnia [...] czerwca 2025 r. Dalej Skarżący wskazał, że od dnia 15 lipca 2024 r. mieszka w domu Wspólnoty [...] dla osób chorych i niepełnosprawnych przy ul. F. [...] w W.. Warunki pobytu w ww. ośrodku są trudne. Skarżący wskazał, że ma duże problemy z poruszaniem się, cierpi na paraliż czterokończynowy. Podkreślił, że w sytuacji gdy jest osobą bezdomną, niepełnosprawną i bez środków do życia, pobyt w ww. ośrodku jest jedynym sposobem na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Dalej Skarżący wskazał, że przez wiele lat mieszkał wraz z rodziną w domu przy ul. R. [...] w W., którego był współwłaścicielem. Jego problemy życiowe rozpoczęły się w 2012 r. kiedy to doznał skomplikowanego złamania nogi. Prowadził wówczas działalność gospodarczą, jednak z powodu problemów zdrowotnych i braku lojalności ze strony wspólnika, w 2015 i 2016 r. doszło do zlicytowania maszyn i zajęcia konta przez komornika. Próbując ratować firmę, w 2014 r. Skarżący zaciągnął pożyczkę pod zastaw domu. W 2014 r. Skarżący skorzystał także z oferty pożyczki w wysokości 960.000 zł zaproponowanej przez znajomego, który wymusił notarialne upoważnienie do występowania w jego imieniu. Skarżący nie był w stanie spłacić ww. zobowiązania. W dniu [...] października 2021 r. Sąd Okręgowy [...] Wydział Gospodarczy w [...] wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zobowiązujący do spłaty kwoty w wysokości 1.347.696.36 zł. Z powodu braku możliwości zapłaty zadłużenia pożyczkodawca nabył należącą do Skarżącego i jego żony nieruchomość. Odbyło się to wszystko bez wiedzy Skarżącego, który nie otrzymał z tego tytułu żadnych środków finansowych. Po przejęciu domu przez wierzyciela Skarżący zamieszkał w [...] Ośrodku Interwencji Kryzysowej. W obecnej sytuacji Skarżący nie może liczyć na wsparcie ze strony rodziny. Związek małżeński został rozwiązany w 2021 r., Skarżący nie ma kontaktu z byłą żoną ani z dorosłymi dziećmi. Nie ma środków na wynajem mieszkania (czy nawet pokoju) na zasadach rynkowych. Ze względu na stan zdrowia nie może podjąć pracy w celu poprawy swojej sytuacji mieszkaniowej. Końcowo Skarżący wskazał, że podejmując zaskarżoną uchwałę organ nie rozważył dokładnie jego sytuacji rodzinnej, materialnej i zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej uchwale. Podkreślił, że wraz z wnioskiem o pomoc mieszkaniową w dniu 28 lutego 2024r. Skarżący złożył między innymi pisemne oświadczenie, że w ciągu ostatnich 7 lat nie zbył lokalu, gruntu, nieruchomości lub jej części. W tym samym oświadczeniu Skarżący oświadczył, że w ciągu ostatnich 12 miesięcy utrzymywał się z zasiłku stałego z OPS Dzielnicy [...]. W trakcie analizy, o której mowa w § 32 ust. 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019, ustalono, że Skarżący rozporządził wraz z żoną, w okresie 7 lat przed dniem złożenia wniosku o pomoc mieszkaniową, nieruchomością zabudowaną przy ul. R. [...] w W. (Dzielnica [...]), sprzedając ją w dniu 9 sierpnia 2023 r. za cenę 1.350.000,00 zł. Skarżącemu przypadał udział ½ sprzedanej nieruchomości a kupujący zapłacił Skarżącemu kwotę 675.000,00 zł, co potwierdzono w umowie sprzedaży (akt notarialny Repertorium A Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r.). Kwoty uzyskanej ze sprzedaży Skarżący nie podał w deklaracji dochodowej obejmującej deklarowany okres do zbadania od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 1 stycznia 2024 r. stanowiącej załącznik do wniosku o pomoc mieszkaniową z dnia 28 lutego 2024 r., twierdząc, że jej nie otrzymał, a o sprzedaży nieruchomości nic nie wiedział. Organ zaznaczył przy tym, że nie jest uprawniony do oceny prawidłowości sporządzenia umowy sprzedaży nieruchomości przy ul. R. [...] w W. przez notariusza, a zatem treści wspomnianej umowy sprzedaży. Jeżeli natomiast Skarżący uważa, iż przedmiotowa czynność sprzedaży została wykonana bez jego wiedzy i z naruszeniem prawa, powinien podjąć określone środki prawne. O takiej możliwości Skarżący został poinformowany przez pracowników Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] na jednym ze spotkań w siedzibie Urzędu Dzielnicy [...]