II SA/Wa 1306/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA - Sławomir Antoniuk, Protokolant - Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnienia do wypłaty świadczenia finansowego umożliwiającego najem lokalu mieszkalnego – stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, – zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], przyznał [...] B. M. od dnia [...] marca 2005 r. do "dnia utraty uprawnień" świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z dnia 22 czerwca 1995 r. oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 41, poz. 398) stwierdził, że z dniem [...] listopada 2005 r. [...] B. M. utracił uprawnienia do wypłaty świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podał, że decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], od dnia [...] lutego 2005 r. do dnia utraty uprawnień, zostało przyznane skarżącemu (pełniącemu zawodową służbę wojskową jako służba terminowa w JW [...] w G.) świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu wyżej wskazanego lokalu mieszkalnego. Świadczenie powyższe zostało przyznane na podstawie art. 49 ust. 5 cytowanej już wyżej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym na dzień 30 czerwca 2004 r. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z dnia 22 czerwca 1995 r. oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 1 lipca 2004 r., świadczenie powyższe wypłacane na podstawie dotychczasowych przepisów, przysługuje żołnierzowi do upływu czasu, na jaki została wydana decyzja uprawniająca do zawarcia umowy najmu, chyba że przed upływem tego czasu zostanie wydana decyzja o prawie do zamieszkania w lokalu będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Tymczasem Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...], przyznał skarżącemu prawo zamieszkania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w G. Decyzja powyższa stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2005 r. i w tej sytuacji, od dnia [...] listopada 2005 r., skarżący utracił uprawnienie do przyznanego świadczenia pieniężnego. W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2007 r. do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, skarżący – powołując się na powyższy stan faktyczny – stwierdził, że uprawnienie zostało przyznane na czas nieokreślony, a żaden przepis prawa nie reguluje precyzyjnie momentu utraty powyższego świadczenia. Skoro zatem uprawnie owo zostało mu przyznane na podstawie decyzji, to również w drodze decyzji można go tego świadczenia pozbawić. Zatem utrata tego uprawnienia może nastąpić dopiero po uprawomocnieniu się zaskarżonej decyzji i nie może działać z datą wsteczną. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu – powołując się na argumenty w niej zawarte – dodał, że skarżący pozostaje w błędzie twierdząc, iż decyzja z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] została wydana bezterminowo, skoro podano w niej, że świadczenie przysługuje "do czasu utraty uprawnień". Ponadto nie można się zgodzić z zarzutem skarżącego, iż dopiero zaskarżona decyzja powoduje utratę uprawnień, bowiem wygasa ona z chwilą zajścia zdarzenia określonego w ustawie. Reasumując, od dnia wydania decyzji o prawie zamieszkania w lokalu mieszkalnym, skarżący nie posiada prawa do otrzymywania powyższego świadczenia i decyzja o utracie uprawnień do jego otrzymywania jest jedynie decyzją potwierdzającą zaistniały stan faktyczny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. M. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i stwierdził, że to organ jest winny niewstrzymania wypłaty spornego świadczenia. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, lecz z powodów innych, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], przyznał [...] B. M. od dnia [...] marca 2005 r. do "dnia utraty uprawnień" świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł. Z treści sentencji powyższej decyzji wynika zatem jednoznacznie, że przyznane skarżącemu prawo zostało mu zakreślone w ścisłym przedziale czasowym, a mianowicie od [...] marca 2005 r. "do dnia utraty uprawnień". Wprawdzie końcowy termin nie został wyraźnie określony konkretną datą, ale dzień utraty świadczenia wynika z mocy prawa. Według art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 42, poz. 368 ze zm.), świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przysługuje żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej min. posiadającemu członków rodziny, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej mu powierzchni mieszkalnej kwatery, jeżeli Agencja nie może mu przydzielić odpowiedniej kwatery lub zapewnić tymczasowego zakwaterowania z rodziną. Skoro zatem decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. z dnia [...] października 2005 r. nr [...], przyznano skarżącemu prawo zamieszkania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w G. i decyzja powyższa stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2005 r., to powyższa decyzja jednoznacznie zakreśliła termin wypłaty przysługującego mu świadczenia, a mianowicie od dnia [...] marca 2005 r. do dnia [...] października 2005 r. Reasumując, zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzją nie można było stwierdzić utraty uprawnień do wypłaty świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego, bowiem w żadnym wypadku nie ustał prawny byt elementu materialnoprawnego decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] (przedział czasowy wypłaty świadczenia) i tym samym zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia, zbędne jest zatem rozpoznawanie sprawy pod kątem zarzutów podniesionych w skardze. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 152 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.