II SA/Wa 1305/15

Starszy Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. J. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi D. L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie uregulowania tytułu prawnego do lokalu p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych. W następstwie wydanego przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 29 września 2015 r. (k-54) adwokat J. J. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego (k- 64). Skutkiem powyższego wyznaczona pełnomocnik skierowała w skardze kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r., o odrzuceniu skargi wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oświadczyła, że koszty nie zostały opłacone przez jej mocodawczynię ani w całości ani w części (k-79). Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 461 j.t.). Uwzględniono przy tym treść § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Z przepisów tych wynika, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą (co ma miejsce w niniejszej sprawie), stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W sprawie istotne jest również to, że adwokat J. J. w sposób dorozumiany jako pełnomocnik skarżącej z urzędu działała już przed sądem I instancji, która to instancja nie została zakończona przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. W myśl § 18 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie ponadto do § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jak wskazano wcześniej w niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu została ustanowiona do reprezentowania interesów skarżącej przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi, jednak faktyczne czynności w imieniu skarżącej podjęła po doręczeniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2016 r. W związku z czym sporządziła w dniu 4 stycznia 2016 r. skargę kasacyjną. Powyższe uzasadnia zasądzenie wnioskodawczyni kosztów w wysokości 75% tej stawki o której mowa w § 18 ust. 2 pkt 2 lit. b powiększonej o podatek VAT. Z uwagi na to, że wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej spełnia przesłanki formalne, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.