. Organ podkreślił, że zgodnie z § 32 ust. 1 pkt. 5 ww. uchwały Skarżący będzie mógł ponownie ubiegać się o pomoc mieszkaniową po dniu 9 sierpnia 2030 r. Organ podniósł również, iż Skarżący złożył oświadczenie, że jest właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni ok. 1000 m2 oraz współwłaścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni ok. 500 m2. Obie nieruchomości położone są we wsi G. w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie P.. Nieruchomości te zostały nabyte przez Skarżącego w 2004 r. i 2005 r. Powyższe okoliczności, w świetle art. § 9 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXI11/669/2019 również stanowiły podstawę odmowy kwalifikacji do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. Skarżący oświadczył, że do końca lipca 2025 r. przebywał w ośrodku dla bezdomnych, a od tego czasu mieszka w lokalu będącym własnością jego ciotecznej siostry. Mieszkanie to wymaga remontu, a pobyt w nim ma charakter czasowy. Wskazał również, że uzyskał orzeczenie o niepełnosprawności na stałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to przepis w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Zaskarżona uchwała stanowi akt, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Uznając, że skarga jest dopuszczalna wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. CBOSA) określił, iż uchwała Zarządu Dzielnicy w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. NSA stwierdził ponadto, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Jakkolwiek powyższy pogląd został wyrażony przez NSA na podstawie przepisów uprzednio obowiązującej uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), to jednak zachowuje aktualność na gruncie niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie do aktów organów gmin przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Argumentując a contrario do treści art. 91 ust. 4 u.s.g., stanowiącego, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że wydano je z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde istotne naruszenie prawa uchwałą lub zarządzeniem organu gminy oznacza ich nieważność (por. T. Woś (w:) T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012 r., s. 761-762). W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy, podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę jego podejmowania. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym zwłaszcza, gdy podjęty akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny, 2001, z. 1-2; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 679/12; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. II OSK 2674/19; wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2023 r. sygn. akt III OSK 1921/22; publ. CBOSA). W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2025 r. rozstrzygająca o niezakwalifikowaniu Skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej, została wydana z istotnym naruszeniem prawa, tj. przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 oraz zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1 i art. 77 § 1 k.p.a., które to zasady mają zastosowanie w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy (por. wyroki NSA: z dnia 4 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2151/16; z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 2081/21; publ. CBOSA). Zgodnie z § 4 ww. uchwały pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz warunki określone w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i 9. Z przepisu tego wynika, że przyznanie pomocy mieszkaniowej jest uzależnione od łącznego spełnienia dwóch kryteriów: dochodowego, określonego w § 5 uchwały oraz metrażowego, określonego w § 7 uchwały. W myśl § 9 ust. 1 uchwały odmawia się pomocy mieszkaniowej, jeżeli: 1) wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania: a) jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części, lub b) posiada spółdzielcze prawo do lokalu: pod warunkiem, że może ich używać lub gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. W myśl § 31 ust. 1 ww. uchwały osoby ubiegające się o pomoc mieszkaniową zobowiązane są złożyć wniosek, zgodnie ze wzorem określonym w zarządzeniu Prezydenta m.st. Warszawy. Do wniosku osoba ubiegająca się o pomoc mieszkaniową dołącza deklarację, o której mowa w art. 21b ust. 1 ustawy, za okres 12 miesięcy poprzedzających złożenie deklaracji, z zastrzeżeniem spraw do których nie mają zastosowania kryteria określone w § 5 uchwały. Stosownie do § 32 ust. 1 uchwały wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej m.in. posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1 umożliwiającego zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie (pkt 4); rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku lub przed dniem podjęcia uchwały, o której mowa w § 41 ust. 1, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością lub spółdzielczym prawem, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1, które pozwoliłyby na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, w tym fakt dokonania przez te osoby zamiany tych tytułów prawnych na lokal kwalifikujący do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu (pkt 5). Podstawą odmowy zakwalifikowania wniosku do udzielenia pomocy mieszkaniowej może być potwierdzenie nieprawdy w złożonych oświadczeniach i dokumentach, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 1 oraz niezłożenie dokumentów i oświadczeń w wyznaczonym terminie określonym na podstawie § 31 ust. 1a (§ 32 ust. 8). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się umowa sprzedaży nieruchomości zabudowanej położonej przy ul. R. [...] w W. (Dzielnica [...]), której współwłaścicielem w ½ części był D. S. (akt notarialny Repertorium A Nr [...]). Z treści tego dokumentu wynika, że nieruchomość ta została zbyta w dniu 9 sierpnia 2023 r. za cenę 1.350.000,00 zł. Skarżącemu przypadał udział ½ sprzedanej nieruchomości a kupujący, jak wynika z treści ww. umowy, zapłacił Skarżącemu kwotę 675.000,00 zł (k. 131 verte akt admin.). Z powyższego wynika, że spełniona została przesłanka z § 32 ust. 1 pkt 5 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019. Skarżący rozporządził bowiem w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej nieruchomością, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a, która pozwoliłaby na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Rację ma zatem organ powołując ww. okoliczność jako kluczową dla podjętego rozstrzygnięcia o odmowie zakwalifikowania Skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu m.st. Warszawy. Skarżący podnosił w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do Sądu, że w 2014 r. zaciągnął pożyczkę pod zastaw domu po to, aby "ratować firmę" (w tamtym czasie Skarżący prowadził działalność gospodarczą). Z powodu braku możliwości spłaty tego zadłużenia ww. nieruchomość została nabyta przez pożyczkodawcę, jednak nastąpiło to bez wiedzy Skarżącego, który nie otrzymał z tego tytułu żadnych środków. Podkreślić jednak należy, że kwestie dotyczące finansowania działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego, jak i prawidłowości sporządzenia umowy sprzedaży ww. nieruchomości nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu. Wniosek o pomoc mieszkaniową z zasobu m.st. Warszawy jest oceniany na podstawie przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019, te z kolei przewidują możliwość odmowy zakwalifikowania do udzielenia tejże pomocy w przypadku wystąpienia przesłanki z § 32 ust. 1 pkt 5 uchwały. W toku postępowania Skarżący złożył również oświadczenie, że jest właścicielem działki o powierzchni 1000 m2 (na której ustanowiona jest hipoteka ZUS) oraz współwłaścicielem działki, przylegającej do wyżej wymienionej, o powierzchni 500m2 (na której ustanowiona jest hipoteka "pod zastaw domu"). Akty notarialne oraz wypisy z ksiąg wieczystych znajdują się a aktach administracyjnych sprawy. Przy czym okoliczność, że ww. nieruchomości zostały przeznaczone na cele inne, aniżeli zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych Skarżącego, nie może być traktowana jako przemawiająca za udzieleniem Skarżącemu pomocy mieszkaniowej z mieszkaniowego zasobu. m.st. Warszawy. Sąd dostrzega, że Skarżący w dacie wydania zaskarżonej uchwały przebywał w ośrodku dla bezdomnych przeznaczonym dla osób z niepełnosprawnościami i utrzymywał się z pomocy socjalnej (zasiłki stałe i celowe) przyznawanej przez Ośrodek Pomocy Społecznej w R.. Skarżący niewątpliwie znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i materialnej. Okoliczności te wziął również pod uwagę organ, jednakże wobec pozostałych wskazanych powyżej faktów oraz w świetle powołanych przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019, trafnie ocenił, że w chwili obecnej brak jest podstaw do udzielenia Skarżącemu pomocy mieszkaniowej. Sąd zauważa również, że Komisja mieszkaniowa Dzielnicy [...] po wysłuchaniu Skarżącego pozytywnie zaopiniowała jego wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej, co wynika z Protokołu nr [...] z dnia [...] marca 2025 r. Komisja nie uzasadniła jednak swego stanowiska (k. 183 i 185 akt administracyjnych). Wskazać w związku z tym należy, że opinia komisji mieszkaniowej nie jest wiążąca dla Zarządu Dzielnicy, który to organ podejmuje rozstrzygnięcie w drodze indywidualnej uchwały w sprawie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Podsumowując stwierdzić należy, że przeprowadzone przez organ postępowanie było zgodne z prawem i nie nosi cech dowolności. Organ prawidłowo rozważył ustalone okoliczności faktyczne w oparciu o przepisy uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019. Zaskarżona uchwała odpowiada prawu, a zarzuty skargi - jako nieuzasadnione - nie mogły doprowadzić do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.